TABELA


Faslli Haliti

TABELA


Në trungun e titullit të gazetës

Ka ngulur këtë tabel

Kryeredaktori :

Në fushat e faqeve,

Në pyjet e rreshtave,

Në plepat,

Në blirët e vargjeve,

Në lëndinën e blertë të poezisë,

Ndalohet fluturimi i fëllëzës

Së dashurisë.

Ndërsa

Fushave,

Arave,

Fëllëza e dashurisë fluturon,

Askund s’ka tabelë

Që fluturimin ia ndalon.

ZHURMË

Para meje në rrugë,

Kaloi motoçikleta plot zhurmë

Dhe humbi mes kamionësh në muzg.

Ca krisma skapamentosh plot gaz,

Si uturimë reaktivi

La pas.

Eh gjërat e vogla sa zhurmë bëjnë, thashë...


FTESË NGA HOMERI

Zbrita

Në Athinë.

Përveç babazot Homerit

Unë

Nuk njihja asnjeri.

Me ta marrë vesh ardhjen time Homeri

Më ftoi për një kafe në shtëpi.

Shtëpia

E Homerit pa drita,

Errësirë.

Babazot Homeri

Porositi Helenën të ndizte qirinjtë

Dhe të na sillte një kafe të mirë.

Helena

Ndezi qirinjtë në shenjë nderimi për mua, mikun

Na solli si nuse e ndrojtur kafenë

Unë

S’e desha kafenë nga dora e Helenës,

E desha

Nga dora e Penelopës vetë,

Penelopa s’kishte kohë për mikpritje

Ajo vazhdonte të thurte, të ç’thurte pëlhurën

Qetë-qetë,

Duke pritur Odisenë.

Ç’të bëja?

Të mos e pija nga kuçka tragjike kafenë?

Pa pirë akoma kafenë Homeri

Më pyet

Për Naimin,

Për Kadarenë…

I them:

Naimi të ka përkthyer.

Pashë që i erdhi mirë.

Gropat e syve iu mbushën me dritë.

U çel në fytyrë.

I them

Përsëri:

Kadareja

Të ka quajtur Babazot.

Më përgjigjet me entuziazëm mitik:

“Bravo i qoftë!”

Pas kafesë

Bëmë një bisedë intime.

Babazot Homeri

Më foli intimisht

Për Helenën mitike

Kuptova…

Babazoti ishte dashuruar epikisht

Me kuçkën e bukur tragjike…

1995

ANULLIM PLEQËRIE

Në adoleshencë

Në rini

Dija të dashuroja vërtetë

Por s’dija të shkruaja poezi.

Isha një djalosh gjysmanalfabet.

Sot

Di të bëj poezi,

vjersha,

Por

Si gjysh

Ma ndalon dashurinë mbesa.

Megjithatë

Dije pra

(Të gjithë le ta dinë)

Se ti moj mimozë brune

Më anullove pleqërinë…

1990

MË MIRË

S’të shoh dot të mënjanuar

Si Kulla e Pizës:

Gati

Për rënie,

Për shembje,

Rrëzim.

Monument shtrembës!

Shembu, rrëzohu më mirë…!

1997, Drita

FARËHEDHËSI

Farëhehësi

Hodhi farë myshku.

Mbiva unë

Që juve ju tregoj Veriun,

Farëhedhësi

Hodhi farë shkurresh.

Mbive ti,

Strehë të dashuruarish.

Farëhedhësi

Hodhi

Farë lisi.

Mbiu ai

që përleshet

Me bubullimat,

Gjëmimet, rrufetë...!

Megjithatë

Pyllin

E bëjmë të tre !

ME T’U BËRË LIS

Lisit të Poezisë së Re.

Me

T’u bërë

Lis,

Qindra,

Mijëra gozhdë

Të ngulën në trung,

Tentuan të të thanin

Ti ua kalbe gozhdët ua ndryshke,

Me palcën tënde të brilltë poetike...

1997

AH, SIKUR !

Jam lisi

Më i madh,

Lisi më i lartë i fushës,

Ah sikur fusha  të ishte pyll e gjitha

Dhe fijet e barit të fushës të ishin lisa…!

2010-2017

VRASJA

I shpëtova

Plumbit

Por më vrau ajo fjalë...

Dhimbja e saj po më kalb të gjallë!

1991

NATË ESENINIANE

Siç gjeja pjeprin e pjekur

Mes gjetheve

Në bostane,

Gjej sonte pjeprin e hënës

Duke hapur retë si gjethe laramane.

