Gruaja prej shiu


Istref Haxhillari

Qielli i ngarkuar dhe shiu hollak që nisi të spërkaste shtruar tokën nuk i pengonte njerëzit të dyndeshin në dyert e tregut të madh. Makinat dhe këmbësorët zhurmonin si zgjoje bletësh, shitësit rreshtuar trotuareve ftonin blerësit me vështrime të përvuajtura mikluese. Tarracat e pallateve shndrisnin nga lagështia.

Në sheshin para magazinës së frutave më tërhoqi vëmendjen një grua e gjatë me flokët lidhur prapa. Nuk ngutej të hynte në ndonjë strehë si të tjerët, sfidonte shiun me qëndrim të shpenguar prej zonje nazike, përkëdhelte me sy piklat e ujit, zgjaste buzët, i lëpinte gjithë ëndje. Kisha përshtypjen se e njihja, po tamam nuk më kujtohej.

“Tërë kjo grua, - thashë me vete, - e le veten të laget kot së koti.”

E ndoqa një copë herë me sy, duke përtypur habinë. E largova nga mendja sapo u ndodha ballë mikut tim të hershëm Kaçit që i shtynte ditët fillikat me brengën e thinjur të humbjes së gruas dhe djalit. Sillej rrotull pa çadër, rrobat i qenë lagur.

Sa herë e shihja ma këpuste shpirtin.

- Ej, ç ’kemi! - e përshëndeta.

U kthye gjithë hutim.

- Nuk te njoha - m'u gjegj duke shkundur shiun nga supet e varur.

- Qenke bërë ujë! - e qortova butësisht.

Tundi kokën, më shtiu atë vështrimin qelibar prej fëmije të pafajshëm. Flokët e rralluar që ruanin ende dallgëzimin e dikurshëm, balli i gjerë me rrudha të lehta, jepnin imazhin e burrit fin, po mjekra e rritur, pantallonat e pahekurosura, xhaketa gjithë zhubra e tregonin në pikë të hallit.

- Hë, si je? - e pyeta sa më qetë munda.

- Mirë të themi.

- Shëndeti?

- Oh! - qeshi i çuditur, thua po e pyesja për diçka të parëndësishme. Mbase nuk qe fare e qeshur dhe mua më erdhën në vesh gjurmët e gazit të dikurshëm.

- Me se merresh? - u orvata sërish ta nxjerr nga apatia.

- Punojmë vreshtin me Gjergjin, - u përgjigj sikur recitonte.

Ma thoshte sa herë e takoja. Harronte a donte të cekte të vetmin përjetim të ditëve pa ngjyrë, vështirë ta ndaje.

- Shumë mirë, - i thashë, - mbush kohën.

- Sot e krasitëm. Lëngu rridhte lumë si gjak i lig, do të ketë goxha prodhim sivjet.

- Sigurisht.

U gëzua, sido që e dinte se unë s’kisha haber nga kultivimi i hardhive.

- I kemi bërë tërë atë hyzmet, mirëpo ky shi i zgjatur mund të na dëmtojë, si mendon ti? - më shikoi ngultas.

- Nuk besoj, me gjithë atë punë!

- Ashtu thotë edhe Gjergji.

Si të pendohej që foli gjatë, e qepi gojën, u krodh në botën e vet të errët, zaptuar nga heshtja dhe mospërfillja.

E zura për krahu, i rashë shpatullave si dikur.

- Pimë kafe? - bëra me kokë nga klubi çobankave.

Seç pëshpëriti nëpër dhëmbë, s’e mora vesh, mbase ndjesë për kohën time.

- Unë s’kam si e shtyj, - shtoi pas pak.

Zumë tavolinën e lirë afër dritares. Pata qenë nja dy herë. Zhytur mes pallateve bari mezi shquhej, po pijanecët me moshë të re e dinin. Pasi hidhnin ca gota nëpër klubet e tjera, afër mbrëmjes përfundonin aty. E vetmja stoli e barit qenë çobankat. Më e vjetra kaluar të pesëdhjetat, po fytyra e pudrosur, sytë e mëdhenj katran, vetullat e ngritura, krijonin përshtypjen se ende mund të jepte. Kamerierja më e re, një stërhell zeshkane me nishan të madh ngjyrë ndryshku në mollëzën e majtë solli porosinë. I shkela syrin, qeshi plot kuptim. Dikur Kaçi lëshonte batuta të kripura, tani as e vuri re, nisi të rrufisë kafen siç ia shërbyen.

