Vaso Papaj: Dëgjomë!

Dëgjomë!

Një jetë së bashku ishim, pa tamburë

Dhe që të rinj, e hodhën poshtë çdo mur.

Fjalëbrishta ti, flokëbardhi unë,

po s’u përkulëm kurrë.

Dëgjomë!

Ti gjete princ dhe unë gjeta princeshë.

Dhe mbeti zemra e hapur midis nesh

Me atë që s’fjeti kurrë pa ëndrrën,

më të madhen shpresë.

Dëgjomë!

Heshtjet e mia nuk qenë kurrë tradhëti,

Se unë përherë tek sytë e tu gjeta qetësi.

E virtyteve të tua iu ngjita të gjitha herët

të miat mangësi.

Plot jetë e dashuri, u gjendëm unë dhe ti

Dhe nuk u ndamë, sido: përpjetë a tatëpjetë.

Si net të bardha, si ditë të zeza, mbetëm të njejtë.

Miq të qiellit qemë, dhe sollëm prej andej

dy yje të vërtetë.