Thëngjijtë …



Fatmir Terziu


Vijnë nga një botë tjetër. Krijohen nga ikja e Tjetrit. Nga ikja e shlirë, e ajërt, e gaztë, e gjallë dhe u pëlqen të mbesin në një botë të zezë, të tjetërsuar, të ikshme, të frikshme. Ikin të mbesin vetvetja e tyre lemerike, analogjia metaforike, jo thjesht e shkrimeve, apo e poezive të tilla. Ata janë zjarri që djegin më shumë. Janë thëngjij. Janë të shumtë. Janë të hutuar, të kamufluar, të strukur e të mëvetësuar. Të ri-mësuar. Të mbuluar. Të tillë sikurse populli im i quan: “Thëngjilli i mbuluar djeg më shumë!”

Janë thëngjij të paparë. E me to mund të ndërtosh mijëra vargje pa u ndalë. E për ta të gjithë e kemi një fjalë. Mua, më pëlqen ti përdor në zjarr. Më pëlqen të përdor zjarrin si analogji, një metaforë, rrjesht-pas rrjeshtit në mjaft shkrime e në disa poezi.

Më ka ndodhur, jo pak herë të përshkruaj zemrën, sikur të ishte një vatër e zjarrtë, ndërsa rrahjet e saj të ishin përcjellja, ku detyrohet madje forcërisht edhe brendësia të rrezatojë. E ndjej këtë enigmë si një kacafytje llave, një fjalë-djegje zhurmash të brendshme, brenda dy botëve, një bote të vogël e një bote të madhe. Shpesh më del një mal i zjarrtë, i qëndrueshëm. Hera-herës gjela të mëdhenj lafshëkuq në beteja të përjetshme, të gjithë të lazdrueshëm. Një ndeshje që 'vdes' në thëngjij! A vdesin ndeshjet me gjela të tillë?!