Fatmir Terziu: Gjesti i Shefqet Dibranit është shembull i përkushtimit

Në një kohë kur institucionet kulturore përballen me sfida të shumta financiare, çdo akt solidariteti ndaj librit merr peshë të veçantë. Njoftimi i bërë nga Fitore Morina dhe Biblioteka Hivzi Sulejmani për dhurimin e një kontingjenti të konsiderueshëm librash nga poeti dhe kritiku letrar Shefqet Dibrani është jo vetëm një lajm i mirë për fondin bibliotekar, por edhe një reflektim i realitetit me të cilin përballen sot bibliotekat tona.

Dhurimi përfshin vepra autoriale të zhanreve të ndryshme letrare, si dhe botime të autorëve të tjerë me vlerë, duke e pasuruar ndjeshëm koleksionin dhe duke krijuar mundësi më të mira për lexuesit, studiuesit dhe të rinjtë që kërkojnë literaturë cilësore. Ky kontribut merr një dimension edhe më domethënës kur dihet se Dibrani prej disa dekadash jeton dhe vepron në Zvicër, por nuk e ka shkëputur kurrë lidhjen me librin shqip dhe me institucionet kulturore të vendit.

Megjithatë, përtej falënderimit të merituar, ky rast na shtyn të reflektojmë mbi një çështje më të gjerë: pse bibliotekat tona shpesh nuk kanë fonde të mjaftueshme për blerjen sistematike të librave të autorëve, duke u mbështetur kryesisht në dhurime?

Arsyet janë të njohura dhe komplekse. Buxhetet publike për kulturën mbeten të kufizuara dhe shpesh prioritizohen fusha të tjera që konsiderohen më emergjente. Brenda vetë sektorit kulturor, fondet shpërndahen në mënyrë të fragmentuar, duke lënë bibliotekat me hapësirë të vogël për përditësimin e rregullt të fondit libror. Në mungesë të një politike të qëndrueshme për blerjen e veprave të autorëve vendas, dhurimet bëhen një mekanizëm i domosdoshëm mbijetese.

Kjo situatë, ndonëse dëshmon për solidaritetin e krijuesve, ngre edhe një dilemë të heshtur: autori shpesh mbetet mbështetësi kryesor i qarkullimit të veprës së vet në institucione publike. Në vend që libri të blihet si vlerë kulturore dhe si produkt i punës intelektuale, ai dhurohet si akt bujarie. Kjo është fisnike, por nuk duhet të jetë norma.

Në këtë kontekst, gjesti i Shefqet Dibranit është shembull i përkushtimit ndaj promovimit të leximit dhe zhvillimit kulturor të komunitetit. Ai dëshmon se bashkëpunimi mes autorëve dhe institucioneve kulturore është i mundur dhe frytdhënës. Por njëkohësisht, ky shembull duhet të shërbejë si thirrje për politika më të qëndrueshme kulturore, ku blerja e librave të autorëve të trajtohet si investim strategjik në dije, kujtesë dhe identitet.

Deri atëherë, falënderimi mbetet i sinqertë dhe i thellë. Sepse çdo libër i dhuruar është një dritare e hapur për dikë; çdo raft i pasuruar është një hap më afër një shoqërie që lexon, mendon dhe ruan vlerat e saj.ë një dritare e hapur për dikë; çdo raft i pasuruar është një hap më afër një shoqërie që lexon, mendon dhe ruan vlerat e saj.