Hiqmet Mehmetaj: PIKU I VERËS

Lëndinën e dogji dielli çnjerëzor

Vala s'valëzon më dhe lumi u shter,

Zallishtja vesh myshkun nga afshi mizor,

Gjinkalla çmendarake këngës ia merr.

Çuditshēm, mbi lëndinēn e zhuritur

Harabelat nuk njohin vapē e zheg,,

Hapin flatrat e zemrës së sfilitur

Këta zogj trimoshë çukitin mbi brengë !

Kēta vocërrakê s' më lënë fillikat

Në azilin e korrikut zheg- tërbuar,

Por fisnikërisht më sjellin dhuratë

Atë freski që kush s'ma ka dhuruar .

Sfidoni, o miq të mi, zhegun tërbim,

Freskoni me cicërima shpirtin tim !