top of page

TESHAT E SHPIRTIT


MENOPAUZË


Menopauzë

Zerohet dita

Nën klithmat dëshpēruese

Të filizava që nuk janë më

Shtigjeve ku pyjet

Buzëqeshnin


Menopauzë


Derdhet shpirti vargjeve

Meduzë

Shtangen barqet

Nuk po ka pranverë

Të blertë më


Dheu s’po plehërohet më

Filizat zunë rrënjë

Gjetkë


Kurorë e luleve

Po bjen nē vjeshtë

T’pērhershme

Tokës sime


Që mbet djerrë

N’menopauzë

Të ngrohtë


Po pres dhembjen

Shtatit

Mbulojë

Për një strehë


MENOPAUZË

Diagramë në rënie vijë pikë


Pip pip pip…….

Udhët e mia

Nuk po kanë më zë


Po pres të shndris

Në ripērtërime të tjera

Konvencionesh

Der në infinit


Monopauza

Diagramē vijë drejtë

Pip pip pip….


N’kētë vjeshtē gjethe e rēnë

Tokēs sime

Humus…



KU JE ?


Ku je?

Në cilën britmë

Të pabërtitun

Të frymēs së mekur

Po merr e jep

Me veten


Ku e ke cakun?


Ofshan në shkretëtirë

Të zemrës së djegur


Prush në mangall

Të shpirtit po fikesh


Nuk di për mu a t’mbet

Ndonjë shenjë

Me ta lëmu plagën


Ku je?

S’ta pashë dehjen

E tërbume të dashnisë


Kur po vjen në thellinë

Të synit ?


Du me të dasht

Tu t’pa



OSHËTIMË


Të vi pranë

Bregut të zemrës

Çdo natë


I flas qiellit tënd

Me të mijat re

Të thërras


Oshëtimë

Shkreptimë


Më jep pak diell

T’mos shkrep rrufe


Ti shpirt nën qiej

Rebelon

Timin shpirt





NUK MUNDEM PA TY


Mblidhi ashklat e inatit

Mos më ther me sy


Shpirti më mbeti në lak

T’trishtimit


Nuk mundem dot pa ty


Mos më ndryj

Në grykë të idhnimit

Kur rebele jam


Ashtu di me të dashte

Pak e nga pak


Mos më ler

Në gur t’harresës

Udhës larg e larg


Unë të shoh në bisht të syrit

Edhe kur s’të kam pranë


Fati po bën rreng

Bashkë me ne të dy


Zemrën ta lashë peng

Nuk mundem dot pa ty…



N’TRAZIME PA VLERË


Sukuj mendimesh

Ma rrokullisën ditën


Të mbahet

Në paterica huqesh


T’më rrëzojnë hera herës

Në dyshekë dyshimesh

Të vetes


Me pyetjen

Si mund tē lartësoj shpirtin

Në trazime pa vlerë


Shkurt

Në zbërthime pozitive

Kompleksesh negative



DIEJ


Në thesin e lutjeve

E shtrydha shpirtin

Si shegë


Të kuqe flakë

E kisha pritjen


Me duar shtrënguar

Rreth vetes

Qafuar zemrës

Shenjtorë


Lëmuar hollë

Në ditēt e zgripeve


Vetja tretej

Në shërbesat

E vakteve pa zotër


Ku shpirti

S’konvertohej

Me asgjë tjeteër

Veçse me diej



MAJË GISHTASH


Në refleksione sysh

Pasqyrojmë projeksione

Të ndryshme nga vetet


Mpakem tek luajmë

Në shfletime të shpejta

Shpirtrash


Qē bien ngadalë

Pingul të na therin

Zemrat


Po skuqen udhët e mallit


U harruam pa dashtë

Horizontesh

Lidhur majë gishtash



CINGRIMË


Cingërimat e kohës

Mi cingërisën eshtrat

Në shtretër netësh të ftohta

Pa mbulojë zemre


E në cingrime të marra

Mi grisën mendimet

I zhbënë në

Letra pa vulë

E libërlidhje


Ku vijēzimet

E holla paralele

Të së nesërmes

U prenë hera herës

Në degëzime udhëkryqesh

Ku demonët

Hodhën valle me dreqër


E shpirtin ma degdisën

Në male idhnimi

Pa emër


Ku ngjitjet e shpirtit

Ishin në lodhje pa lot

Se dihatjet ishin kyçur

Në kështjella guri, vetmie


Por se heshtjet më kënduan

Këngën,puth qiej

Fal veten e të tjerë

Paqtohu me veten

E rilind sërish me diell..



MË THUAJ


Në zbërthime të gjata

S’të kuptova

Në cilën vlerë vjen


Më thuaj

Nëse në shëndërrime të reja

Më ke gjetur


Thjeshtuar

Më është shpirti

Zëvëndësimesh

Të pavlera fjalësh


Kohë pa kohë

Ku e tëra

Mu thërmua

Pjesë pjesë


E dritës për tek unë

I ndërron kah

Si një vektor

Çorientuar dashurisë


Më thuaj

Se në cilat prerje

A bashkime

Jemi unë dhe ti


Të lutem

Më thuaj..



