Gëzim Loka: Lamtumirë, Nikoll Vladi!
- Prof Dr Fatmir Terziu
- Sep 14
- 2 min read

Kryetar i Vetetanëve të LANÇ-it dhe luras me përkrenare burrërie.
Nga Gëzim Loka
Iku per në ameshim edhe një luras fisnik, burrë i fjalës dhe i besës, mençurisë dhe bukurisë shpirtërore.
U shua përgjithmonë jeta e lurasit Nikoll Vladi, Kryetar i LANÇit të Lurës, që e mbarti dhe e përcolli imazhin e Luftës së Madhe, me pasion e përkushtim tek bashkëmalësorët e tij e sidomos tek brezat e rinj. Epoka e Luftës u shkrua me shkronja ari në lekurën e tij, si pasardhes i një familje qé e mbeshteti aktivisht luften, model qëndrese në ketë skaj të larger të Alpeve shqiptare.
Nikoll Vladit lindi në Lurë, në vitin1935, në një familje të njohur dhe me tradita të spikatura atdhetare. .

Shkollën fillore e kreu në Lurë, shërbimin ushtarak trevjeçar e kreu në Kavaje, ku mori garden e kapterit, gradë me të cilën u lirua nga ushtria dhe nisi jetën civile, prané lurasve të tij, për te cilët i rrahu zemra deri në frymën e fundit. Punoi si nepunes poste telegraf Dibër, si brigadier në Ndërmarrjen e Perpunim Drurit Lure, ishte dhe Kryetar keshilli per disa vite në fshatin Lura e vjetër. Për 15 vjet punoi me përkushtim si ushtarak aktiv në repartin e Lures.
I bënte fjala vend në ndenjet e Lurës, ku me fjalë "nën mutaf" dhe alegori stilistike tregonte se dinte ta bënte për vete odën dhe burrat e saj fisnikë.
Kur vinte puna për Lurén, ishte gjithmoné i papërtuar, energjik dhe luftatak. Jo me kot lurasit e thërrisnin "Komandant", pasi jo vetëm për moshën, por mbi të gjitha për dashurinë dhe përkushtimin ndaj bashkëlurasve të tij, la shenja mirésie e fisnikërie në udhëtimin e tij të jetës.
Ishte një nga themeluesit dhe veprimtarët më aktivë të Shoqatës "Lura jonë", të cilës i dha frymë dhe u përpoq me mish e me shpirt, që ajo të bëhej një zemër dashurie për Lurën e lurasit.
Çdo ditë e jetës së tij ishte në shërbim të Lurës, si veprimtar dhe misionar i LANÇ-it, si njeri pasionant dhe i përkushtuar në maksimum pér Lurën e tij.
Si Kryetar i Veteranëve për Lurën, u përpoq me mish e shpirt, me biseda e takime të vazhdueshme në shkollën "Dom Nikoll Kaçorri", por dhe me grupe të rinjsh e të rejash, të japë një déshmi të qendreses titanike luriane e shqiptare, në një nga epokat me të lavdishme të hisorisë së popullit shqiptar.









Comments