Ndue Perlala: DARDANIA IME

Me bukuri fisnike shtriheshe

nga Nishi ne Shkup,

me histori princeshash e trimash te rralle,

biri yt, Justiniani te ringriti nga germadhat,

me kisha te bukura, lulezoje si né perrallé.

U dyndën hordhitë barbare të lindjes,

të shpërfytyruan, ta prishën bukurine,

Ulpianën kryeqendër e kthyen në rrënojë,

me zjarr e me hekur të zhduknin historinë.

Dhe emrin ta ndërruan, i trembte emri yt,

se ishte më i lashtë se e tyrja histori,

shkëlqimi i tokës dardane ua errësonte sytë,

ndaj varre e kisha dogjën me mizori.

Kërkuan të te zhbijnë,

por me luftra s'ia dolën,

ti digjeshe e ngriheshe si Feniksi nga zjarri,

t'i vranë bijtë, ngado vdekje mbollën,

por breza te rinj rrite pas çdo varri.

Tani kërkojne të te zhbejnë me fe,

Anadolli strategjinë e tij pertëriu,

femrat t'i mbulojnë me burka e ferexhe

dhe xhamitë mbijnë si kërpudhat pas shiut.

Dardania ime,

emri yt e hijeshon tokën si një stoli,

si bozhure lulëzon në zemrat e brezit te ri.