TESTAMENTI IM !


TESTAMENTI IM !

Nga Nafi Çegrani

Çegran, 27 dhjetor 2019

Me të drejtë do të pyesin të gjithë ata që më njohin dhe ata që nuk më njohin, se çka ka ndodhur me Nafi Çegranin që pikërisht në këtë kohë doli me një deklaratë të tillë dhe me një Testament të qëlluar?!

Përgjigjen e kësaj pyetje e keni në vijim të kësaj letre publike.

Kjo deklaratë e hapur, si Testament imi, ka për qëllim vetëdijësimin e rinisë Shqiptare të gjeneratave të tashme dhe brezave të ardhshëm, me paralajmërimin për fundin e mashtruesve në emër të kombit, fesë, humanizmit dhe fshehjes së tyre prapa Kuranit, Biblës dhe Flamurit tonë kombëtar. Lufta e dyte botrore sa po kishte përfunduar, skamja, mjerimi, analfabetizmi, dhe prapambeturia ishin evindente në çdo pore të jetës së Shqiptarëve në këtë cep të Ballkanit. Të moshuarit bisedonin se ka ndryshuar koha, se ka ardhur një njeri i madh nga Rusia me emrin Tito, me ideologji kominterniste dhe se nuk njef fe, do i prishe Kishat dhe Xhamiat, me zor do na i merr fëmijët në shkollë... Plakat me një fjalë thonin: u prish dynjaja! U lindëm, u rritëm, u shkolluam dhe punuam, krijuam me dijen apo mos dijen tonë, me dekada zhvilluam veprimtari e debate të shumta gjatë viteve të rrënuara, rreth fesë, për mohimin apo pranimin e Zotit, dhe ajo që ishte më me rëndësi esenciale kuptuam se jemi në terrin e mos dijes kombëtare, të një zhgënjimi kolektiv dhe se nuk jemi të barabartë me kombet tjera të atij regjimi dhe shteti të formuar komunist pas luftës në Jugosllavinë titiste. Kjo ndodhi edhe në Shqipëri dhe gjetiu në trojet etnike shqiptare në dekada. Më të moshuarit kënaqeshin dhe lavdronin Titon që ka sjell shumë bukë, sepse kishin kaluar kohë të vështira në të kaluarën. Por, nuk vonoi, edhe regjimi komunist shpiku jetën ,,kolektive,, dhe shteti ua merrte drithin e bukës nga hambarët, miellin nga magja, krerët e bagëtive dhe shumë familje hiqnin të zitë e ullirit dhe duronin për kafshatën e gojës. Kurse rinia ishte e dehur me parullat e Vëllazrim Bashkimit me të gjithë popujt e Jugosllavisë dhe më gjërë, gjetiu ku shtriheshin kufijtë e shteteve komuniste. Nisën të bëheshin edhe martesa të ,,përziera,,…Në atë kohë dhe në rrethana të tilla edhe unë u shkollova dhe u plotsua andrra ime që të bëhesha mësues fshati...

(Por, edhepse ende i ri, edhe jeta më dukej me kontrastet e veta: gjyshin e kisha ballist, babain veteran të Frontit të Sremit dhe... bindjet e mia ecnin me egon time, ashtu siç ecte njeriu rugës së vet, ose i ndjek të afërmit e tij, ose ata që i ka takuar rastësisht në vegjëli dhe që i kanë lënë mbresa në memorien e tij si njerëz të mëdhej të idealit dhe diturisë, të mençur, të denjë dhe të drejtë, madje edhe të devotshëm duke filluar nga prindërit, mesuesi, hoxha, burrat trima, pleq të mençur në oda burrash dhe njerëz të veshur me pushtet, si gjithmonë rinia nga ata bën përvetësimin e rregullave fetare dhe morale njerëzore, dhe të gjitha ato fenomene janë më efikase se sa mësimi teorik në jetën e njeriut, në kushte dhe rrethana të caktuara.

