Mihal Gjergji: N Ë N A T

Zonjat që kam parë

Koha i ka tretur

Dhimbja i ka vrarë

Emri u ka mbetur

Vezikon, të shkretën

Që fliste me dheun

Jashtë-buiste majin

Brenda-shënëndreun

Një Miro me çika

Një Refo, si ëngjëll

Një Shano, si drita

Një Shaze, si ëndërr

Pashakon, që s’plakej

Mazikën e sertë

Një Sabo që mpakej

Nga një plumb i beftë

Dridhej Trëndafilja

Në Qafë të Mihait

Ju përmbys mbi krye

Mal i Kanatait

Adileja-fjalën

E peshon menduar

Supeve heq barrën

Foshnjën mban në duar

Ime më, me thinja

(Me thinja dhe djali!)

Qyqeve në brinja

U thotë këngë malli

Nga brumi në magje

Tek malet e larta

Herë ndrijnë si diell

Herë vishen nga nata

Herë shfaqen në valle

Ashtu, si lastarë

Herë mblidhen në vaje

Mbi një trim të vrarë

Ç’kanë më shumë spartanet

(Gjak nga gjaku ynë!)

Djepin që rrit lisat

Prushin që ndez gjinë?!

Laben si vitore

Renda dhe e gjeta

Ajo-mjergull bore

Unë-te kënga mbeta!

Tiranë, Mars 2020