Fejzulla Berisha: Shqipëria, Perëndia e shpresës për ushtarët e UÇK-së

Ka fjali që lindin nga thellësia e historisë dhe mbartin brenda tyre dhimbjen, sakrificën dhe shpresën e një populli të tërë. Një ndër to është edhe pohimi i analistit ushtarak shqiptar Dilaver Goxhaj, i cili shprehet: “Për ushtarët e UÇK-së Shqipëria në kohën e luftës ishte perëndia.”

Kjo fjali, e thënë me një ndjenjë të thellë përjetimi historik, nuk është vetëm një metaforë emocionale. Ajo është një përkufizim i realitetit që përjetuan mijëra luftëtarë shqiptarë në vitet dramatike të luftës për liri të Kosovës.

Në kohën kur populli shqiptar në Kosovë përballej me represionin brutal të regjimit të Beogradit, kur fshatra të tëra digjeshin, kur familje të pafajshme dëboheshin nga shtëpitë e tyre dhe kur ekzistenca kombëtare ishte vënë në pikëpyetje, Shqipëria u bë për shumëkënd burimi i vetëm i shpresës dhe i mbështetjes.

Për luftëtarët e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, Shqipëria nuk ishte vetëm një shtet fqinj. Ajo ishte atdheu amë, vendi ku gjenin strehë, organizim, trajnim dhe përkrahje morale. Në ato vite të vështira, kufiri shqiptaro-shqiptar humbi kuptimin e tij politik dhe u shndërrua në një urë të madhe solidariteti kombëtar.

Në territorin e Shqipërisë u organizuan struktura të rëndësishme të rezistencës. Aty u trajnuan luftëtarë, u siguruan korridore logjistike dhe u krijuan mundësitë që rezistenca e armatosur të mbijetonte përballë një makinerie të fuqishme shtetërore ushtarake.

Por më shumë se çdo gjë tjetër, Shqipëria ishte një mbështetje morale dhe shpirtërore. Populli shqiptar në Shqipëri hapi dyert për qindra mijëra refugjatë nga Kosova gjatë luftës. Familjet shqiptare ndanë bukën dhe shtëpitë e tyre me vëllezërit dhe motrat e dëbuara nga trojet e tyre.

Ky solidaritet i jashtëzakonshëm njerëzor krijoi një ndjenjë të thellë bashkimi kombëtar. Në ato momente dramatike të historisë, shqiptarët e ndjenë se nuk ishin të ndarë nga kufijtë politikë, por të bashkuar nga një identitet, gjuhë dhe histori e përbashkët.

Në këtë kuptim duhet kuptuar edhe metafora e fuqishme e përdorur nga Dilaver Goxhaj. Kur ai thotë se Shqipëria ishte “perëndia” për ushtarët e UÇK-së, ai nuk flet në kuptim fetar. Ai flet për një simbol të shpëtimit, besimit dhe mbështetjes absolute, që në momentet më të vështira të ekzistencës së një populli merr një dimension pothuajse të shenjtë.

Historia e luftës së Kosovës është e mbushur me shembuj të këtij bashkimi. Beteja të rëndësishme të luftës u zhvilluan në zonat kufitare ndërmjet Kosovës dhe Shqipërisë, duke treguar se kufiri nuk ishte më një pengesë, por një vijë bashkimi në luftën për liri.

Në ato ditë të errëta, Shqipëria ishte për luftëtarët e UÇK-së vendi ku rilindte shpresa. Ishte toka ku ata ndiheshin të mbrojtur, ku gjenin përkrahje dhe ku besonin se sakrifica e tyre nuk do të shkonte kot.

Historia e kombeve shkruhet me gjak, sakrificë dhe shpresë. Lufta e Kosovës ishte një nga ato momente kur fati i një populli varej nga guximi i bijve të tij dhe nga solidariteti i vëllezërve të një gjaku.

Në atë kohë të errët, Shqipëria u bë jo vetëm një vend strehimi, por një burim shprese dhe force morale për mijëra luftëtarë të lirisë. Për ushtarët e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, Shqipëria ishte më shumë se një shtet fqinj. Ajo ishte atdheu amë, toka ku rilindte besimi se sakrifica për liri kishte kuptim, vendi ku plagët shëroheshin dhe ku shpresa rilindte.

Prandaj, në kujtesën e shumë luftëtarëve të lirisë, Shqipëria mbeti përgjithmonë “Perëndia e shpresës” në ditët më të errëta të historisë së Kosovës.

Autor: Prof. Dr. Fejzulla Berisha