TIRANA


TIRANA

Konstandin Dhamo

Krahët gjigantë të vinçave,

Skica të sapohedhura

Në sfond të reve,

Përmasat e sakta përcaktojnë,

Në gjerësi dhe lartësi

Të kullave që po shfaqen

Dhunshëm

Ngjitur e ngjitur

Si mur mbyllës...

Do ta zënë diellin ato,

Kur të lindë

Dhe kur të perëndojë do ta zënë

Në horizontin tjetër…

Makinat shumërrotëshe,

Në barkun prej dinozauri

Bluajnë e bluajnë beton,

Tek shfryjnë e uturijnë

Rrugëve në kryeqytet.

Dridhet asfalti dhe dritaret,

Siç dridhen,

Kur bie tërmet…

Ku derdhet ky beton,

Ku rëndon ?

S’mbeti më një copë dhe i butë,

Humus i gjallë, ku të rriten pemët,

Lulet kur të çelin, e bari të blerojë,

S’ka më zogj,

Ikën e s’u kthyen !

Ka vetëm thatësirë djegëse,

Shira acidi ka, që djegin gjithashtu.

Por, lërini mënjanë

Shoqatat e mbrojtjes së mjedisit,

Debatet në televizione

Me nostalgjikët anakronikë

Të Tiranës tradicionale

Dhe protestuesit naivë

Që venë në krye