REBELIMI I QENIT MAVIS




Tregim nga Halil Rama


Ndërsa po bëheshim gati për pushimet e këtij sezoni, ime mbesë Ola nuk dukej e gëzuar si herët tjera.

-Ç'të ka ndodhur Ola? Pa tregoi gjyshit, pse je mërzitur?

-Po ja, ndërsa ne po shkojmë në plazh, Mavis do ta lemë vetëm. Kushedi çka për të hequr. Kush do ta lajë e ushqejë?!

Ola kish disi të drejtë se që kur ia plotësuam dëshirën duke i blerë qenin leshportokalli me hallkën e bardhë në qafë, të cilin ajo e pagëzoi me emrin Mavis, qe lumturuar pa masë. Përveçse lozte nga dy tre orë në ditë me të në oborrin e vilës sonë dykatëshe nën hijen e pemëve frutore që ngjajnë me një pyll të dendur, e shëtiste Mavis edhe në bulevardin kryesor të qytetit tonë. E dashuruar marrëzisht me të, donte me patjetër ta merrte me vehte edhe në plazh. Pengesë për këtë u bëra unë, me pretekstin se Mavis do ta lëmë roje të shtëpisë. Në të vërtetë, nuk qe kjo arsyeja, por ngaqë më kujtohej ngjarja e vitit të kaluar me çiftin e të dashuruarve që kishin marrë me vehte në plazh qenin e tyre.

Rasti e solli që ata të ishin çdo ditë një çadër përtej tonës, kur ndërsa shtriheshin në shezlong ngjitur me njëri - tjetrin, Sara gajasej me përkëdheljet e Lesit, kështu e thërrisnin qenin e tyre të racës French Bulldog. Nuk ndodhte kështu kur Dashi, i dashuri i saj sa një zdap tentonte ta puthte apo t'i fërkonte kofshët. Ndjesitë e saja shfaqeshin kur Lesi e përkëdhelte me gjuhën e tij të gjatë pranë cicave, madje kur ai ia shqyente me dhëmbë recipetat dhe kur poshtë barkut përskuqej penisi i tij, ajo ulërinte sikur po provonte orgazmën më të mirë...

Ndërsa kujtoja orgjira të tilla, nuk doja kurrsesi që ato t'i provonte edhe ime mbesë me qenin e saj Mavis, ndonëse ajo është veçse 5 vjeçe.


Kështu e mbyllëm Mavis brenda avllisë së vilës sonë, por kur u kthyem pas një jave u llahtarisëm me atë që kishte ndodhur. Mavis, si asnjëherë tjetër kishte shpërndarë nëpër oborr mbetjet e mbledhura në thasë. Madje edhe bahçen e kishte ndotur me to. Dhe jo vetëm kaq, por edhe këpucët i kishte marrë me dhëmbë nga rafti dhe i kishte shpërndarë gjithë andej. Unë dhe ime shoqe, Lola u skandalizuam nga kjo gjendje, ndërsa Mavis filloi të lehte si i tërbuar. Vetëm kur pa Olën i qeshën sytë e kaltër dhe filloi të lozte me të si dy fëmijë të vegjël të llastuar.

-Sa mirë ua ke bërë këtyre që s'të morën me vehte në plazh! Ola po bisedonte kështu me Mavis që ia kishte vënë dy këmbët e para sipër gjoksit.

Si hakmarrje, kur Olën e zuri gjumi, e nxora Mavis jashtë portës së avllisë, me mendimin se do të largohej e mund ta merrte ndonjë tjetër. Por kur u zgjuam në mëngjes u çuditem kur pamë Mavis hypur mbi kabinën e benzit tonë, duke vigjëluar nga oborri i vilës, sikur të ishte qen kufiri.

I magjepsur nga kjo pamje, ndërmend më erdhi ngjarja e para tri dekadave, në moshën e fëmijërisë sime. Një pjesë të pushimeve verore asokohe i kalonim duke siguruar drurët e dimrit. Zgjohesha që në katër të mëngjesit dhe i ngjitesha pas mixhës Arif që e ngrysi jetën si druvar, me mushkën e tij të murrme e kopenë e qenve që i shkonin nga pas. Ishin qen të tërbuar, saqë edhe ujku nuk guxonte të përballej me to.

Por një ditë ndodhi që mua të më “tradhtonte” gjumi e të mos e arrija mixhën Arif. Gjithsesi i hypa pelës sime alle dhe u nisa për në malin e Runjës, nga ku prisnim drurë ahu. Po bëja gati barrën e druve për ta ngarkuar, kur jo më shumë se tridhjetë metra dëgjova një ofshamë dashurore.

Si fëmijë kureshtarë që isha nuk ngurova t'i afrohesha lëndinës nga vinte jehona e ofshamës. Por ç'të shihja?!

Mixha Arif, që qëllimisht kësaj here më kishte lënë mua në gjumë, kishte marrë me vehte vejushën Dije. Dhe pasi kishin bërë gati ngarkesat e kuajve kishin zgjedhur për të bërë dashuri atë lëndinë mes aheve gjigandë, nga ku buronte i famshmi Kroi i Zi. Tërfili i egër mbi një pëllëmbë i asaj lëndine ishte tamam si një dyshek “dormeo” mbi të cilin mixha Arif e kishte shtrirë dhe po e pallonte vejushën Dije. Përballë asaj harlisjeje ishin harlisur edhe dy qentë ujkonjë që përpiqeshin të imitonin të zonë, teksa u ishte ngrehur në maksimum organi mashkullor... Dhe ndërsa qentë lëpinin turinjtë e njëri- tjetrit e largavoheshin buzë më buzë, mixha Arif i dehur nga kënaqësia seksuale, pasi e kishte shkarlafitur, aty për aty do t’i sajonte vargjet: Shtatin si selvi, moj Dije/ Vithet si bucelë/ Faqet tua gurabije/ Cicat si turrielë...

Për mixhën Arif, ky qe ndoshta akti i fundit dashuror, pasi të nesërmen ndodhi ajo që askush s'mund ta çonte ndërmend.


Dy qentë e tij të mëdhenj sa një gomar shkaktuan një incident të paparë. Kur një nga kinezët e ekspeditës gjeofizike qëlloi e vrau njërin qen, pikërisht kur e vari për ta rrjepur në çengelin anash çadrës, qeni tjetër që për koincidencë quhej edhe ai Mavis, iu vërsul dhe e kafshoi gjithandej kinezin, duke e bërë për spital. Ky incident "diplomatik" i shkaktoi mixhës Arif njëzet vjet burg.

Thonë se qeni është kafsha më besnike. Këtë thënie proverbiale e dëshmon edhe rasti i qenit të mbetur gjallë të mixhës Arif. Ndërsa ai dergjej në kampe