Akoma me Kurban?!



Fatmir Terziu


Në sytë e kaltër… Në sytë e jetës… E fundit ishte pikturuar një lulëz. Një lulëz, e tillë e mbirë enkas. E ardhur në ditën që e solli në jetë atë. Jetë për lulëzën e vockël. Jetë dhe për vetë Pranverën. Atë lulëz, që pikërisht sytë e kishin fiksuar, tashmë ekrani i vogël e shpërndante dashurisht në mesazhier. E pashë. U shtanga. U përdhimba dhe lotova. Pse duhet ta fsheh?! Jam prej mishi dhe u ndikova burrërisht nga loti. Fundja është një e tillë e pashmangshme. Kur shpirti i ndjeshëm e ndjen, asgjë nuk pyet. Asgjë…

Sakrifica e dëshirave rinore. Flijimi i pasurisë, flijimi i statusit shoqëror, flijimi i marrëdhënieve, flijimi i sendeve të pajetë. E me dhjetëra flijime të tilla të tjera. Flijime në moshën më të bukur, flijime rinore, flijime djaloshare. Iku dhe një i ri tjetër në Londër. Iku si një dhimbje therrëse. Dhimbje nëne…, prindi.., shokësh dhe miqsh…, dhimbje shqiptare. Iku sikur ikte dhe forma e kësaj lulëzeje në celularin që ndan dhimbjen në mesazhier. A do të ishte flijimi, pra kryerendi i kësaj lulëzeje në celular? A do të ishte fati i saj i parë, i ndarë në këtë hapësirë sociale mesazhier? E në fakt, pastaj deri tek flijimi për t’u bërë prej Zotit? Deri tek leximi i Tjetrit. Deri tek leximi i mesazhit…

E mesazhi shkuhet, sikurse ishte shkruar në një të ndarë të tillë të jetës. Në një hapësirë vetmie të hallakatur dyerve të Botës. Aty ku vetëm mendja mund të lexojë ndarjen dhe bashkimin e tërë atyre që gatuhen në një mendje të ngarkuar e të mbingarkuar. Aty ku mendja bëhet palë me fli