Agim Bajrami: Shkrimtares Vilhelme Vranari

Shkrimtares Vilhelme Vranari

 Agim Bajrami

Ajo ngre penën nga tryeza

(  I driidhet paksa dora )

Kafeja ngroh  mbi sofrabez

Në tru  kaq metafora

Ca hije gri i'a veshin sytë

(Se mosha bën të vetën)

Vetveten shkrin  për  letërsinë

Por dhe për të vërtetën

Nga libri i parë, gjer tek i fundit

Tashmë.ështe bërë një mal

Heronjtë çdo natë, i'a prishin gjumin 

Por ajo prapë nuk ndal

Shpesh herë agimet e gjejnë zgjuar

Mbi vargje dhe mbi fletë

Ajo ka ende për të shkruar

Ndaj s'mund të rrijë e qetë 

Pak pluhur fshin nga një ballë trimi

Ti japë shkëlqim të ri

Në këtë kohë kur marrëzitë

i veshin me lavdi

Atdheu dhe kënga e flamurit

Çdo mal që sheh mbi Vlore

Nga pena e saj i'u shtohet nuri

Dhe ngjajnë më madheshtor

Mbaron  një këngë, apo roman

Të nisë shpejt një të ri

Cdo frazë i saj diell shpërndan

Nje botë me dashuri

Sa herë tentuan ta rrëzonin

Aq herë, në këmbë u çua

Vranarët flasin veç me diejt

Qofte burrë ky ,apo grua

E gjerë, e thellë, si vetë deti

Që flet me dallgë  dhe valë

Vilhelme s'është veç emër mbreti

Por dhe një penë ,, që s'ndal