Adham Prifti: Rizgjohet Çorraj

Rizgjohet Çorraj

Nga Adham Prifti

Malli mbetet mall. Tradita flet me gjuhën e saj. Çorraj është vendi ku rrënjët nuk harrojnë tokën ku janë ngulur dhe ku çdo gur, çdo shteg e çdo prag shtëpie ruan diçka nga jeta e atyre që kanë ikur, por kurrë nuk e kanë harruar vendlindjen. Pikërisht për këtë, takimi i zhvilluar nga Bashkia Himarë në Çorraj, për programin e investimeve dhe problematikat e tjera që lidhen me të ardhmen e fshatit, merr një kuptim që shkon përtej një takimi institucional. Është një takim me vetë jetën e fshatit, me kujtesën e tij dhe me shpresën se Çorraj mund të marrë sërish frymë me ritmin e vet.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Në këtë takim u shpreh vlerësimi për kujdesin dhe vëmendjen që Bashkia Himarë ka treguar ndaj fshatit, si dhe një falënderim i veçantë për Kryetarin, z. Vangjel Tavo, dhe stafin e tij. Është e rëndësishme që institucionet të jenë pranë banorëve, të dëgjojnë problematikat e tyre dhe të shohin nga afër atë që një fshat ka nevojë për të mos mbetur vetëm një kujtim në fotografitë e brezave.

Çorraj ka nevojë për investime, por mbi të gjitha ka nevojë për një vizion. Rrugët, infrastruktura, hapësirat publike dhe shërbimet janë të domosdoshme, por një fshat nuk ringjallet vetëm me beton e asfalt. Ai ringjallet kur rikthehet jeta. Kur hapen dyert. Kur dëgjohen zërat e njerëzve. Kur fëmijët kanë arsye të vijnë, të qëndrojnë dhe të besojnë se vendlindja e tyre nuk është vetëm një adresë e së kaluarës.

Disa vite më parë, së bashku me disa të tjerë, investuam për ish-Qendrën e Kulturës. E kujtoj atë përpjekje jo thjesht si një investim material, por si një dëshirë për t'i dhënë Çorrajt një hapësirë ku tradita dhe jeta njerëzore të mund të takoheshin përsëri. Sepse qendrat kulturore nuk janë vetëm ndërtesa. Ato janë vende ku një komunitet kujton veten.

Sot, kur Bashkia Himarë rikthehet te Çorraj me një program investimesh dhe me vëmendje ndaj problematikave të tij, ajo përpjekje e dikurshme merr një kuptim të ri. Sepse ajo që bëhet për një fshat nuk humbet. Edhe kur koha kalon, edhe kur njerëzit largohen, një gur i vendosur për të mirën e përbashkët mbetet aty si dëshmi se dikush besoi.

Çorraj nuk kërkon të kthehet pas. Përkundrazi, kërkon të ecë përpara pa humbur atë që e bën të vetin. Kjo është sfida më e bukur: të ndërtohet e reja pa u prishur e vjetra; të vijnë investimet pa u larguar tradita; të hapen rrugët për të ardhmen pa u mbyllur rrugët drejt kujtesës.

Malli mbetet mall. Tradita flet me gjuhën e saj. Dhe kur këto dyja bashkohen me punën, vullnetin dhe investimin, një fshat nuk është më vetëm një vend që kujtohet. Është një vend që rizgjohet. Sot mund ta themi me shpresë: Çorraj po rizgjohet.