TAKSISTI


Liri Bele

Popullsia në rritje e një qyteti me zhvillim të vrullshëm detyrimisht kërkonte të shoqërohej edhe me shtimin e mjeteve të transportit, gjë tepër e vështirë rreth 25 vite më parë. Kur një person do të realizonte një udhëtim të veçantë, jo me tren jashtë qytetit apo me autobuz brenda tij, atëherë i duhej që paraprakisht të kishte marrë aprovimin, pra, të ishte i renditur në punën e planifikuar të njërit prej taksistëve, të cilët ishin të angazhuar përgjatë 24-orëve në fundjav kryesisht në ceremonitë dasmore.

Minella ishte njëri prej tyre. E thërrisnin shkurt Mina. Ishte profesionist dhe nuk kish as më të voglin shënim në patentën e shoferit prej më tepër se 20 vjet si taksist, çka prezantonte korrektësi, zbatim rigoroz të rregullores, gatishmëri në periudha kohe delikate. Fatmirësisht njihte mirë strukturën e automjeteve, se për disa vjet kishte punuar së bashku me të vëllanë në servise makinash. Pamja e jashtme e tij përshkruhej lehtë: ishte njeri me trup mesatar, shpatullgjerë, fytyrë të zgjatur dhe balli i lartë rrethuar me flokë të rrallë, që kishin filluar të thinjeshin para kohe, pak të dukshëm saje kapelës me strehë të gjerë. Vëmendje tërhiqte shikimi i përqëndruar, i vëmëndshëm, gati-gati zhbirues, si të justifikonte mungesën e përhershme të pyetjeve të rëndomta, të cilave me siguri ua jepte përgjigjen saktë me logjikën e vet. Njeri i papërtuar në cilëndo orë të ditës apo natës, nëse dikush do të kishte nevojë për të udhëtuar me të, njëherazi ishte i gatshëm për të shkuar në më të largëtin qytet duke lënë pas dore gjithçka personale.

Gatishmëria për të ndihmuar këdo përfaqësonte në të njëjtën kohë një punë të vlerësuar, të paguar saktësisht pa më të voglin koment nga çdo njeri pasagjer, pa harruar dhe faktin që saje atij pozicioni në qytet mundej të kishte një rreth të gjerë njerëzish të njohur. Shumë pak prej tyre i përcaktonte si miq të vërtetë midis disa qindra personave me të cilët e lidhte puna. Korrektesia e Minait vërtetohej në disa situata, në të cilat ishte ndodhur jo rrallë. po rrëfejmë njërën prej tyre, më të spikaturën:

Ishte i vendosur dhe i palëkundur ndaj fjalës së dhënë. Thjesht, nëse kishte planifikuar një orar pune për të shkuar diku me një person të panjohur, rastiste që fare papritur, një tjetër kërkesë me një vlerë monetare shumë më të lartë se e mëparshmja, t’i ofrohej prej dikujt të njohur apo të një shkalle të lartë shoqërore dhe përgjigjja e Minait ishte e prerë:

- I kam dhënë fjalën, nuk mund të lihet tjetri në mes të rrugës!

Shprehja e preferuar dhe e përsëritur: “Duhet mbajtur fjala!”.

Sa me respekt shumica e bashkëqytetarëve përmendnin:

- Vetëm dy gjëra di të bëjë Minai, saktë: t’i qëndrojë besnik fjalës dhe të drejtojë timonin. Çuditërisht këto vlerësime ndoqën raporte ekstremisht të kundërta, sepse numri i duarve drejtuese të timonit të mjeteve rritej nga dita në ditë, por mbajtësit e fjalës së dhënë nuk i gjeje lehtë. Një tipar të spikatur të karakterit të tij e përfaqësonte fakti se Minai nuk komentonte rreth asaj çka shihte apo dëgjonte në bisedat midis personit të ulur në vendin e parë me dy apo tre të tjerë në ndenjësen e pasme, të nisur së bashku për të përfunduar në të njëjtin destinacion, gjë që vlerësohej edhe në qytetet fqinje.

