Fatmir Terziu: Kur të kthehesh nga errësira

Kur të kthehesh nga errësira

Tregim

Rruga e Lirisë. Prishtinë 2026. Rruga „Newborn“. Rruga… Dhe diku në cep errësira. Kur të kthehesh nga errësira, do të shkojmë së bashku nëpër … Eh, diku. Diku.. Shkuam?!

Në Prishtinë, në vitin 2026, Rruga e Lirisë ishte më e gjatë se zakonisht. Ajo zgjatej jo nga një cep në tjetrin, por nga një kohë në një tjetër. Zgjatej dhe dukej sikur qyteti të kishte harruar përmasat e veta dhe të ishte shtrirë si një trup i sëmurë mbi hartë. Në tabelën e zbehur shkruhej “Newborn”, megjithëse askush nuk e dinte ç’do të thoshte kjo fjalë. Disa thoshin se ishte emri i një arkitekti të vdekur. Të tjerë betoheshin se ishte një gabim shtypi, që kishte mbetur aty nga pakujdesia e një nëpunësi që tani punonte në një zyrë të falimentuar.

Kur të kthehesh nga errësira, më kishin thënë, do të shkojmë nëpër lagjet e vjetra. Por lagjet nuk ishin më lagje. Ato ishin kthyer në ngrehina me xhama të trashë dhe me karrige të mbështjella me najlon, si mobilje në zi. Brenda tyre rrinin njerëz me kostume gri dhe me sy të lodhur, që numëronin monedha të padukshme. Në muret e dikurshme ku vareshin fotografi këngëtarësh, tani vareshin grafiqe me rënie. Rënia ishte e vetmja gjë që rritej.

Supermarketet ishin hapur në çdo cep, si mushkëri artificiale. Por ajri nuk qarkullonte. Dikush kishte vendosur një tabelë të vogël mbi një derë të mbyllur: DALJA. Poshtë saj, me shkronja edhe më të vogla: E PËRKOHSHME. Askush nuk e dinte sa zgjaste kjo përkohësi. Ndoshta sa një jetë, ndoshta sa një frymëmarrje.

Kur të kthehesh nga errësira, do të ngrohemi në diell, më kishin premtuar. Në livadhet e qytetit, ku bari ishte i rregulluar me përpikëri dekorative, shtriheshin hardhuca të gjelbra, të palëvizshme, si kujtime që nuk duan të largohen. Një fituese e quajtur Miss Bota kalonte herë pas here me një kapelë të madhe, krejtësisht e zhveshur poshtë saj, dhe askush nuk guxonte të çuditej. Bukuria ishte shpallur e detyrueshme, ndërsa turpi ishte privatizuar.

Unë e prisja kthimin tënd nga errësira, por errësira dukej më e organizuar se qyteti. Ajo nuk kishte nevojë për banka, as për supermarkete. Ajo nuk shpallte falimentim. Vetëm zgjerohej.

Pastaj, si në një seancë të padukshme gjyqi, dikush, jo unë, bërtiti me një zë bariton se duhej të dorëzoheshim menjëherë. Të shtrëngonim duart. Të hiqnim tatuazhet e lirisë, pavarësisë, çlirimtarisë. T’i fshinim si njolla boje nga lëkura. Një turmë e vogël nisi të kruante krahët, sikur fjalët të ishin bërë skuqje. Një burrë i madh sa një shkëmb, jo unë, u qas te dera. Ai e hapi me vrull, por pas saj nuk kishte rrugë. Kishte vetëm një ekran të madh që transmetonte lajme. Shoqëria e dehur, që deri atëherë kishte qeshur me zë të lartë, u grumbullua përreth ekranit si rreth një zjarri të ftohtë. Lajmet rridhnin pa pushim, duke i lagur fytyrat e tyre me një vesë të padukshme. Opinioni publik ishte i lagësht, por askush nuk e ndiente ujin.

Unë mbeta në prag, duke menduar për ty. Kur të kthehesh nga errësira, ndoshta do të gjesh një grip shpendësh të arratisur, që endet nëpër rrugë pa e ditur se nga cili kafaz kanë dalë. Ndoshta do të më gjesh edhe mua, duke pritur një dalje që nuk hapet, duke lexuar një tabelë që nuk ndryshon. Sepse në këtë qytet, kthimi nga errësira nuk është një lëvizje. Është një procedurë. Dhe procedurat, siç dihet, nuk mbarojnë kurrë.