top of page

POETË TË SHQUAR ITALIANË BASHKËKOHORË




DANTE MAFFIA dhe GIUSEPPE BOVA

SHQIPËRUAR NGA

HARALLAMB FANDI


DANTE MAFFIA

Poet, romancier dhe kritik letrar, i lindur në Kalabri më 17.01.1946. Veprat e tij të larmishme janë vlerësuar nga shkrimtarë e artistë të shquar nga e gjithë bota. Për veprimtarine e tij artistike e kulturore i është akorduar Medalja e Artë nga Presidenti i Republikës. Gjithashtu është vlerësuar me çmime të shumta brenda e jashtë Italisë dhe është kandidat për Çmimin Nobel.


KALABRIA


Kalabria që nuk di

nëse shiroku e fshikullon kur vjen

apo kur shkon në det.

Fusha herë e zhuritur diellit, herë e gjelbër

veshur si për festë me vreshta e ullinj

është gjithnjë këtu,

mbush, thurr e shthurr shpirtin tim mes ullinjve

pasditeve të verës e dimrave të hidhur,

në orë trishtimi pa fund.

Kalabria që kërkon dashuri

dhe s’di nëse ësht’ grua a fajkua.

Unë e çrrënjos, e lëvdoj, e fus nën dhe ,

e bekoj dhe e mallkoj

e pastaj e thërras: nënë, varr, qiell,

ndëshkim, dritë që kurrë s’perëndon,

shtëpi e hapur në det,

strehimi im i përjetshëm.


DANTE MAFFIA


MOS MË BËJ TË PENDOHEM


Labirintet e tua pa fund të mbushin gjithë mllef

ndaj botës.

Nuk të mjaftojnë akrobacitë e reve në perëndime,

pasuria e ëndërrave,

buzëqeshja ime.

Kushedi, Biblioteka e Aleksandrisë po rilind te ti

dhe t’I bllokon dyshimet.

Mos ndoshta ndaj Miltonit,

që të ka zgjedhur për të rikthyer frymëmarrjen

ti nuk ndiesh e përshtatshme?

Vetmia nuk ka zgjidhur kurrë askënd,

inati nuk e ka bërë asnjëherë trëndafilin të lulëzojë.

Kur hiri i varrezave do të shtohet me tepri

pllakëzat me emra do të jenë vetëm një zbukurim.

Mendo vetëm që ke dashuruar

dhe fort, sa asnjë tjetër,

sepse ishe me Dijen,

me Vetëdijen,

me Pasionin

që vetëm yjet dhe humnerat i njohin.


Ke qënë libri më i pafaj dhe më i rrezikshëm,

e vorbull pa fund,

shtëllungë resh boshe

pretenduese të mosbindjes.

Ke jetuar jehonat e të mëdhenjve

nëpërmjet shpirtit dhe trupit tim,

dehjet e Erosit,

mishërimin e ëndërrave dhe shekujve të ardhshëm,

vrullin e papërmbajtshëm të poezisë sime.

Asgjë nuk të është mohuar.

Përse, pra, ngre mure

për fshirjen e kujtimeve?


Homeri që të mbron

e më ka dashur si ambasador

e njeh historinë tonë dhe më ka thënë:

“Bëje të ndërgjegjshme, thuaji që mos të t’mbysë

me puthje, të cilat tani po t’i mohon”.

Pa shtuar asgjë tjetër mori rremat

dhe u kthye në barkë.


Mos u bëj enigmë, hape dritaren

deti i Rozetos të pret krahëhapur.

Nuk kam asnjë qortim,

mos më bëj të pendohem për Universin që të kam dhënë.




MË NË FUND


Më në fund e di ç’është dashuria:

flutura gjithnjë të zëna me punë,

rrugë pa fund,

ai hapi yt i vendosur,

që çliron erëmime

e bën të këndojnë

dhe muret,

po dhe ndënjësja ku jam ulur

duke të menduar ty.


GIUSEPPE BOVA


Poet i shquar dhe drejtues institucionesh te larta shtetërore e kulturore, i lindur në Reggio Calabria, më 29.10.1943. President i Shoqatës “Dante Alighieri”, fitues i Çmimit të Kulturës nga Këshilli i Ministrave të Italisë, President i Rrethit Kulturor Reghium Julii dhe i Revistës prestigjoze kulturore e artistike me të njëjtin titull, drejtues i Universitetit “Dante Alighieri” për të huajt.


PERDJA SAPO RA


Perdja sapo ra

dhe ëngjëjt, ëngjëjt që na miklonin

me fytytën e errët të fëmijëve,

ata që na thërritnin me emër përmbi rrugë,

ata të detyruarit për të ikur

apo për të rezistuar në zgrip të jetës,

tashmë janë harruar, nënvlerësuar,

e VRARË.


Perdja sapo ra

dhe të bësh dashuri ndoshta ia vlen shumë,

pa masë.

U dashurofshim shpirt,

u dashurofshim vrullshëm

edhe me gjeste, si aktorët.

Le të vdesim, të vdesim, të vdesim,

le të mbetemi pa frymë nga dashuria!

Ah, sikur të çmendeshim prej saj,

sikur të na çahej më dysh jeta

dhjetë, njëmijë, njëqindmijë herë

për të parë ëngjëjt,

ëngjëjt që na rrinë pranë,

dhe që na duan,

ëngjëjt që dhe kur humbasin,

na thërrasin.


Ëngjëjt që i kemi harruar.

Ëngjëjt që i kemi VRARË.



GIUSEPPE BOVA


PRANVERA


Kur të shohësh se bajamja ka veshur

me njëmijë lule t’vogla degët që qenë zhveshur

dhe lart në qiellin e kaltër e plot dritë

diellin që luan e qesh me fëmijtë,

kur së largu kthehen në foletë

dallëndyshet që përsëri

ngrihen n’fluturim shigjetë

për t’kapur diçka që askush s’e di,

kur flaka në vatër është shuar

dhe të moshuarit i gëzohen diellit

nën rrezet që qiellin kanë ndriçuar

e ngrohin manushaqet që t’mos ngrijnë,

atëhere, bir, dije se ka mbërritur

pranvera erëmirë aq shumë e pritur.

207 views0 comments

Comments


Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page