TAKSISTI


Liri Bele

Popullsia në rritje e një qyteti me zhvillim të vrullshëm detyrimisht kërkonte të shoqërohej edhe me shtimin e mjeteve të transportit, gjë tepër e vështirë rreth 25 vite më parë. Kur një person do të realizonte një udhëtim të veçantë, jo me tren jashtë qytetit apo me autobuz brenda tij, atëherë i duhej që paraprakisht të kishte marrë aprovimin, pra, të ishte i renditur në punën e planifikuar të njërit prej taksistëve, të cilët ishin të angazhuar përgjatë 24-orëve në fundjav kryesisht në ceremonitë dasmore.

Minella ishte njëri prej tyre. E thërrisnin shkurt Mina. Ishte profesionist dhe nuk kish as më të voglin shënim në patentën e shoferit prej më tepër se 20 vjet si taksist, çka prezantonte korrektësi, zbatim rigoroz të rregullores, gatishmëri në periudha kohe delikate. Fatmirësisht njihte mirë strukturën e automjeteve, se për disa vjet kishte punuar së bashku me të vëllanë në servise makinash. Pamja e jashtme e tij përshkruhej lehtë: ishte njeri me trup mesatar, shpatullgjerë, fytyrë të zgjatur dhe balli i lartë rrethuar me flokë të rrallë, që kishin filluar të thinjeshin para kohe, pak të dukshëm saje kapelës me strehë të gjerë. Vëmendje tërhiqte shikimi i përqëndruar, i vëmëndshëm, gati-gati zhbirues, si të justifikonte mungesën e përhershme të pyetjeve të rëndomta, të cilave me siguri ua jepte përgjigjen saktë me logjikën e vet. Njeri i papërtuar në cilëndo orë të ditës apo natës, nëse dikush do të kishte nevojë për të udhëtuar me të, njëherazi ishte i gatshëm për të shkuar në më të largëtin qytet duke lënë pas dore gjithçka personale.

Gatishmëria për të ndihmuar këdo përfaqësonte në të njëjtën kohë një punë të vlerësuar, të paguar saktësisht pa më të voglin koment nga çdo njeri pasagjer, pa harruar dhe faktin që saje atij pozicioni në qytet mundej të kishte një rreth të gjerë njerëzish të njohur. Shumë pak prej tyre i përcaktonte si miq të vërtetë midis disa qindra personave me të cilët e lidhte puna. Korrektesia e Minait vërtetohej në disa situata, në të cilat ishte ndodhur jo rrallë. po rrëfejmë njërën prej tyre, më të spikaturën:

Ishte i vendosur dhe i palëkundur ndaj fjalës së dhënë. Thjesht, nëse kishte planifikuar një orar pune për të shkuar diku me një person të panjohur, rastiste që fare papritur, një tjetër kërkesë me një vlerë monetare shumë më të lartë se e mëparshmja, t’i ofrohej prej dikujt të njohur apo të një shkalle të lartë shoqërore dhe përgjigjja e Minait ishte e prerë:

- I kam dhënë fjalën, nuk mund të lihet tjetri në mes të rrugës!

Shprehja e preferuar dhe e përsëritur: “Duhet mbajtur fjala!”.

Sa me respekt shumica e bashkëqytetarëve përmendnin:

- Vetëm dy gjëra di të bëjë Minai, saktë: t’i qëndrojë besnik fjalës dhe të drejtojë timonin. Çuditërisht këto vlerësime ndoqën raporte ekstremisht të kundërta, sepse numri i duarve drejtuese të timonit të mjeteve rritej nga dita në ditë, por mbajtësit e fjalës së dhënë nuk i gjeje lehtë. Një tipar të spikatur të karakterit të tij e përfaqësonte fakti se Minai nuk komentonte rreth asaj çka shihte apo dëgjonte në bisedat midis personit të ulur në vendin e parë me dy apo tre të tjerë në ndenjësen e pasme, të nisur së bashku për të përfunduar në të njëjtin destinacion, gjë që vlerësohej edhe në qytetet fqinje.

Përgjatë punës së përditshme, Minait iu mundësua njohja me një biznesmen të fuqishëm beratas, me aktivitet të zgjeruar tregtar në disa qytete. Ai prezantonte pamjen e një mashkulli të fuqishëm dhe tërheqës, si të ushtronte veç aktivitetit tregtar edhe profesione të tjera…

Fakti, se me këmbëngulje po e kërkonte ta takonte për një njohje të thjeshtë, fillimisht një udhëtim në kohë të shkurtër brënda qytetit, kishte të ngjarë që beratasi të kishte marrë informacione rreth karakterit dhe mënyrës së punës së Minait, për të cilat po kërkonte edhe prova bindëse. Tregoi se aktivitetin tregtar në Berat e kishte të konsoliduar, por pikësynonte të bëhej partner edhe me një tregtar të njohur në qytetin e Minait, me të cilin kishte kontakte të shpeshta, në më të shumtat e rasteve në një ambient pune në qendër; ndonjëherë ishte e nevojshme të shkonin së bashku edhe jashtë qytetit.

