Vullnet Mato: NDOSHTA JAM SHENJTOR...

Një karvan me vëllezër e motra,

shkuan në qiell e më lanë vetëm...

Barku i nënës, ku m’u krijua bota,

u shua i gjithë e më shkretoi jetën.

Do kisha ikur, para shumë vitesh,

por nga tri vdekje, kam shpëtuar.

Koha shpesh, më ka kërkuar ikjen,

mbase fuqia hyjnore, më ka ndaluar.

Më i madhi vëllezërve, po jetoj,

nga shteti, zakonisht i harruar.

Së fundi kam filluar të mendoj,

ndoshta zoti, më ka shenjtëruar!...

Se kam disa shenja të çuditshme:

Shkoj në mëngjes, në një kafene,

tryezat pa njerëz, nëpër karrige,

pas vajtjes sime, zhurmon lokali atje.

Habitem pronari, më ndal te pragu,

më thotë: Eja shpesh, o zotëri,

Kafen e ke falas, nga banaku,

se ti po na sjell mbarësi!...

Ndodh, disa shitës të tregut,

më kthejnë resto, gjysmë çmimin.

Nuk i njoh, mbetem i mekur,

pse ma bëjnë mua favorizimin?

Ka shembuj të tjerë më shumë:

sëmundjet s’guxojnë të më prekin.

S’mund të flejë, moshatar si unë,

fle, sikur po më tundin djepin.

Jam 90 vjeç, nuk ndal krijimin,

kam këmbët shtylla e kokën plot.

Mos vallë i duhem ende njerëzimit,

që zoti më lë, kaq gjatë mbi tokë?...

Shpesh herë për zotin mendoj,

ndoshta i duhem shenjtor, për poezi,

që kohën e ikjes, ma ndaloj?...

Ta besoj, mos ta besoj, s’di sesi!?...