Përgjatë punës së përditshme, Minait iu mundësua njohja me një biznesmen të fuqishëm beratas, me aktivitet të zgjeruar tregtar në disa qytete. Ai prezantonte pamjen e një mashkulli të fuqishëm dhe tërheqës, si të ushtronte veç aktivitetit tregtar edhe profesione të tjera…

Fakti, se me këmbëngulje po e kërkonte ta takonte për një njohje të thjeshtë, fillimisht një udhëtim në kohë të shkurtër brënda qytetit, kishte të ngjarë që beratasi të kishte marrë informacione rreth karakterit dhe mënyrës së punës së Minait, për të cilat po kërkonte edhe prova bindëse. Tregoi se aktivitetin tregtar në Berat e kishte të konsoliduar, por pikësynonte të bëhej partner edhe me një tregtar të njohur në qytetin e Minait, me të cilin kishte kontakte të shpeshta, në më të shumtat e rasteve në një ambient pune në qendër; ndonjëherë ishte e nevojshme të shkonin së bashku edhe jashtë qytetit.

Koha e bisedës fillestare për njohjen midis tyre të ulur në tavolinë, realisht zgjati shumë pak, por Minai, si t’i llogariste minutat e kaluara, i kërkoi falje beratasit për largimin e parakohshëm, mbasi kishte lënë një orar pune me dikë, njëherazi, vështrimi admirues i biznesmenit, tregonte se kishte takuar personin e duhur. Në çastet e shtrëngimit të duarve, kur Minai nuk pranoi asgjë tjetër veç kafes, tregtari i tha:

- Më tërheq vëmendje korrektësia jote dhe mbi të do mbështes kërkesat e mia për të më shoqëruar kur të jetë e domosdoshme, brenda dhe jashtë qytetit tuaj, sepse lëvizja e përditshme është baza e punës sime.

Si rrallëherë, kurioziteti e nxiti Minain, nuk mundi ta frenonte, ta pyeste pse nuk udhëtonte me makinën e vet, markë e prodhuar viteve të fundit, tip “Mercedes Benz”, nga më të shtrenjtat në qarkullim dhe që, sipas pohimit të personit, patentën e drejtimit e zotëronte prej vitesh. Përgjigjja që iu dha Minait pas një çasti heshtjeje, e befasoi:

- Preferoj të mos bie në sy të njerëzve, për më tepër në një tjetër qytet. Nuk dua të prezantohem, të tërheqin vëmendje hapat e mi të hedhur me shpejtësi, të cilët pasohen nga suksese të ëndërruara prej shumëkujt. Mund të tregohet edhe dashamirësi, por, me çka po shohim e dëgjojmë, ulur këmbëkryq pranë nesh duket xhelozia... Duke qënë tepër i tensionuar, për shkak të problemeve të shumta e serioze të punës, nuk dua të kem të tjera ngarkesa. Timoni kërkon përqëndrim, në pozitën e një pasagjeri të zakonshëm ndihem më i qetë dhe më i sigurt rrugëve të gjata. Më duhet pak çlodhje një periudhë kohe të shkurtër, por kjo është e sigurt vetëm kur timoni nuk ndodhet në duart e tua pra , të jesh thjesht një pasagjer.

Një mbasdite, beratasi shkoi ta takonte Minain në vendin e paracaktuar për qëndrimin e taksive të qytetit, në krahun e djathtë të rrugës. I tregoi se duhej të shkonte në një takim të veçantë pune të organizuar në katin e parë të ndërtesës të stilit modern gjashtëkatëshe, e porsandërtuar në rrugën lidhëse midis dy qyteteve, do të qëndronte atje katër orë, përgjatë të cilave kërkonte që taksisti të mos largohej në ndonjë tjetër angazhim kërkuar nga klientët. Sigurisht Minai pranoi, mbasi ishte pjesë e ditës së punës , nga ana tjetër, natyrisht dinte që koha e zgjatur e qëndrimit vlerësohej përherë saktësisht dhe taksisti do të kthehej në shtëpi i kënaqur nga pagesa.

