Bujar Plloshtani: Këngë hungareze

(stërgjyshes, Jolanda)

Atje ku rrënjët kanë të njëjtin emër,

e qielli me të vetmin shpirt ndryshon.

Danubi mbrëmjeve të vona po të ndan,

ku dritat si kupë qiellore poshtë qytetit lëshohen.

Kjo qetësi gjithë Hungarinë do kaplojë,

qytetet emrin tënd do shqiptojnë.

Një gjak të ngjizur kemi të dy,

edhe pse të ndarë.

Ti s’më njohe kurrë,

as unë ty,

                    ose shumë pak.

Natën kur qielli të takohet me heronjtë katrore,

unë do të hedh shikimin përtej,

                                    që ti t’më shohësh.

Në varrin tënd tek prehesh ti e qetë,

do të mburresh përjetë atje në Bratisllavë.

Dhe vetmi s’ke për të ndier kurrë;

Të betohem nënë!

Ti do më kesh kaq afër,

e do të kem.

Në galeritë e arteve plastike Rembrandi zbret,

sytë po më ndizen me lot nga këto pamje

                                         që janë ftesë ngushëllimi për ne.

Unë jam dhe do jem këtu, ndoshta pa ty,

me të njëjtin emër t’bukur ty të kujtoj.

Pak prej shpirtit tënd,

sot unë jam kudo.

Paçka se ti nuk më vëren, as s’më sheh,

besomë se ti do më ndjesh prej vërteti.

Nënë prej vetmisë frikë mos ki,

të qëndrosh krenare dhe përkulur mos rri.

Budapest, Brno, Bratisllavë,

jeni brenda një shpirti të panjohur kurrë,

ku poetët e artistët ndryshe i frymëzoni.

Jolanda,

brenda imazhit tënd,

                                        jam unë.

Ti këtu do gjesh fjalën time,

e unë ty: në të bukurën parajsë.         

A. S. Pushkin

S’mund të të harroj

                                        as dhe për një çast,

ke mbirë si rrënjë e motçme kudo, dhe te unë.

Sërish s’mund të të harroj,

                                          kurrë,

se për gurët e tokës,

     për të vobektët,

     për të shtypurit liri kërkove.

Tiraninë si asnjë poet tjetër nuk e deshe,

guxove deri në ditën e fundit të jetës,

                                                              sa gjer në duel shkove.

S’u mposhte kurrë,

as nga hierarkia cariste, pushteti, oficeri.

Sot dhe gurët mërzi kanë,

ty të kërkojnë.

S’je më në mesin e Rusisë, botës,

por ndër vite krenar do qëndrosh në të,

                                                             me ne.

As trishtimi s’t’u hoq dot nga sysh,

pos dashurisë që kenar me ty mbeti.

Pushkin dhe

Natalya Goncharova,

                                         në gojë u mbajnë-

Tsarskoe Selo,

Moska,

krejt Rusia.