Kasam Shaqirvela: SEÇ PO BIE NJË KAMBANË

SEÇ PO BIE NJË KAMBANË

(gjuhës sonë amtare)

Nuk shndrit Dielli që dhuron jetë, as

Nuk buzëqesh Hëna që ndriçon natë

Kumtçe kur bie një kambanë...

Dhemb shpirti e qanë zemra te çdo nënë

Për atë gjuhën e vet, fort të dëlirë

Ta mësojnë fëmijët si është më mirë.

Kush e prek gjuhën e nënës...

E ka hak mallkimin e nëmës

Atë gjuhë perëndie që është hyjnore

Thoshte Josif Bagri, ndjesë pastë

Mosni, “taqe-vaqe” kur keni tuajën,

Folne atë të nënës dhe jo të huajën!

Atë të Nënëlokes sonë shekullore

Gdhendur në shpirtin tonë,

Ajo mijëravjeçarja prore...

Tingëllimën e kambanës s’e dëgjon

Ai që është shurdhmemec...

Atë ndërgjegja nuk e lejon, po

Edhe i verbti atë nuk e sheh

Se nuk e ka, ose shkarravinë me teh.

Comments