TETORI I VRUGËT

I DATËS 8


Të gjitha zjarret

I dogja


Me të kuq I lyeva

Qiejt e shpirtit flakë


Tetorit të vrugēt

Datës 8 nē kalendar


Që lagte muret e zemrës

Me piklima dashurie


Të ngjizura

Me heshtjen e syve


Që rrotullonin epshe

Mbarë e mbrapshtë


Në shikime rrufeshë

Që shkreptinin gacë


E thërmoheshin ngadalē

Viteve


Ku hiri I mbetur me kujtime

Të kthehet në bumerang


Me shaminë e lotēve

Hedhur lumit

Këmbyer nusesh


Fatesh të vulosura

Qiejsh

Që nuk flenë

Aspak



BASTARDËT


Pezmatime gjuhēsh

Rënkojnë mendimesh


Ç’të flasin

Kur s’dëgjohen


Nxijnë vetullat e kohës

Ditë që s’mendojnë

Për mirë


E përflasin të tashmet

Se të djeshmet I shkelën


Me gjurmë

Që s’kanë shenjë


Ti nxijnë

Pa mëshirë


Se s’kanë çtē kujtojnë


Drutharët

Të tëra I dogjën


Se nga hiçet erdhën

E u lartësuan maleve


Tek hiqen si heronjtë e heshtur

Vitesh


Pa bëma

Bastardët



ORËT E MIJA


Orët e mija

Rrotullohen herë majtas

Herë djathtas


Në rrotullime që këndet

I kanē tē harbume


Ndalesat

Marrin frymë thellē


Nē të disatat e sekondave

Kur venat e zemrës

Më dëgjojnë


Pēr një shtrirje

180 gradë

Të shtriqem


Në mund të ëndërroj

Sadopak


Vetet në rrotullime

Të panjohura



FLOKËT


I kreha flokët e kohës

Ngadalë

Të mos më dhembin


Ngatërruar fijesh

Ditë e vite

Më trazuan ca


U desh kohë e gjatë

Ti shtrija

Mbi supet e halleve


Më lodhi mundi

Tek mbaja kokën lart

Ti tërhiqja drejt vetes


Me krenarinë

E të pathyeshmes


Por sqe e thënë

Se shumë mu këputën


Rrokopujë ngatërruar

Fateve


Disa më rrëshqitën

Krëhërit të dhembjes


Si mbajta dot

Më rënduan sa malet


Mbi shpatullat

E vetme


Ato që mbetën

Pa rënë


Butësisht

Ia fala lutjeve


Se ia këndova këngën

Qiejve


E t’mi ruante

Nga plakja

Të bukur



SA KISHA DASHT


N’perëndime të largëta

T’mendova

Dhe aty shpirtin

E treta


Me rrezet e fundit

Të diellit

Të grimcume

Bri natës së lume


Me dritat

Buzë liqenit të fjetun

Me shpirt në rrjedhë

Të Bunēs

Frymoj në fllad të erës

E vij ngadalë tek ti


Me andrrën

E shplodh zemrën

E ngushun

Në malle të cungume

Ditësh rebele


Ah dashnia ime

Sa kisha dasht

Me ken me ty



HARBIM VJESHTE


Vjeshta po harbohet

N’fluturime gjethesh

Shpirtrash

Që regëtijnë hapsirave

Tē molepsen reve


Erë e fortë mendimesh

Po marrin turr të përplasen

Për sdi se ku

Ndoshta për tek ti

Kujtim I largët

Ndoshta kuturu


Ku pasqyrimi im

Do fle gjatë

Dimrit të acartë

E pret tē shkrijē

Në pranverë

Me vesën e parē



KËNDOJ


Nata këndon në heshtje

Këngën e yjeve tē vetmuar


Këmbanat këndojnë

Jehonën e zotave

Drejt qiellit


Tu kthehet paqtim

Mureve të qytetit


Unë I kēndoj vetmisë

Vetmuar në vete


Më duaj fort vetja ime

Kam shumë nevojë për ty



TË PATHËNAT


Tehu I natës ishte I mprehtë

Thikë që ndau kufijtē

E shtratit të zemrës

Që furfulisej me veten

E rrotullohej në anën tjetër

Ndërkohë që numëron

Ditët e vitet e lëna peng

Në sitën e hënës

E rēnkonte të pathënat


Gjumi po pikturon veten

Nëpër hije muresh të vjetra

Mendimesh

Zallamahi kohësh

Të kapura fort në shpirt

E po presin të zhgrryhen çarçafësh

Si tē përdala

Ku askush si sheh

Për ti gjykuar

Der të lodhen e të flenë

Gjithë dertet


Ndërkohē unë një kufomë

Që sapo ka dhēnë shpirt

E po pret ti hap sytē

Në agun e një dite plot dritë

Në një kohë tjetër

Ku sytë takojnë veç diellin



VJESHTË PA TY


Po vjen dhe kjo vjeshtë

Pa ty

Si vjen udhëtari

Shtegut të largët


