Albert HABAZAJ: Dy poezi

ZVËRNEC I BUKUR I DHEUT

Albert HABAZAJ

Zvërneci im, i bukur i dheut,

I qetë, bujar, në vendin tënd,

Dinjiteti i rrënjëve të thërret: ngrehu

Mos lejo të të fyej një që u çmend.

Asnjë mos lejo, as dhjetë, as njëqind

Se je siç të ka falur Perëndia,

Asnjë hiene a lugati mos iu bind

S'është erë deti, është vetë lubia.

Dhe njerëzit, dhe flamingot, dhe pelikanët

S'i mbajnë më dot litarët e durimit,

Ne nuk kanë as cipë, as Atdhe rrufjanët,

As fe nuk kanë, a i zëntë mallkimi!

Deti merr frymë rëndë me dallgë tërbimi

Dhe rëra dhe pishat ndjejnë çoroditje,

Përrenjtë e bardhë nxihen nga zemërimi

Dhe mbushin detin në buzë me tronditje.

Fara e ligë nuk zë kurrë në Zvërnec

Për ne Zvërnec domethënë perlë,

Dufi popullor shpërthen një shtet mistrec

Si pena e Fatos Arapit qëllon thellë.

Vlorë, 12.06.2026

BABA, TA SHOH DRITËN...

Albert HABAZAJ

Sa herë si fëmijë vij te shtëpia e madhe

Ulem ku ti re me tre dega rrushi në dorë,

Me zë malli t'i them dy fjalë në heshtje

Edhe pse flokët më janë mbushur me borë.

Edhe një gotë qelqi me raki nga jotja

Aty ta lë, ku ka çelur dhe një trëndafil,

Kaq vjet boshuar kanë ngelur koshat

Kaq vjet mbi trëndafil këndon një bilbil.

Rakia e rrushit që ti bëje qe mjaltë

Se ti me miq e ktheje dhe çelje pranverë,

Nga damixhanët që ke lënë, pi pak

E vij tek ti poshtë hardhisë - ky ritual çdo herë...

13 qershori yt me dritërimë shpirti

Më bën të dobët, lëmsh e gur e gërxh në grykë,

Të kisha mësues e vëlla të madh të kisha

Kujtime nëpër lot, malli rëndë m'i lag sytë...

17 vjet pa ty baba, po me emrin tënd

Si firmë të denjë drite, që le në hapësirë,

Kur tek ti vij, fëmijë ndihem, me tërë mend

Si zog më rreh zemra e ta shoh dritën,

                             o mësuesi im më i mirë...