Koha e bisedës fillestare për njohjen midis tyre të ulur në tavolinë, realisht zgjati shumë pak, por Minai, si t’i llogariste minutat e kaluara, i kërkoi falje beratasit për largimin e parakohshëm, mbasi kishte lënë një orar pune me dikë, njëherazi, vështrimi admirues i biznesmenit, tregonte se kishte takuar personin e duhur. Në çastet e shtrëngimit të duarve, kur Minai nuk pranoi asgjë tjetër veç kafes, tregtari i tha:

- Më tërheq vëmendje korrektësia jote dhe mbi të do mbështes kërkesat e mia për të më shoqëruar kur të jetë e domosdoshme, brenda dhe jashtë qytetit tuaj, sepse lëvizja e përditshme është baza e punës sime.

Si rrallëherë, kurioziteti e nxiti Minain, nuk mundi ta frenonte, ta pyeste pse nuk udhëtonte me makinën e vet, markë e prodhuar viteve të fundit, tip “Mercedes Benz”, nga më të shtrenjtat në qarkullim dhe që, sipas pohimit të personit, patentën e drejtimit e zotëronte prej vitesh. Përgjigjja që iu dha Minait pas një çasti heshtjeje, e befasoi:

- Preferoj të mos bie në sy të njerëzve, për më tepër në një tjetër qytet. Nuk dua të prezantohem, të tërheqin vëmendje hapat e mi të hedhur me shpejtësi, të cilët pasohen nga suksese të ëndërruara prej shumëkujt. Mund të tregohet edhe dashamirësi, por, me çka po shohim e dëgjojmë, ulur këmbëkryq pranë nesh duket xhelozia... Duke qënë tepër i tensionuar, për shkak të problemeve të shumta e serioze të punës, nuk dua të kem të tjera ngarkesa. Timoni kërkon përqëndrim, në pozitën e një pasagjeri të zakonshëm ndihem më i qetë dhe më i sigurt rrugëve të gjata. Më duhet pak çlodhje një periudhë kohe të shkurtër, por kjo është e sigurt vetëm kur timoni nuk ndodhet në duart e tua pra , të jesh thjesht një pasagjer.

Një mbasdite, beratasi shkoi ta takonte Minain në vendin e paracaktuar për qëndrimin e taksive të qytetit, në krahun e djathtë të rrugës. I tregoi se duhej të shkonte në një takim të veçantë pune të organizuar në katin e parë të ndërtesës të stilit modern gjashtëkatëshe, e porsandërtuar në rrugën lidhëse midis dy qyteteve, do të qëndronte atje katër orë, përgjatë të cilave kërkonte që taksisti të mos largohej në ndonjë tjetër angazhim kërkuar nga klientët. Sigurisht Minai pranoi, mbasi ishte pjesë e ditës së punës , nga ana tjetër, natyrisht dinte që koha e zgjatur e qëndrimit vlerësohej përherë saktësisht dhe taksisti do të kthehej në shtëpi i kënaqur nga pagesa.

Sa here Minai hidhte shikimin në akrepat e orës, i kujtohej se atë mbrëmje, nip ii tij, Gjergji e kishte ftuar, një respekt i natyrshëm për dajën, të merrte pjesë në një takim miqësor, të cilin e organizonte për 40-vjetorin e lindjes, që rastësisht korrenspondonte me fillimin e punës në një post të lartë drejtuesi, plotësisht të merituar prej tij. Pra, dy arsye për t’u bashkuar me miqtë e të afërmit. Minai e mirëpriti ftesën e nipit të dashur dhe iu gëzua asaj mundësie zbavitjeje, sepse profili tij i punës mundësonte raste të pakta takimesh miqësore. Rastësisht gruaja e Minait ditëve të fundit kaloi një gjendje virale, ndaj do të shkonte i vetëm sapo të kthehej nga puna tejet e zgjatur asaj dite, për arsye se ndihmën ia kërkonin dy moshatarë, njëri në gjendje të rënduar shëndetësore. I ndërgjegjsuar se nipi e njihte mirë, e vlerësonte si njeri korrekt, zemërgjerë dhe bujar, Minai besonte se do ia falte vonesën për të cilën ishte ishte i detyruar dhe ,sigurisht do vinte ta përshëndeste asaj darke.

Minai e ndjeu veten disi në një pozitë të vështirë, kur, sapo hapi derën e një lokali modern, sipërfaq