Kujtimeve tona

Nga Fatmir Terziu

E gjitha shkon në një pikë

pastaj vetëm pikë

pikë

pikëz…

… ndjek retë tinëz

e qielli tkurret

tkurret përsëri

në ndjesi

në sy

mbetesh vetëm ti e bardhë borë

derisa më tretesh e tëra në dorë.

Dhe unë

të korrigjoj duke menduar akoma më shumë,

mbrolën që zbret si një alarm,

pastaj vendos një markë,

të mas forcën e frymës në çdo rast,

meteorë që bien, muskuj zanorë që çirren,

kuajt dhe era,

kaçurrelat e dendura që shpërdridhen,

dhe mjaft ngjyrime që rrethsillen,

në një pikë,

një pikë,

një pikëz…

… dhe unë vazhdoj të të shoh tinëz

në një udhë të madhe plot meteorë

ku shkuljet zhurmojnë, dhimben, përmallen,

me zërin e tyre njerëzor.

E pastaj me gishta

mas litarë të hollë e të trashë

rënien e ujtë dhe mitet si bisha

pastaj qielli tkurret,

tkurret,

tkurret më shumë,

kur të shoh gëzohem,

bërtas në gjumë,

me sytë hapur

shoh se notojmë si shkumë

mbi dy dete,

mbi një lumë…

…e unë jam në kulmin e dritës

në një pikë,

pikë

pikëz…

mbi një varkë

bulëza solemne të harlisura që shkrihen

në orët e vona

me shiun që na lag

kujtimeve tona.