Gryka kanionesh


Poetët


Vlerësojnë mirë peshën e fjalës

Shënojnë brengat me shtizën e zemrës

në ngjyra shpirti zhytin penën

të drithëroj vargu ndër deje


kur vetmia qan në heshtje

me vargun e tyre zvogëlojnë dete

kur dashuria iu troket në zemër

përqafojnë muzat, thurin perlat


kur frymëzohen thellë në shpirt

fluturojnë shtigjeve bëjnë mrekullitë

kur mallohen për bukurit

dinë t’i fundosin edhe gjithësitë


kur shpresa thyhet i mbyt mashtrimi

përpëliten si peshku pa ujë

se pranon dot bota e tyre zhgënjimin

i klithin penës të bëj bujë


kur poetëve i lëndohet atdheu

si të krisur harlisën deri n’zenit

për një t’ ardhme të ndriçuar

mbajnë kuvend me yjësitë


Gryka kanionesh


Si një ylber pas shiut të verës zbritur

kurmi i bukurisë sate n’ëndërr me vjen

eci rrugës me ritëm t’shfrenuar

pres t’më shfaqes edhe një herë


si gryka kanjonësh sytë e tu

më magjepsin me ngazëllejnë

nganjëherë humbas orientimin

pyes vetën nga cili qiell vjen


brishtësia e shikimit tënd

më vret marrëzisht nga pak çdo ditë

bukuria e fisnikërisë sate

më bën me u dorëzua më të vërtetë


Nënë Hyjneshë


zbritur nga qielli kaltëror

shpirti i bukur engjëllor