Sa here Minai hidhte shikimin në akrepat e orës, i kujtohej se atë mbrëmje, nip ii tij, Gjergji e kishte ftuar, një respekt i natyrshëm për dajën, të merrte pjesë në një takim miqësor, të cilin e organizonte për 40-vjetorin e lindjes, që rastësisht korrenspondonte me fillimin e punës në një post të lartë drejtuesi, plotësisht të merituar prej tij. Pra, dy arsye për t’u bashkuar me miqtë e të afërmit. Minai e mirëpriti ftesën e nipit të dashur dhe iu gëzua asaj mundësie zbavitjeje, sepse profili tij i punës mundësonte raste të pakta takimesh miqësore. Rastësisht gruaja e Minait ditëve të fundit kaloi një gjendje virale, ndaj do të shkonte i vetëm sapo të kthehej nga puna tejet e zgjatur asaj dite, për arsye se ndihmën ia kërkonin dy moshatarë, njëri në gjendje të rënduar shëndetësore. I ndërgjegjsuar se nipi e njihte mirë, e vlerësonte si njeri korrekt, zemërgjerë dhe bujar, Minai besonte se do ia falte vonesën për të cilën ishte ishte i detyruar dhe ,sigurisht do vinte ta përshëndeste asaj darke.

Minai e ndjeu veten disi në një pozitë të vështirë, kur, sapo hapi derën e një lokali modern, sipërfaqja e gjerë e të cilit ishte vënë në funksion afërsisht në gjysmën e tij, vuri re me një farë emocioni se valltarët në formë rrethi kishin zënë gjithë hapësirën e qendrës së sallës. Gjergji, teksa mbante në dorën e djathtë ngritur lart një shami të bardhë, ndiqte ritmin e muzikës dhe fytyra e tij prezantonte natyrshëm një ndjenjë lumturie saje shkakut të argëtimit, të organizimit perfekt të fillimit dhe vazhdimit të një takimi miqësor të këndshëm. I përqendruar në ritmin e valles, nuk mund të shihte hyrje-daljet në derën rrotulluese të lokalit, një tjetër risi e ndërtimeve të kohëve të fundit, ndryshim i dukshëm.

Minai hodhi hapat e parë brënda sallës. Duke vështruar me druajtje përqark, konstatoi se në gjithë tavolinat pranë dritareve nuk kishte asnjë pjatë të gatuar. Në karriget pranë tyre asnjë mysafir i ulur, pra të gjithë ishin akomoduar në gjysmën e majtë të sallës. Po argumentonte që nuk mund të ulej në asnjërën nga karriget e pazëna pranë tavolinave të anës së majtë, pasi dikush që ishte duke kërcyer, do të rikthehej sapo të mbaronte muzika e radhës dhe pikërisht ai moment do të ishte shumë i vështirë për të dy.

Qëndroi në mëdyshje disa çaste, kur papritur dëgjoi zërin e dikujt ta thirriste në emër. Realisht u lehtësua për faktin se ndodhej në pozitë të vështirë. Për më tepër, kur njohu zërin, shpejtoi paksa drejt personit mashkull, i cili ngritur në këmbë bëri një hap drejt Minait dhe e shoqëroi të ulej në njërën nga karriget e pazëna pranë tavolinës së fundit. Në ato çaste, tonaliteti i lartë i muzikës së radhës nuk lejonte të dëgjonte e të kuptonte fjalët e shqiptuara nga personi pranë. Minai shpejtoi të ulej në vendin e treguar. Së pari mbushi gotën me ujë, as për të cilën nuk kishte pasur mundësi.

Fakti që personi i njohur ishte Roberti, e gëzoi. Po mendohej të shkëmbente disa fjalë me të sapo të krijohej mundësia dhe, pa e kuptuar as vetë, një ndjenjë malli e pushtoi, bazuar në marrëdhëniet miqësore krijuar rreth tri vite më parë. Rrethanat e mëvonshme nuk kishin favorizuar takime midis tyre, çdonjëri kishte pasur problemet e veta. Rastësisht ishin përshëndetur; kishte dijeni se punët po i ecnin mbarë, sikurse edhe e kishte uruar nga zemra.