Duke përvetsuar këshillat e më të vjetërve, dhe duke respektuar njeriun e mirë, human dhe të moralshëm, me veti njerëzore, me virtyte të duhura dhe të çmueshme si shqiptar, trim, i besës e fisnik, burrë me veti morale të larta dhe i vërtetë, i pastër para ndërgjegjes, vehtes, para Zotit dhe njerëzve, kaloja në fazën e pjekurisë dhe burrërisë.

Megjithatë më duhet të falnderoj Zotin e Madhërishëm, që njeriu i mençur nuk mbetet gjithmonë me përshtypjet fëmirore, por me pjekurinë e tij dhe grumbullimin e njohurive dhe informacionit që posedon, ndryshon bindjet, ndaj të kaluarës së tij, ndaj mësuesit, hoxhës dhe shumë figurave që ia krijuan ëndrrat dhe i ka pas idol ose i ka adhuruar në rini, dhe gjersa hapëron në binarët e jetës, nis të bën dallimin mes kontrasteve të jetës, shoqërisë, të gjeneratave dhe burrave të vërtetë dhe atyre injorantëve dilenxhi që kanë luajtur role të ndryshme (si në teatër) për të lënë mbresa të thella tek rinia se kinse ata ishin të vërtetit, siç ua impononte ideologjia moskovike. Unë personalisht ëndërroja të bëhesha mësues (ose gazetar, sepse i adhuroja shkrimet), dhe ia arrita qëllimit, por shumë shpejtë, ndoshta nga naiviteti ose nga besimi i madh në parullat e Vëllazrim Bashkimit me ideale që të mashtronin, bëra hapin e guximshëm që ta leja ditarin dhe punën e shejtë të mësusesit, ika si era me acare akulli duke u punësuar në rradhët e Shërbimin Sekret Jugosllavë të asaj kohe që në popull quhej: UDB ! (Por, që kjo më vonë më kushtoi shumë shtrejtë dhe e pagujta çmimin më të lartë në jetën time me burgosje dhe dënim me vdekje-pushkatim... Deshi Zoti e mbeta gjallë!).

Kariera ime në këtë Shërbim delikat dhe të komplikuar inteligjent përfundoi pikërisht ashtu siç më këshilloi babai im i ndjer, rrahmet i pastë shpirti, kur i tregova për dëshirën time të punsohesha në atë Shërbim, më shikoi si me bisht të syrit dhe si me ngadalë u përgjegj: ,,Ti di, biro, shko. Por ki kujdes se ai Shërbim i ha njerëzit natën!,, Dhe me të vërtetë ashtu ndodhi, nëntoka kriminale të cilët ishin forcë mbi forcë, Shtet mbi shtet të atij Shërbimi, ma hëngrën kokën mua, dhe hëngrën shumë koka të tjera në gjithë botën komuniste, sidomos populli Shqiptar ishte dhe mbeti viktimë, kurban në Gadishullin e Ballkanit, pikërisht nga projektet më të ndryshme antikombëtare që u hartuan në Moskë ose Beograd, dhe u egzekutuan nga UDB-a famoze (qoftë edhe gjatë periudhës së Informbyrosë, kur Rankoviqi hapi Goli Otokun) ose gjatë vënies së diktaturës Ushtarake në Kosovë apo edhe më vonë gjatë diferencimit mes shqiptarëve, gjë e cila, mjerisht, vazhdon edhe sot e kësaj dite, të hahen koka njerëzish të pa fajshëm, nga klane njerëzish të prishur që punuan në ato shërbime birokratike ku jepeshin urdhëra dhe bëheshin plane të fshehta, duke vazhduar të keqpërdorin njohuritë e tyre me mjete dhe metoda të sofistikuara në dëm të popullit të vet për përfitime kriminale dhe karieriste.

