Hiqmet Mehmetaj: TI MË IKE

Ti mē ike nē rrugën pa kthim,

Kur zverdhin drurët e vjeshtës,

Unë prita sa kaluan dy stinë,

Me shpresë stinën e pjeshkēs.

Kaluan stinët unë i vetmuar

U kota pēr aromën e pjeshkēs,

Nga pritja e gjatë u ndjeva i gjysmuar

Si drurët gjetherënë të vjeshtēs.

Ti më ike në rrugën pakthim,

Vjeshtën gjetherënë le si kujtim!...

NËPËR ËNDËRR

Ti më fshihesh larg në pyllin me kulpēr,

Freskon në oazin e shkretëtirës,

Unë nēpēr ëndērr detet çaj pa lundër

Me pash mbērrij në pragun e mugëtirës.

Prehem tek ty, në oazin luginē

Dhe dy kokrrat ftonj t'i gudulis me ëndje,

Gjersa ylli i mëngjesit e mbyll synë

Digjem nēn cipēzën e këmishēs tënde.