Gjithçka po i rikujtohej me hollësi Minait, teksa qëndronte i vetëm në pritje të ambientimit në mjedisin festiv, rrallë e frekuentonte. Roberti ishte njeri i shkolluar, i kulturuar, i respektuar dhe shumë punëtor. Ishin përcaktime personale të sakta. Me të kishte bërë shumë herë udhëtime të gjata deri në pikat kufitare, sepse periudha e kthesës së madhe të jetës shoqërore në vendin tonë, etiketuar si periudha e tranzicionit përkonte me periudhën fillestare të zhvillimit të marrëdhënieve tregtare me shtetet fqinje, kryesisht Greqia, pasojë e të cilës shumë njerëz, njëri midis tyre ishte Roberti, filluan tregtinë. Në moshë rreth të 45-ve, prezantonte një mashkull me pamje të zakonshme, përherë serioz, shoqëruar me një tipar të veçantë, hidhte shikime të matura rreth vetes, si të kishte matur më parë shkallën e thellësisë së mendimeve personale që do të pasqyroheshin prej tyre në cilindo mjedis në pritje të përgjigjes së kthyer dhe më kryesorja, nëse niveli i shkallës së tyre do ta meritonte vëmëndjen. Në njërin nga udhëtimet disaorëshe, Roberti tregonte se ishte lindur në një familje të varfër punëtore, njohu vështirësitë e jetës qysh në vitet e para të fëmijërisë, aq sa prej tyre ruajti dhe fuqizoi brënda vehtes peshoren e jetës, çka do të thoshte qartë se, nëse duhet t’i futej një rruge të panjohur, më parë do të bënte një bilanc të hollësishëm bazuar në informacione të sakta për të e të tjera në afërsi apo larg saj, ku përparësia i përkiste më të lartit nivel monetar, sepse gjithë rrethanat e tjera shoqëruese zbeheshin. Nuk shqetësohej, i mjaftonte aprovimi i zgjedhjes të cilën e bënte vetë.

Pas mbarimit të shkollës së mesme për agronomi në qytetin e lindjes, gjëndja ekonomike e familjes e detyronte të punësohej diku si rojë nate, gjë që nuk ia kishte treguar askujt për të mos u zbuluar as para shokut të bankës shkakun e çastit të dremitjes, që edhe mund të përfundonte në gjumë të thellë, shoqëruar me gërhitje e për pasojë të mos ndiqte orët e mësimit. Jo rrallë, shoku e tundte nga krahët duke patur si qëllim të përqendrohej në mësim dhe të dëgjonte mësuesin teksa spjegonte…

Të njëjtën linjë ndoqi gjatë viteve të fakultetit, pa e kursyer veten kudo ku i mundësohej puna e orëve të mbasdites në një lokal në periferi të kryeqytetit, thjesht prapa kuzhinierit me detyrën e vetme të lante gota, pa mundur të ngrinte kokën nga lavamani, por paga e vogël ishte e vetmja mundësi ndihme për një student. Krahas vështirësive shoqëruese, atyre viteve të jetës rinore Roberti mori një dhuratë tejet të vlefshme, për të cilën ishte mirënjohës. Përforcoi prakticitetin e tij të natyrshëm dhe qartësoi pozicionin. Mbas mbarimit të fakultetit, nisi punën si agronom në një ndërmarrje në periferi të qytetit. Njëherazi, vazhdonte të gjurmonte nëse para tij do të mund të shihte një rrugë dytësore me të ardhura më të mira, duke analizuar hollësishëm disa fakte të pakundërshtueshme që tregonin se atyre viteve kafeja, një produkt pothuajse me përdorim të përditshëm në shumicën e familjeve, realisht kishte mangësi të tejskajshme. Një mendim fillimisht i vakët, po hidhte rrënjë brënda mëndjes së tij, fuqizuar nga bisedat e përsëritura rreth interesit lidhur me shitblerjen e saj, e cila do të mund të hapte para Robertit rrugën e sigurt në sektorin e tregtisë.