Kam shkruar libra, kam zhvilluar debate, kam komentuar, dhe jam deklaruar disa herë publikisht për përjetimet e mia në radhët e makinerisë së quajtur UDB, dhe deri në burgosjen time, madje edhe të lirisë sime e cila erdhi bashkë me shëmbjen e sistemit komunist. Por, ajo që është me rëndësi se në këtë letër të hapur, që ua lë si Testament, dua të deklaroj publikisht atë që ma thotë mëndja dhe ndërgjegja ime, pra, duke qenë se isha viktimë, kërkoj falje ndaj popullit tim, jo se kam bërë ndonjë krim apo të kem qenë pjesë e ndonjë krimi, por vetëm nga fakti për kohën dhe ato ca vite që si shqiptar kam punuar në Shërbimin sekret të ish Jugosllavisë. Ndërgjegjja paraqet ndjenjën më të pastër të njeriut që e lidh me veprimet pozitive, vlerësimet dhe gjykimet e fenomeneve në ambientin ku jeton dhe kushtet që e rrethojnë... Sepse, njeriu normal ka edhe etikë, moralin, guximin, dinjitetin e tij, që e shtynë nga brendia shpirtërore dhe afshi, dhe e kërkon dhe thotë atë që duhet thënë ndaj prindërve, familjes, fisit e sidomos popullit që i takon me gjuhë dhe gjak, nëse do të mbetet faqebardhë me zhvillimin e ndërgjegjes në aspektin fizik dhe si qënie biologjike e pastër, e sidomos nëse e beson Zotin dhe ballafaqohet me të vërtetën e tij, me qëllim që të vetëdijesohet se një ditë patjetër duhet ta kalon Urën e Siratit! Aty mëdyshje nuk ka...

Së pari këtë që shkruaj si Deklaratë-Testament me kërkim falje ndaj popullit dhe Kombit tim e bëj në emrin tim personal dhe njëherit, i kisha lutur të gjithë ata të cilët punuan dhe vepruan në suazat e shërbimeve sekretejugosllave të UDB-së ose KOS-it ushtarak, e që ende janë gjallë, mos ngurojnë, qofshin në Maqedoni, Kosovë, Shqipëri dhe kudo të veprojnë me forcën e ndërgjegjës hapur, duke kërkuar falje në baza të reales nga populli për gabimet eventuale, sepse ajo është akt njerëzor. Të kërkojnë falje botërisht, sepse kjo është formë morale, etike dhe humane, për të reflektuar pozitivisht dhe që të prodhojnë shpresa të vërteta dashamirësie mes njerëzve, për ecjen e brezave për një jetë më të begatë e të lumtur, që reflektojnë drejtësi dhe humanizëm, nëse duam që ta ruajmë integritetin si njerëz të pastër dhe me shpirt të çiltër.

*** Pavarësisht se u mbushen mbi 30 e sa vite nga shëmbja e sistemi komunist, nuk do mend, se projektet dhe pasojat e Shërbimit të UDB, ( apo edhe të KOS-it famkeq) në mesin e popullit Shqiptar ende janë evidente, prandaj dua që t’ua themë disa fjalë rinisë shqiptare, për rolin që kanë dhe zhvillimet që bëjnë shërbimet sekrete në një shtet apo shoqëri, si dhe mundësitë e pa shfrytzuara të rinisë sonë, sidomos tani pas tranzicionit dhe me ardhjen e demokracisë, e në veçanti në lirinë e tanishme në Shqipëri, me pavarësinë e Kosovës, sepse kuadrot profesioniste janë të nevojshme dhe të domosdoshme për të ec përpara në një jetë më të begatshme dhe me standarde e prosporitet, të ëndërruar nga gjeneratat e më hershme.

Këtë e them, sepse, duke marrë parasysh se unë në kohën dhe rininë time kam qenë një nga kuadrot e shumta profesioniste të asaj kohe që kemi punuar si persona zytar të zgjedhur në Shërbimin e famshëm të UDB-së