Nexhbedin Basha: NË SYTË E TU…!

Hajde moj Brikena, hajde mos bëj naze,

afro gushën tate… zemrën seç ma  plase.

Mos u mërzit, Mateo, se dielli ka me lind,

unë ta kam dhënë fjalën… te ti do të vij.

Unë pëlqim për ty kam… afrohu avash,

të kam shpirt e xhan… mos m’le në merak.

Eh, kjo nazelie, bijë prej Kosove,

e ka një hall n’zemër… s’e ka hall loje.

Mateo e Brikena, një dashni lanë jashtë,

si këpucë në shi… n’Big e ndezin flakë.

Në atë shtëpi pa qiell, ku çdo ndjenjë vëzhgohet,

po lind një zjarr i fortë… që kurrë s’harrohet.

Herë si varg i parë, herë fund i një kënge,

afrohen si zjarri… largohen si hije n’hënë.

O moj trimneshë Dardanie, mos ia plas zemrën djalit,

mos u bëj nazelie… mos ia shuaj flakën e mallit.

Se ai në sytë e tu është krejt i përhumbur,

e kur t’ka ty në lojë… s’e ndjen veten të humbur.

Në Big si vullkan, kjo dashni po shpërthen,

në sy që qeshin e digjen… çdo ndjenjë po rrëfen.

Herë një “jo” në buzë, herë një “po” në shpirt,

kjo dashni e lindur… ka me u ba dritë.

Të dua, Brikena… me shpirt të kam dashtë,

sytë e mi n’Big… veç për ty janë dhe jashtë.

Ti je diell e hënë… je krejt galaktikë,

në sytë e tu përkundet… një botë plot dritë.

Nexhbedin Basha