Midis bisedave të shkurtra me taksistin Mina në rrugët e gjata deri në pikën kufitare, me buzëqeshje ai përmëndëte një episod:

- Një ditë te komshija shkova të krasitja tendën e hardhive, si pjesë e profilit tim dhe, kur ajo më sugjeroi të çlodhesha e të shijoja një filxhan kafe të porsabluar, nuk po u besoja veshëve. Sigurisht më shijoi kafeja e munguar. Pa e kuptuar as vetë, më lindi një mendim i shpejtë. Sugjerova ta mbaroja krasitjen të nesërmen. E pse më duhej të nxitohesha? Me sytë e mi pashë ta piqte pakon e kafesë nënë Xhevua, në zjarrin pranë meje, pra edhe të nesërmen...

Kështu, ditën tjetër me gërshërën e krasitjes në dorë, duke buzëqeshur, iu afrova komshies moshatare:

- Nëna Xhevo, a nuk do të ishte më mirë ta pija tani atë filxhanin e ngrohtë të kafesë, që edhe mund ta rriste cilësinë e punës?

Ajo, pas një moment heshtjeje, më dha përgjigjen e merituar, si të jem duke e dëgjuar aktualisht në veshët e mi. Për më tepër m’u afrua:

- Që nga dje deri tani, gjithë sasia e kafes së bluar u mbarua. Vizitat tek unë ishin më të shumta se zakonisht, ndoshta i tërhoqi aroma e saj... - dhe më tregoi vazon e vogël prej xhami të boshatisur, sigurisht ishte gjë e panevojshme të shihja vazon të përmbysur në dorën e të moshuarës….

Po buzëqeshja brënda vehtes, duke u kujtuar se unë mundesha ta mbaroja punën e krasitjes ditën e djeshme, por a nuk e lashë të papërfunduar qëllimisht, për të shijuar me çiltërsi të nesërmen një tjetër filxhan kafeje të porsa zier në xhezven e metaltë?

“Njerëzit kanë një ngjashmëri të natyrshme midis tyre”, - po mendoja, ndërsa nëna Xhevo vijonte të më sqaronte:

- Më vjen keq për sot, gjithë pakoja me kafe të pjekur u fillua dje dhe mbaroi brenda disa orëve. Askush nuk mundi ta refuzonte filxhanin e munguar, të ngrohtë me kafen e porsabluar; aroma e këndshme e saj ndihej në mjedisin e kuzhinës por, u venit shpejt…

- Ky episod me përmbajtje humori, - vazhdoi bisedën Roberti, - më kujton një periudhe kohe të kaluar, thuajse të njëjtë në raport me mungesën e kafes në shtëpinë tonë në ditët që pasuan ndërrimin e jetës së gjyshit tim. Shihet si diçka e lehtë në sipërfaqe dhe e parëndësishme, por e thellë në brendësi të përmbajtjes së saj, kur mungesa e kafes në shtëpi krijonte qëndrime të panatyrshme, ndonjëherë të papajtueshme me traditën e mikpritjes, thjesht të respektimit të personave që vinin për ngushëllim në respektim të të ndjerit… Ishte gati e pamundur të siguroje kafenë, për të cilën duhej një aprovim i zyrtarizuar, emërtuar “autorizim” për tri pako kafe, realisht sasi shumë më e pakët në raport me miqtë e të afërmit në pozicionin e personit që e meritonte respektin për takimin me familjen, aq sa shpesh e zonja e shtëpisë e përziente kafenë e pjekur, të bluar me qiqra të pjekura dhe të bluara. Fillimisht raporti i përzierjes ishte 3 pjesë kafe dhe 1 pjesë qiqra, por shpejt ato shkëmbyen raportet, duke arritur 1 pjesë kafe e pjekur të përziehej me tri pjesë qiqra, gjë që jo vetëm nuk e siguronte shijen e natyrshme të saj, por më tepër dëmtonte mullirin e vogël struktura e veçantë e qiqrave, duke e nxjerrë atë jashtë funksionit.

