Gladiola Jorbus: Kur kalon pranë meje

A.R. kishte vetëm tre muaj që punonte në departamentin e ri. E qetë, e sjellshme, me një humor të hollë, që shpesh e fshihte pas buzëqeshjeve. Nuk fliste shumë, por kur fliste, njerëzit e dëgjonin. Kishte atë lloj pranie që nuk  bërtet për vëmendje, por e merr pa  kuptuar.

M.K. ishte prej vitesh aty. I njohur për profesionalizmin, për qetësinë dhe mënyrën si e mbante ekipin të bashkuar. Nuk ishte njeri që e humbiste kontrollin. As në punë, as në jetë. Por të parën herën që ajo hyri në sallën e mbledhjeve, seç ndjeu një dridhje të çuditshme, disi të papritur. Nuk i kushtoi rëndësi, madje e anashkaloi. Por ...

Ata filluan të flisnin shpesh për punën. Ajo kishte një mënyrë të veçantë për të bërë pyetje, për të hedhur ndonjë koment të zgjuar, për të bërë batuta çarmatosëse.

– Më duket se ky projekt po na bën karshillëk, – i tha një ditë duke i treguar një grafik.

Ai qeshi. Ishte hera e parë që po qeshte aq lirshëm.

– Po na teston durimin, – tha ai. – Si disa njerëz…

Ajo ngriti vetullën.

– Po këta “disa njerëz” kush janë?

Ai u ndal për një çast, pastaj u tërhoq.

– Askush. Lëre.

Ajo e kuptoi shmangien. Dhe buzëqeshi lehtë, sikur e kishte kapur në befasi.

Ditët kaluan. Ata punonin shpesh pranë njëri-tjetrit. Ndonjëherë ndanin të njëjtën tavolinë gjatë takimeve ose shkëmbenin batuta të pakuptueshme për të tjerët.  Dhe kur ajo kalonte pranë tij, linte pas një aromë të lehtë, të butë që e trondiste së brendshmi. Nuk ishte diçka që ai e donte. Ishte diçka që thjesht ndodhte. Ajo e vërente këtë dridhje të brendshme. Dhe si pa dashje, dëshironte ta nxiste më tej.

– M.K., – i tha një ditë, – ti je shumë serioz. Ndonjëherë më duket sikur po ruan një sekret.

Ai e pa drejt e në sy.

– Ndoshta po.

Ajo u hutua për një çast. Nuk e priste këtë përgjigje.

– Po nuk do ta tregosh, apo jo?

– Jo.

A.R. uli sytë. Dhe për herë të parë, ajo që u trondit.

Pas asaj dite, M.K. u tërhoq. U bë më i ftohtë, më i rezervuar. Nuk e kërkonte më me sy. Nuk i përgjigjej menjëherë mesazheve të punës. Nuk qeshte më me batutat e saj. Ajo e ndjeu sakaq këtë ftohje të papritur, këtë distancë që i sëmbonte në zemër. Një pasdite, kur të gjithë ishin larguar, i trokiti lehtë në derën e zyrës.

– Mos të kam fyer padashje? – e pyeti A.R. me një zë të ulët. Kërkoj ndjesë nëse e kam shkelur diku.

Ai ngriti sytë. Dhe për një moment, u duk sikur do t’i thoshte të vërtetën.

– Jo, s’ke bërë asgjë të keqe, – i  tha. Thjesht jam i zënë. Nuk kam kohë.

Ajo ia nguli sytë e qelibartë dhe e pa gjatë, duke depërtuar thellë në meandrat e shpirtit të tij.

– Mirë, pra, - i tha.  Atëherë nuk po të shqetësoj më.

Dhe u largua.

Ai e ndoqi me sy deri sa u zhduk në korridor. Dhe zemra iu drodh. Të nesërmen, ajo nuk erdhi në punë. As ditën tjetër. As tjetrën. M.K. e ndjeu mungesën e saj në mënyrën më të çuditshme: në heshtjen e zyrës, në mungesën e aromës së saj, në mungesën e batutave që e çarmatosnin.

Një ditë, njëra nga koleget e saj më të afërta i tha:

– A.R. ka kërkuar transferim në një departament tjetër. Fillon javën e ardhshme. Do të na mungojë energjia e saj.

Ai ngriu. Nuk e priste. Nuk donte. Por nuk mund të thoshte asgjë. Pas punës, M.K. mori xhaketën dhe doli me hap të shpejtë. Nuk e dinte a ishte gjëja e duhur. Por e ndiente se duhej të shkonte diku.

E gjeti në kafenenë pranë zyrës, duke pirë një çaj të ngrohtë me sytë nga dritarja.

A.R. ngriti sytë. U habit. Ai iu afrua.

– Pse po largohesh? – e pyeti me një zë që as vetë nuk po e njihte.

Ajo mori frymë thellë.

– Sepse… ti u largove i pari.

M.K. uli kokën. Pastaj e ngriti sërish.

– Nuk duhej të të largohesha.

Ajo e pa drejt e në sy.

– Po tani?

Ai u ul përballë saj.

– Tani… dua të jem afër.

Ajo nuk foli për disa sekonda. Pastaj buzëqeshi lehtë, me atë buzëqeshjen që e kishte çarmatosur që ditën e parë.

– Tani dua të largohem unë.

Ai mori frymë thellë i penduar. E kishte humbur përgjithmonë.