Kolec P. Traboini: S’ MË LË ERA TË NDEZ NJË QIRI

Nga Kolec P. Traboini

Është një rrah erërash

ku fryn e shfryn si i çmendur

në katër kanatet Mesdheu.

Dritaret janë shqyer, s’ka dyer,

muret janë nxirë e roitur.

Dua të ndez një qiri

në përshpirtje për të djeshmen

e shpresë për të nesërmen.

E sotmja nuk e meriton

as pështymën t’ia hedhësh

se është e shpifur, si shtrigë.

Për rreth politikanë neveri

që shqyejnë njeri-tjetrin si qentë,

të tjerë vjedhin për llahtari.

Dhe ti dëgjosh përnatë

në TV - popullit i bëjnë moral

si të ishin dishepujt faltoresh.

Bir kurvash t’u thuash është pak,

po këta shtirën të gjithë

si të ndershëm, si engjëj.

Ngre jakën e palltos,

të iki sa me larg turmave

që brohorasin "Fitore!"

S'gjen një WC ku të zbrazësh,

pas ndonjë kthine ndoshta.

“Ca pika shiu ranë në qelq”

përsërit pa fund

një teveqele në rrugë.

Dale more,

se nuk jam duke e bërë

në dritare.

Fjalë në erë,

kurkund poezi nëpër rrugë,

veç hije që ikin prej vetvetes.

Koha ka ngecur në këmbët

e një zogu që cicëron

në një degë të tharë, pa gjeth.

Qiparisat vajtojnë përmbi varre.

Ndalem para një tempulli

ku njerëzit mashtrojnë edhe Zotin.

S’ më lë era të ndez një qiri.

Për vete e desha, për përshpirtje.

Ditë e mugët,

fryn erë dhe bie shi.