Gruaja prej shiu


    Istref Haxhillari

    Qielli i ngarkuar dhe shiu hollak që nisi të spërkaste shtruar tokën nuk i pengonte njerëzit të dyndeshin në dyert e tregut të madh. Makinat dhe këmbësorët zhurmonin si zgjoje bletësh, shitësit rreshtuar trotuareve ftonin blerësit me vështrime të përvuajtura mikluese. Tarracat e pallateve shndrisnin nga lagështia.

    Në sheshin para magazinës së frutave më tërhoqi vëmendjen një grua e gjatë me flokët lidhur prapa. Nuk ngutej të hynte në ndonjë strehë si të tjerët, sfidonte shiun me qëndrim të shpenguar prej zonje nazike, përkëdhelte me sy piklat e ujit, zgjaste buzët, i lëpinte gjithë ëndje. Kisha përshtypjen se e njihja, po tamam nuk më kujtohej.

    “Tërë kjo grua, - thashë me vete, - e le veten të laget kot së koti.”

    E ndoqa një copë herë me sy, duke përtypur habinë. E largova nga mendja sapo u ndodha ballë mikut tim të hershëm Kaçit që i shtynte ditët fillikat me brengën e thinjur të humbjes së gruas dhe djalit. Sillej rrotull pa çadër, rrobat i qenë lagur.

    Sa herë e shihja ma këpuste shpirtin.

    - Ej, ç ’kemi! - e përshëndeta.

    U kthye gjithë hutim.

    - Nuk te njoha - m'u gjegj duke shkundur shiun nga supet e varur.

    - Qenke bërë ujë! - e qortova butësisht.

    Tundi kokën, më shtiu atë vështrimin qelibar prej fëmije të pafajshëm. Flokët e rralluar që ruanin ende dallgëzimin e dikurshëm, balli i gjerë me rrudha të lehta, jepnin imazhin e burrit fin, po mjekra e rritur, pantallonat e pahekurosura, xhaketa gjithë zhubra e tregonin në pikë të hallit.

    - Hë, si je? - e pyeta sa më qetë munda.

    - Mirë të themi.

    - Shëndeti?

    - Oh! - qeshi i çuditur, thua po e pyesja për diçka të parëndësishme. Mbase nuk qe fare e qeshur dhe mua më erdhën në vesh gjurmët e gazit të dikurshëm.

    - Me se merresh? - u orvata sërish ta nxjerr nga apatia.

    - Punojmë vreshtin me Gjergjin, - u përgjigj sikur recitonte.

    Ma thoshte sa herë e takoja. Harronte a donte të cekte të vetmin përjetim të ditëve pa ngjyrë, vështirë ta ndaje.

    - Shumë mirë, - i thashë, - mbush kohën.

    - Sot e krasitëm. Lëngu rridhte lumë si gjak i lig, do të ketë goxha prodhim sivjet.

    - Sigurisht.

    U gëzua, sido që e dinte se unë s’kisha haber nga kultivimi i hardhive.

    - I kemi bërë tërë atë hyzmet, mirëpo ky shi i zgjatur mund të na dëmtojë, si mendon ti? - më shikoi ngultas.

    - Nuk besoj, me gjithë atë punë!

    - Ashtu thotë edhe Gjergji.

    Si të pendohej që foli gjatë, e qepi gojën, u krodh në botën e vet të errët, zaptuar nga heshtja dhe mospërfillja.

    E zura për krahu, i rashë shpatullave si dikur.

    - Pimë kafe? - bëra me kokë nga klubi çobankave.

    Seç pëshpëriti nëpër dhëmbë, s’e mora vesh, mbase ndjesë për kohën time.

    - Unë s’kam si e shtyj, - shtoi pas pak.

    Zumë tavolinën e lirë afër dritares. Pata qenë nja dy herë. Zhytur mes pallateve bari mezi shquhej, po pijanecët me moshë të re e dinin. Pasi hidhnin ca gota nëpër klubet e tjera, afër mbrëmjes përfundonin aty. E vetmja stoli e barit qenë çobankat. Më e vjetra kaluar të pesëdhjetat, po fytyra e pudrosur, sytë e mëdhenj katran, vetullat e ngritura, krijonin përshtypjen se ende mund të jepte. Kamerierja më e re, një stërhell zeshkane me nishan të madh ngjyrë ndryshku në mollëzën e majtë solli porosinë. I shkela syrin, qeshi plot kuptim. Dikur Kaçi lëshonte batuta të kripura, tani as e vuri re, nisi të rrufisë kafen siç ia shërbyen.

