Agim Bajrami: Shkrimtares Vilhelme Vranari
- Prof Dr Fatmir Terziu
- 2 days ago
- 1 min read
Shkrimtares Vilhelme Vranari
Agim Bajrami
Ajo ngre penën nga tryeza
( I driidhet paksa dora )
Kafeja ngroh mbi sofrabez
Në tru kaq metafora
Ca hije gri i'a veshin sytë
(Se mosha bën të vetën)
Vetveten shkrin për letërsinë
Por dhe për të vërtetën
Nga libri i parë, gjer tek i fundit
Tashmë.ështe bërë një mal
Heronjtë çdo natë, i'a prishin gjumin
Por ajo prapë nuk ndal
Shpesh herë agimet e gjejnë zgjuar
Mbi vargje dhe mbi fletë
Ajo ka ende për të shkruar
Ndaj s'mund të rrijë e qetë
Pak pluhur fshin nga një ballë trimi
Ti japë shkëlqim të ri
Në këtë kohë kur marrëzitë
i veshin me lavdi
Atdheu dhe kënga e flamurit
Çdo mal që sheh mbi Vlore
Nga pena e saj i'u shtohet nuri
Dhe ngjajnë më madheshtor
Mbaron një këngë, apo roman
Të nisë shpejt një të ri
Cdo frazë i saj diell shpërndan
Nje botë me dashuri
Sa herë tentuan ta rrëzonin
Aq herë, në këmbë u çua
Vranarët flasin veç me diejt
Qofte burrë ky ,apo grua
E gjerë, e thellë, si vetë deti
Që flet me dallgë dhe valë
Vilhelme s'është veç emër mbreti
Por dhe një penë ,, që s'ndal
Kjo poezi është një homazh i ndërtuar me ngrohtësi dhe respekt, ku Agim Bajrami krijon portretin e një shkrimtareje që jeton përmes penës së saj. Qysh në vargun e parë, poeti e vendos Vilhelme Vranarin në një akt të thjeshtë, të përditshëm, duke ngritur penën nga tryeza, por ky gjest merr peshë simbolike, është fillimi i krijimit, i përpjekjes, i sakrificës. Elementi i kohës dhe lodhjes shfaqet natyrshëm (“i dridhet paksa dora”, “hije gri i’a veshin sytë”), por nuk paraqitet si dobësi: përkundrazi, si shenjë e një jete të përkushtuar letërsisë dhe së vërtetës. Poezia e lidh krijimin me misionin moral, Vranari nuk shkruan thjesht, ajo “shkrin vetveten për letërsinë / por dhe për të vërtetën”. Një linjë e fortë…