Udhët do të mbushen

Plot me gjethe kujtimesh

Zverdhur nga malli I zbrazët


Po vjen kjo vjeshtë pa ty

Po vjen


Kurse unë

Do të pres e përcjell

Mes pengjesh

Të mos përmbyset

Diga e zemrës

Nga shirat e lotëve

Të mungesës




GJYMTYRËT E MENDJES


Pasditja po mbahet mbi paterica

I theu minutat dhe orët

Me heshtjet memece


Tē mbrapshtat po marrin

Tatëpjetën

E mbrēmjes së përgjumur


Jam me sy picërrues

Kah dritës


Memorizimi I vetes

Ështē stampuar në mur

Si një mumje

Ku lēmshet e angështisë

Presin të rrokullisen

Në lotë krokodili

Që po pret

Të hajë babëzisht veten


Të njejtat

Kanë filluar të grinden

Në boshet e shpirtit

E t’më mërzisin


Do tu vë vizën e ndryshores

Që tē ndryshmet

T’më gjallërojnë

Gjymtyrët e mëndjes



TË PATHËNAT


Tehu I natës ishte I mprehtë

Thikë që ndau kufijtē

E shtratit të zemrës

Që furfulisej me veten

E rrotullohej në anën tjetër

Ndërkohë që numëron

Ditët e vitet e lëna peng

Në sitën e hënës

E rēnkonte të pathënat


Gjumi po pikturon veten

Nëpër hije muresh të vjetra

Mendimesh

Zallamahi kohësh

Të kapura fort në shpirt

E po presin të zhgrryhen çarçafësh

Si tē përdala

Ku askush si sheh

Për ti gjykuar

Der të lodhen e të flenë

Gjithë dertet


Ndërkohē unë si një kufomë

Që sapo ka dhēnë shpirt

E po pret ti hap sytē

Në agun e një dite plot dritë

Në një kohë tjetër

Ku sytë takojnë veç diellin



ASNJËHERË


Çdo ditē marr me mend

Një gjysēm udhë


Nën dhēmbë

Me njē gjysëm zë

Tē flas


E plotē jam

Por

Copash

Malluar cungimesh

Nē shpirt


Tē vështroj së largu

Dyfish


Tek ty

Kurrē s’mujta me I mbrrit

Ofshamat

Ndër buzē të kafshume

Ku askush mos tē ma njihte hallin


Me ti diftu gjymtimet e mija


Se dimensionet po luajnë


Largesat nuk maten

Me gjysma udhësh

As fjalësh

A sysh që tresin larg


Të kapērdijnē dyfish hapsira


Zemrës s’ka metër

Që ia mat mungesën


Shtrëngesat e barkut

I pērpijnë largesat

Me dihatje që tē mpakin


Me dēnesa frymēsh

E përlotjesh

Ku tē mos shohē askush


Asnjeherë…






Të çmendur


Isha dy hapa larg

Tē çmëndem

E su çmënda


Janë dy hapa larg

Të më çmëndin

Të çmëndurit

E nuk më çmëndin


Se çmëndjet

Kanë filluar tē çmënden

Me mua


Të çmëndur

Flijeni mëndjen

Nē çmëndurinë tuaj

Tē marrē


Se çmëndjet e mija fatlume

Janë moskokēçarjet


Hijeve të tyre

Si të çmëndur

Ju do iu viheni pas


E këndojuni gjer nē vdekje

Pangopësisē maniake

Të vetvetes

Atje

Në zullumin e çmëndjes

Sē çmëndurisë suaj

Të çmendur..




Trajtë


Ndihem si një varg

kërmill i mbështillem vetes

e paplotë


Trajtë e thyer

me emërues

Dashurinë


Që çdo dite

në lekurë

i pres nje kufizë të re


Të shndrisë

vetëm



Lutje


Të thirra s’di sa herë Zot

Pandeha të më dëgjoje


Ish një mal I madh ndërmjet


Të thirra Zot

Sot si asnjë ditë tjetër


Në më pyet si jam

Kur ndër lutje sërish rrëfehem

Nëse malin ma shtyn

Të të ndiej


E sigurt do të ndihem më mirë




TESHAT E SHPIRTIT


Më mungojnë

Hera herës kapsat

Për të nderë në telat e jetës

Teshat e shpirtit


Disa në bririn e kujtesës

Janë tharë

Nga era e fortë e kohës


I heq me ngadalë

T’I stivoj në rafte

Pa kapakë zemre


Vazhdoj e ndej ato të lagurat qull

Nga shirat e netëve

Nën vaj

Ku kolla e thatë e burrit

M’I tremb nga pakë dhe lotët


I pres që të thahen

Nën një ditë me diell eshkë vere

Ku gjinkallat bërtasin fort


VAlbona Kolaveri



36 views0 comments

Comments


Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page