Ilinka Dimashi: KUR HËNA PUTH DETIN

KUR HËNA PUTH DETIN

Qẽ kur bota ishte stisur

edhe jeta kishte nisur,

lart në qiell e bukura Hënë,

me Detin në tokë ,dashuri

         kishte shtēnë.

Sa herë ajo dilte e dheun

                    ndriçonte, 

ai valë të ëmbla,çuçuritëse

          i dërgonte.

                  ----

Dhe kështu vazhduan gjatë,

            pa u takuar,

veç njëri tjetrin së largu 

             dëshiruar.

Por ndodhte herë herë që

            ajo s'dukej më

dhe nata e errët kuptim

              s'kish pa të.

                   ----

Atëherë ai gulçonte e dallgë

               të larta hidhte,

tek priste e priste,të dashurën

                 të dilte.

S'e dinte i gjori, se kështu

                  ishte bërë,

që ajo herë të zhdukej e herë 

                  të dilte e tërë.

                    ----

Një natë Hënë e plotë kur

            ishte pesëmbëdhjetë,

vendosi tek i dashuri të

                  shkonte vetë.

Mblodhi në sënduk gjithë

              argjendin e qiellit

e  bashkë me të rrëshqiti

               drejt Detit.

                    ----

Ai kur e pa,mbeti i befasuar,

Hënë e Det së bashku,

në mantel sermi u mbuluan.

Dhe yjet,xixëllonjat e 

           fluturat e natës,

mbi krye u hidhnin valle,

         sikur të ishte dasëm.

                   ----

Dhe bota ndali e shtangur :

 "Ç'është kjo mrekulli?!....

Hëna po puth Detin

dhe kjo s'është veç magji !

Hëna dhe Deti 

po bëjnë dashuri!

                              Ilinka Dimashi

                            VA,USA

                          Tetor,2019

  P.s.Kjo poezi është frymëzuar nga foto-ja e nje fotografi amerikan me titull"Kur hëna puth detin" dhe u është kushtuar dashurive platonike te viteve '70 ,kur vajzat,nuk ishin të gjitha hëna aq të guximshme sa kjo e imja këtu .