Sali Berisha: Protestë jo për një parti, por për ndërgjegjen qytetare

Protestë jo për një parti, por për ndërgjegjen qytetare

Kur një protestë arrin të kapërcejë kufijtë e logos partiake dhe të shndërrohet në zë të ndërgjegjes kolektive, ajo nuk është më thjesht akt politik, por alarm shoqëror. Kjo është përpjekja që Sali Berisha artikulon sot, në atë që ai e quan “kilometri i fundit” i një beteje jo vetëm opozitare, por qytetare. Deklaratat e fundit të kreut të Partisë Demokratike nuk janë ndërtuar mbi retorikën e zakonshme të përplasjes partiake. Përkundrazi, ato synojnë të vendosin theksin te një realitet më i gjerë: përgjegjësia morale dhe qytetare përballë një sistemi që, sipas opozitës, ka konsumuar besimin publik dhe ka cenuar interesin e përbashkët. Mesazhi është i qartë: këto protesta nuk janë për Berishën, as për PD-në, por për qytetarët që ndihen të përjashtuar, të zhgënjyer dhe të pambrojtur.

Në qendër të këtij diskursi qëndron ideja e vjedhjes së së ardhmes. Kur flitet për qindra miliona euro të dyshuara si të shpërdoruara, Berisha përpiqet ta zhvendosë debatin nga shifrat abstrakte te pasojat konkrete: fëmijët, të rinjtë, brezat që paguajnë sot koston e një qeverisjeje që, sipas tij, ka humbur çdo ndjeshmëri sociale. Ky është argumenti që synon të bashkojë përtej bindjeve politike dhe që kërkon të zgjojë një ndjenjë përgjegjësie të përbashkët. Pjesëmarrja e rinisë në protestë është, pa dyshim, elementi më simbolik i këtij momenti. Të rinjtë, të cilët për vite me radhë janë përmendur vetëm si statistikë emigrimi, shfaqen tani si subjekt aktiv i kundërshtimit. Prania e tyre i jep protestës jo vetëm energji, por edhe legjitimitet moral. Reagimi i ashpër i kryeministrit ndaj tyre, me një gjuhë fyese dhe përçmuese, sipas Berishës, është dëshmi e frikës që pushteti ndien përballë një brezi që nuk pranon më të heshtë.

Thirrja për “vetëm protesta” nuk është thjesht këmbëngulje taktike. Ajo paraqitet si zgjedhje e fundit në një realitet ku institucionet, sipas opozitës, nuk funksionojnë më si arbitra të paanshëm. Protesta, në këtë kuptim, shihet si mjeti i fundit i qytetarit për të rikthyer zërin dhe dinjitetin e tij në hapësirën publike. Nëse kjo do të jetë vërtet “kilometri i fundit” apo vetëm një tjetër stacion në një rrugë të gjatë përplasjesh politike, mbetet për t’u parë. Por një gjë është e sigurt: kur protesta artikulohet si akt ndërgjegjeje qytetare dhe kur rinia del në ballë të saj, ajo nuk mund të injorohet lehtë. Në këtë pikë, sfida nuk është vetëm e opozitës, por e gjithë shoqërisë shqiptare, të vendosë nëse do të mbetet spektatore apo do ta kthejë pakënaqësinë në përgjegjësi aktive.