- Sheqerin! - e kujtova.

- Oh, pa shiko!

Mori paketën e sheqerit, e grisi me ngathtësi pleqsh. Teksa mundohej ta shtinte në filxhan, gjysmën e lëshoi mbi tavolinë.

- M ’u derdh, - u shfajësua.

- S’ka gjë, e pastron ajo, - tregova zeshkanen me nishanin petashuq sa një lajthi në faqen e majtë.

Kamerierja çatisi me pecetë në dorë, fshiu mbulesën, i buzëqeshi për ta inkurajuar, u largua duke tundur vithet tërë lezet.

Ai nuk e ngriti kokën.

- Kemi punuar, jo shaka, - ndryshova bisedë.

- Eh, - bëri me dorë një gjest shpërfilljeje, - ikën ato.

Nga banaku çobankat vështronin rrugën përmatanë dritares. Burra e gra nxitonin me çanta dhe qese plastike në duar, piklat e shiut u qëndisnin shpatullat.

- Sa njerëz!

Zëri erdhi i mbytur si nga larg, fjalët të zvargura.

- Çfarë the? - e pyeta.

- Jo, jo, asgjë.

Nuk më ra ndërmend ndonjë gjë tjetër dhe mbetëm me sytë nga rruga.

Midis kalimtarëve u shfaq gruaja misterioze me gërshetin mbledhur topuz prapa zverkut. Ecte me nge, hidhte sytë përqark, sikur grishte dikë të largët, luante me piklat e ujit që vareshin flokëve të vesitur.

“Gruaja e shiut!” - habita.

Këto fjalë i përsërisja hera-herës me vete që kur e pashë së pari në sheshin e pazarit. Seç më krijonte një gjendje dëshpërimi. Ashtu e gjatë, pa çadër, e lagur, më ngacmonte kujtesën si vegim i vjetër absurd.

Për habinë time Kaçi u çlirua nga apatia, u zgjat mbi tavolinë, e ndoqi gjithë ankth, derisa u zhduk pas kthesës. Sytë e skuqur, të thatë, më futën dridhmat. Vajtonte në heshtje. Madje nuk dukej se vajtonte. Ndoshta lotët i patën shterur prej kohësh dhe s’mund të qante ndryshe.

- Ç ’ndodhi? - e pyeta.

Më vështroi një copë herë i dyzuar.

- S’ka gjë, - i thashë, - mos u verë në siklet.

U koll të qëronte zërin, më kapi dorën si të mbahej mos rrëzohej.

- Çdo natë e shikoj ëndërr, - tha si t’i fliste vetes, - nganjëherë ditën syhapur.

- Çfarë shikon?

- Atë gruan.

- Je i sigurt?

Miratoi me kokë.

- Si shfaqet?

- Del përpara, hap krahët, nuk më le të kaloj.

- Të flet?

- Pritmë thotë, pastaj harron, largohet pa kthyer kokën.

- Kaq?

- Mbrëmë pyeti: “Ku e ke djalin?”

Ktheva kokën nga ana tjetër të mbajta lotët.

- Ia ke thënë Gjergjit? - m ’u dha ta pyes ashtu kot sa për të mos e lënë gjatë në dhimbjen e vet.

- Jo, jo, - u çel, - vreshti do punë, jo llafe.

Shiu pushoi, rrezet e diellit mësynë dritaren, i përkëdhelën ballin e vrarë, flokët me dredha të shprishura, supet e lagur.

- Si thua dalim tani? - e pyeta.

- Dalim, - u përgjigj.

I ramë qark tregut, kërkuam gruan e gjatë me flokët lidhur topuz prapa kokës.

Nuk e pamë më.

Treti bashkë me shiun.

Nga vëllimi me tregime “GRINATA”

0 views

Shkrimet e fundit