Rruga e gjatë deri në Kakavijë sikur shkurtohej nga bisedat e lehta të gërshetuara me një temë humori, njërën prej të cilave e tregonte taksisti Mina:

- Gruaja ime, Saveta, është mësuese. Një mbasdite shoqëroi mikeshën e saj, mjeke fëmijësh, për të kryer një kontroll mjekësor të një fëmije në godinën përballë banesës sonë, njihemi prej vitesh me atë familje. Pasi e mbaroi ekzaminimin dhe nuk konstatoi probleme serioze shëndetësore, gjyshja e vogëlushit dukej e gëzuar dhe, kur qëndruan për disa çaste duke biseduar lirshëm, i pyeti nëse donin t'u bënte nga një filxhan kafe. Ime shoqe pohoi me kënaqësi, e falënderoi se përgjatë mbasdites një kafe sikur e çlodhte disi... Sapo Saveta nisi ta pinte kafenë, kuptoi se diçka nuk shkonte me shijen e zakonshme të saj, gjë që e shprehu në mënyrë të sinqertë. E zonja e shtëpisë konstatoi me trishtim se në filxhanin e kafesë brënda raftit të bufesë rastësisht ishte ruajtur një sasi e vogël lëng limoni, prandaj Saveta nuk po mundej ta gëlltiste… diçka e mundshme dhe sigurisht e paqëllimtë, por mbresëlënës ishte reagimi i shoqes së Savetës, një prezantim i hidhur i jetës reale:

- Saveta! E zonja e shtëpisë i pyeti me respekt mysafirët: “A dëshironi t'iu bëj një kafe?”. Ka raste kur mund të mos ketë asnjë sasi të vogël kafe dhe pyetja bëhet në formë respekti për mysafirët. Konkretisht përgjigjja jonë duhet të tregonte të njëjtën delikatesë: “Jo, faleminderit, sapo e pimë në shtëpinë tone”. Ka të ngjarë që asnjëra prej nesh të mos ketë kafe në shtëpi, por kodi i mikpritjes…..

- Gruaja ime, - tregonte Minai, - si të jemi dy binjakë, e urren hipokrizinë, preferon të prezantohet vetvetja, me natyrshmërinë e saj tipike mund të tregojë ndonjëherë edhe egërsi, me përgjigjen e saj të mençme e të sinqertë, vërtetuar me faktin e porsapërmendur se kafeja i pëlqente, por, më e rëndësishmja, nuk ka pse dikush të sillet në mënyrë artificiale sikundër komshia jonë e zënë ngushtë, e pranoi. Saveta ndihet e qetë, përherë tregon se është vetvetja. Sapo u kthye Saveta në shtëpi, më habiti kur tregoi episodin e ndodhur, vlera e të cilit është pasqyruese e jetës sonë reale, të përditshme dhe përpjekjeve të paqëllimta për ta zbutur atë... Mendoj se, duke e larguar, shmangur pjesën artificiale, vetëm atëherë, njohja me të vërtetën do t’u vlejë të dyja zonjave: mikpritëses, që propozon me etikë artificiale të qerasë mikeshat me një filxhan kafe, njëherazi duke qenë plotësisht e sigurt se kutia e vogël ku mbahet kafeja e bluar është boshatisur plotësisht; mysafirja, po në të njëjtën mënyrë, gënjen, gjasme sapo e mbaroi një filxhan në shtëpinë e vet, teksa… realisht nuk e mbante mend ditën e fundit kur kishte provuar shijen e saj dhe… Gruaja ime që në mënyrën më të thjeshtë e të ndershme nuk pranoi të gëlltiste kafenë e pakët të porsazier, e cila, padashje dhe fare rastësisht ishte e përzier me sasi të barabartë lëng limoni të shtrydhur një ditë më parë e të ruajtur në dollapin e kuzhinës, për t'ia hedhur pjatës së supës gjatë darkës…

Çuditërisht dhe padrejtësisht në vendin tonë, përgjegjësia i mbetet personit, i cili prezanton të vërtetën në mënyrën më të natyrshme

- Këtë ngjarje të parëndësishme e kujtoj shpesh, - vazhdoi Minai, - dhe pikërisht tani është momenti i duhur të shpreh urimet e mia për rrugën tregtare të zgjedhur prej teje në shitblerjen e kafesë, se mungesa e saj në vendin tonë i tejkaloi kufijtë, duke krijuar qëndrime të panatyrshme, ndonjëherë të detyruara, por, fatkeqësisht devijuese në traditën tonë të mikpritjes.