    - Sheqerin! - e kujtova.

    - Oh, pa shiko!

    Mori paketën e sheqerit, e grisi me ngathtësi pleqsh. Teksa mundohej ta shtinte në filxhan, gjysmën e lëshoi mbi tavolinë.

    - M ’u derdh, - u shfajësua.

    - S’ka gjë, e pastron ajo, - tregova zeshkanen me nishanin petashuq sa një lajthi në faqen e majtë.

    Kamerierja çatisi me pecetë në dorë, fshiu mbulesën, i buzëqeshi për ta inkurajuar, u largua duke tundur vithet tërë lezet.

    Ai nuk e ngriti kokën.

    - Kemi punuar, jo shaka, - ndryshova bisedë.

    - Eh, - bëri me dorë një gjest shpërfilljeje, - ikën ato.

    Nga banaku çobankat vështronin rrugën përmatanë dritares. Burra e gra nxitonin me çanta dhe qese plastike në duar, piklat e shiut u qëndisnin shpatullat.

    - Sa njerëz!

    Zëri erdhi i mbytur si nga larg, fjalët të zvargura.

    - Çfarë the? - e pyeta.

    - Jo, jo, asgjë.

    Nuk më ra ndërmend ndonjë gjë tjetër dhe mbetëm me sytë nga rruga.

    Midis kalimtarëve u shfaq gruaja misterioze me gërshetin mbledhur topuz prapa zverkut. Ecte me nge, hidhte sytë përqark, sikur grishte dikë të largët, luante me piklat e ujit që vareshin flokëve të vesitur.

    “Gruaja e shiut!” - habita.

    Këto fjalë i përsërisja hera-herës me vete që kur e pashë së pari në sheshin e pazarit. Seç më krijonte një gjendje dëshpërimi. Ashtu e gjatë, pa çadër, e lagur, më ngacmonte kujtesën si vegim i vjetër absurd.

    Për habinë time Kaçi u çlirua nga apatia, u zgjat mbi tavolinë, e ndoqi gjithë ankth, derisa u zhduk pas kthesës. Sytë e skuqur, të thatë, më futën dridhmat. Vajtonte në heshtje. Madje nuk dukej se vajtonte. Ndoshta lotët i patën shterur prej kohësh dhe s’mund të qante ndryshe.

    - Ç ’ndodhi? - e pyeta.

    Më vështroi një copë herë i dyzuar.

    - S’ka gjë, - i thashë, - mos u verë në siklet.

    U koll të qëronte zërin, më kapi dorën si të mbahej mos rrëzohej.

    - Çdo natë e shikoj ëndërr, - tha si t’i fliste vetes, - nganjëherë ditën syhapur.

    - Çfarë shikon?

    - Atë gruan.

    - Je i sigurt?

    Miratoi me kokë.

    - Si shfaqet?

    - Del përpara, hap krahët, nuk më le të kaloj.

    - Të flet?

    - Pritmë thotë, pastaj harron, largohet pa kthyer kokën.

    - Kaq?

    - Mbrëmë pyeti: “Ku e ke djalin?”

    Ktheva kokën nga ana tjetër të mbajta lotët.

    - Ia ke thënë Gjergjit? - m ’u dha ta pyes ashtu kot sa për të mos e lënë gjatë në dhimbjen e vet.

    - Jo, jo, - u çel, - vreshti do punë, jo llafe.

    Shiu pushoi, rrezet e diellit mësynë dritaren, i përkëdhelën ballin e vrarë, flokët me dredha të shprishura, supet e lagur.

    - Si thua dalim tani? - e pyeta.

    - Dalim, - u përgjigj.

    I ramë qark tregut, kërkuam gruan e gjatë me flokët lidhur topuz prapa kokës.

    Nuk e pamë më.

    Treti bashkë me shiun.

    Nga vëllimi me tregime “GRINATA”

    25 views

    Shkrimet e fundit