LURË



Moj kurora mbi kurorë…

Poeme

Nga Gëzim LOKA

1.

Të lypa në çdo fjalë,

Të gjeta në çdo shkronjë,

Me ty nuk kam të ndalë,

Çdo çast të kohës sonë…


Me ty e mati kohën,

Akrep që nuk gabon,

Me ty e mati botën

Dhe lotin që pikon.


Me ty e nisi ditën,

Me ty e vrulloi hapin,

Me ty as galaktikat

Në udhë nuk më kapin.


Je djepi nanuritës,

Je fllad i mirësisë,

Je dheu përtëritës,

Flladitje e dashurisë.


Je muza e frymëzimi,

Je jeta ime vetë,

Me ty më lind agimi,

Dhe mbrëmja me ty vjenë…


Në shtegun e një ëndrre

ku nis bota intime…

m’u shfaqe ti gjithë ëndje

e bukura, Lura ime…

Më vjen më zgjon nga gjumi

dhe ëndrrat mi trazon…

o vis që kurrë s’të humbi,

ti shpirtin ma gazmon…


Gjithmonë kam kërkuar, zhengut e verës së nxehtë  muzën e flakëruar, rritur që në djep….


Lodhur i dërrmuar nëpër rrugëtime, asnjëherë i dyzuar për ty, e mjalta ime

Kur rron për dikë, I fortë është emocioni, nuk të tremb asgjë as para një honi…

Në detin e jetës , ngrihen ulen dallgët ëndrra me flladime, ç’m’i shëruaka plagët…

Notarë të sprovuar kapitenë që ditëm ta çojmë anijen e mbingarkuar me peshën e Lurës sonë…

Kurrë nuk qëndruam në oaze qetësie, në batica u sfiduam

në vargje poezie…

Kalërojmë ne stuhitë

me gjuhë prej drithërime. dhe rrugës na bën dritë  kjo muzë me plot mjaltime…

Je levë e Arkimedit,

që lëviz kohën time,

më dhe pasuri mbreti

e bekuara, Lura ime…