"Robi"


Dritë Ruhani

Respekti

Ditët kalonin. Moti me shi e erë të tërbuar kishte vërshuar tokën. Njeri nuk lëvizte nëpër rrugë. Burrëziu me familje, të pafuqi e të bërë dyfish, në bodrumin e fabrikës së braktisur, frymonin ditët më të errëta. Përveç stuhisë që përplasej mbi ta, përballeshin edhe me urinë dhe tërmetin e madh të quajtur “Qen” para të cilit me “respekt” ishin përkulur. Respektin, si nderim për të tjerët, qoftë për merita, moshë apo vepra me vlerë ata nuk e njihnin. S’e njihnin as respektin e dashurinë mes tyre. Nuk dëgjonin, flitnin a gëzonin me njëri-tjetrin. E si të pritej nga ta të respektonin të drejta, ligje apo ndjenjat e të tjerëve. Të tillët nuk janë as të nderuar nga të tjerët. Por tani përballë qenve, respekti prapë triumfonte. Frika i kishte bërë të ulin kokën. I kishte bërë pambuk. Në sytë e tyre kishte respekt të dhunshëm, sidomos në sytë e gruas dhe djaloshit, por jo edhe të Burrëziut kokëfortë. Shpresëhumbur, me muskuj të tretur, i zbehur e mbështetur për muri, s’ndalej së shpërndari errësirë. Një kokë gjarpri që s’donte t’i pranonte të këqijat e bëra. Një dëm për familje dhe shembull i keq për rini, mendoi Bosi, mbreti i qenve të pastrehë gjersa bënte roje, mbi një dërrasë të vendosur në një pemë. I shikonte, nga jashtë, plot pezëm dhe vetëm sa nuk ia plaste vajit, sa njerëz të ligë kishte përballë, kur pa burrecin të shtrinte dorën ta merrte një kore buke të mykur, si lëmoshë përposh këmbëve. Buzëqeshi. Ndërkohë arritën edhe qentë e tjerë. Ndezën zjarr dhe poqën mish. Hëngrën copa të mëdha mishi. Keqanët i shikuan me lakmi, u lëpinë. Qentë, të mëshirshëm, ua hodhën ca copa. Gruan e shpoi ky gjest. Prapë rrëmbyeshëm para syve i doli Robi i uritur, kockë e lëkurë, dhe sytë e tij që derdhnin aq shumë dhimbje e lutje. Biri i saj ia kishte hedhur një asht pa mish larg ku ai nuk e arrinte. Në vend të mëshirës ajo kishte qeshur. E turpëruar uli kokën. - Si u bëra kaq e verbër?! Nuk isha e tillë!... Nëse dalim nga këtu, mos e paça kokën nëse tërë jetën nuk do të përkujdesem për qentë! – u betua e penduar. - S’dalim të gjallë, - belbëzoi burreci gjersa në mur, me një guralec, shënonte ditën e re. - Edhe Robi, kështu si ti, çdo ditë bënte gërvishtje në dërrasat e