1970

PO IKIN SHOKËT

Po ikin shokët çdo vit,

Shokët e fillores, gjimnazit,

Shokët

E ushtrisë.

Po ikin

Ata

Që çmoja

Dhe s’më çmonin

Ata

Që më çmonin

Dhe s’i çmoja

Ata

Që njihja

Dhe s’më njihnin

Ata

Që më njihnin

Dhe s’i njihja

Ata

Që doja

dhe s’më donin

Ata

Që më donin

Dhe s’i doja

Ata

Që adhuroja

Dhe s’më adhuronin

Ata

Që më adhuronin

Dhe si s’i adhuroja.

Po ikin shokët që çmoja

Dhe s’më çmonin

Shokët që doja

Dhe

S’më donin...

Shkurt, 2012

BORA

Bora

Thau Veriun

Ngriu malësorët, malet

Ngriu gurrat,

Thau lulet.

Naimi shkroi

Lulet e reja të verës

Mbi bardhësinë e ftohtë

Lulet ngrohën luginat, bjeshkët, malet

Me prushin e rimave, metaforave, petaleve,

Naimi

Shkriu akujt,

Borërat e maleve.

Migjeni

Zuri të kollitet

Filloi të pështyjë gjak

Plagosi dëborën me gjak tuberkular

Pastaj

Qëlloi,

I ra me grusht

Bardhësisë së zezë.

Vrau bardhësinë vrasëse.

Si mund të heshtte Migjeni

Si mund të rrinte indiferent, i qetë

Përballë një bardhësie vrasëse

Që vret,

Vret,

Edhe vret...?!

Shkurt 2012

URIMI I LYPËSES

I jap

Lypëses

Tridhjetë lekë

Ajo

Më më jep urimin

Për një supër, supër, supër jetë,

Urimin për një pleqëri të bardhë, të bardhë

Urimin për njëqin, njëmijë vjeç, për një miliard.

Shkurt, 2012

KUAJT E FYER

Kali im i kuq,

Kali im

I zi.

Kali im i bardhë.

Ti kishe një shqetësim.

Të duhej të kaloje lumin,

Të hidhje lumin shoku im,

Lumin që vërshonte trembshëm

Turbull, turbull me galop

Unë të dhashë kalin e zi

Si mund të mos ta jepja unë

Kalin unë ty.

Ti hodhe lumin,

Ti hodhe

Hallin

Dhe më the,

Të dhjefsha kalin.

Të doli përpara një tjetër lumë,

(Jeta s’ka, pra, vetëm një lumë),

Për të hedhur lumin,

T’u desh prapë

Kali im,

Për një hall të zi,

Për një hall

Pikëllim...

S’prita

Të më luteshe,

Të më bije në gjunjë...

Të dhashë kalin e kuq.

Ti hodhe lumin,

Hodhe

Hallin.

Më the prapë,

Të dhjefsha kalin...!

Më kërkove kalin për të tretë herë

S’e di për çfarë

S’di përse

Për

Dasmë ,

Për

Zi

Por unë

S’ta dhashë kalin këtë radhë

S’desha që të ma ndotje,

Të ma përdhosje

Kalin e bardhë...!

Shkurt 2012

KUAJT E FYER

Kali im i kuq,

Kali im

I zi,

Kali im i bardhë.

Ti kishe një shqetësim.

Të duhej të kaloje lumin,

Të hidhje lumin shoku im,

Lumin që vërshonte trembshëm

Turbull, turbull me galop.

Unë të dhashë kalin e zi.

Si mund të mos të ta jepja

Kalin unë ty!

Ti hodhe lumin,

Ti hodhe

Hallin

Dhe më the,

Të dhjefsha kalin.

Të doli përpara një tjetër lumë,

(Jeta s’ka, pra, vetëm një lumë),

Për të hedhur lumin,

T’u desh prapë

Kali im,

Për një hall të zi,

Për një hall, pikëllim...

S’prita

Të më luteshe,

Të më bije në gjunjë...

Ta dhashë kalin dhe kuq.

Ti hodhe lumin,

Hodhe

Hallin.

Dhe më the,

Të dhjefsha kalin...!

Më kërkove kalin për të tretë herë

S’e di për çfarë

S’di përse

Për

Dasmë ,

Për

Zi

Por unë

S’ta dhashë kalin këtë radhë

S’desha të ma ndotje

Kalin e bardhë...!

Shkurt 2012

30 views

Shkrimet e fundit