Për arsye të shumta, sektori në tregtinë e kafesë tërhoqi mjaft tregtarë të rinj, që po e zëvendësonin punën e deri atëhershme me tjetrën më fitimprurëse, shpesh pa shkollim, pa eksperiencë. Roberti vazhdoi ta shihte me buzëqeshje taksistin i cili, nuk mund t'ia kthente shikimin, se ishte i përqendruar si përherë me shikim të ngulitur përpara në rrugën e nisur dhe shtrëngimin e timonit midis duarve, por kjo temë bisede ishte një nga treguesit bindës se si tregtari edhe shoferi të dy, jetën po e shihnin nga I njëjti këndvështrim…

Në një tjetër udhëtim, Roberti tregoi se kishte krijuar familje, ishte i martuar, priste fëmijën e parë; pra, përveçse kënaqësisë së dhuruar prej këtyre hapave të vështira në rrugën e re të porsashkelur, po i shtohej edhe ndjenja e përgjëgjësisë ndaj familjes së sapokrijuar. Nga ana tjetër, imprenjimi i tij në punën e përditshme në sektorin në rritje te tregtimit të kafes, sa vinte e rritej më tepër ditë pas dite…

Si përherë, Minai u mjaftua me urimin e sinqertë përkatësisht rrugës së re dhe të pashkelur më parë nga Roberti. Nuk kërkoi të mësonte hollësira rreth bashkëshortes së tij. Realisht e gjykonte të panevojshme të merrte pjesë në jetën private të një personi tjetër. Aktiviteti fillestar tregtar po ecte mbarë për Robertin. Pa kaluar shumë kohë dhe ai nuk e kishte të nevojshme të udhëtonte me taksistin. Mënyra e zgjidhjes së problemit të rrugëtimit për Robertin ishte personale dhe Minai nuk e gjykonte të arsyeshme të tregonte kuriozitet, veçse kur ndodhte të takoheshin bashku, atëherë e shprehnin qartazi respektin reciprok.

Zgjerimi i aktivitetit kishte mundësuar bashkëpunim me tregtarë të shtetit fqinj, pasojë e së cilës ishin rritja e nivelit ekonomik, por, nga ana tjetër, i kërkohej një angazhim i tejzgjatur në kohë, gjë që shoqërohej me mungesën një apo dy ditë brenda javës në jetën familjare. Roberti ishte i ndërgjegjshëm se kontribuonte më pak për kohën e domosdoshme në rritjen e vogëlushit, prandaj përpiqej ta korrigjonte sa më parë këtë problem të vështirë.

Shumë shpejt arriti rezultate të paimagjinueshe. Po etiketohej një tregtar i sukseshëm pas hapjes së magazinës qëndrore dhe furnizimit me kafe në pjesën më të madhe të lokaleve në qytet. Minai mbante lidhje me Robertin në hapat fillestare të punës së tij. Sigurisht me zgjerimin e aktivitetetit, numri i bashkëpunëtorëve u shtua, i shoqëruar me mjete transporti, pra takimet u rralluan. Indirekt i kishte tërhequr vëmendjen gërshetimi i detyruar i kohës së punës, i zgjatur, realizuar midis dy vendeve, me pak kohë angazhimi në jetën familjare dhe pothuajse aspak kohë për vehte.

Rastësia e takimit në darkën e nipit të Minait i gëzoi të dy. Roberti u ngrit nga vendi, e tërhoqi lehtë karrigen që ta ndihmonte në çastin e akomodimit të vendosjes diku pranë tavolinës. Të tjerë persona që nuk vallëzonin në ato çaste, flisnin me zë jo të ulët, njëherazi, tonaliteti i lartë i orkestrës e pengoi Minain të kuptonte se çfarë po i tregonte mikut... Dyshoi se ndoshta fjalët ishin për femrën bukuroshe në krahun e djathtë të Robertit, për të cilën nuk tregoi interes fillimisht.

Çuditërisht ajo po qëndronte me kokën paksa më të ulur se zakonisht mbi një pjatë të tejmbushur para saj. Pasi hodhi një vështrim kalimthi në çastin e hyrjes së taksistit në sallë