Vullnet Mato: TEMPULLI I FJALËVE HYJNORE

Ndej përbrenda vetes, Papën e Romës,

në Vatikanin poetik, që kam mbi kërbishte

në Mekën e kokës, kryemyftiun e botës,

ku djallin e së keqes, qëlloj me gurishte;

Ndjej gjithashtu kryegjyshin e bektashinjve,

me tyrben e çallmës, mbuluar me shall jeshil.

Mbaj palosur vargjet e Nimit të frashërllinjve,

bektashiut, që i këndoi zemra, porsi bilbil.

Me to, predikoj artin e fjalëve hyjnore

dhe ftoj të gjallët, të vijnë të falen tek unë,

të zbardhin shpirtin, nga mëkatet jetësore,

që t’u prijë mbarësia ,në shëndet e në punë...

Nuk jam shenjtor, as magjistar iluzionist,

por dua me fjalë hyjnore, të bind çdo njeri,

se idetë, mataforat dhe rimat e poezisë,

predikojnë ndër shpirtra, paqe dhe qetësi;

Largojnë nga mendja, trishtimin, hakmarrjet,

që i vijnë trurit, si dallgë të padukshme ligësie,

nga zënkat dhe politikat, që nxitin përçarjet,

me megafonët shurdhues të mediave të tyre.

Unë bëj, të puthen fort , miqtë dhe mikeshat,

të falen sa më shpesh, në tempullin poetik,

duke mërmëritur heshtur, vargje nga vjershat,

për të fjetur çdo natë, si në shtratin kozmik!...