Fatmir Terziu: Klejda Plangarica, e 𝐯𝐥𝐞𝐫ë𝐬𝐮𝐚𝐫 𝐦𝐞 Ç𝐦𝐢𝐦𝐢𝐧 𝐞 𝐏𝐚𝐫ë - "𝐌𝐮𝐳𝐚 𝐞 𝐀𝐠𝐢𝐦𝐢𝐭 𝟐𝟎𝟐𝟔"!

3 hours ago
2 min read

Në një atmosferë ku fjala poetike dhe kujtesa historike ndërthuren natyrshëm, manifestimi tradicional “Ditët e Agimit” në Zhegër solli edhe këtë vit një nga momentet më të ndjera dhe domethënëse të tij: ndarjen e çmimit letrar “Muza e Agimit 2026”. Mes gjelbërimit frymëzues të malit të Çepurit, aty ku vendlindja e heroit Agim Ramadani mbart ende jehonën e sakrificës dhe idealit, arti i fjalës u shndërrua në një urë të gjallë mes brezave. Aktiviteti, tashmë i konsoliduar si një traditë e rëndësishme kulturore, mblodhi krijues, studiues dhe dashamirës të letërsisë, duke e kthyer këtë hapësirë në një tempull të përkohshëm të poezisë dhe reflektimit.

Vlerësimi me Çmimin e Parë “Muza e Agimit 2026” erdhi si një kulm i natyrshëm i këtij udhëtimi artistik, duke marrë një peshë të veçantë jo vetëm për meritën krijuese, por edhe për kontekstin simbolik ku u dha. Organizimi i kujdesshëm nga shoqata “Ditët e Agimit” dhe Ars Clubi “Beqir Musliu” në Gjilan u shoqërua me një mikpritje të ngrohtë, ndërsa përzgjedhja nga një juri e përbërë nga emra të njohur të fushës studimore dhe letrare – si Zyrafete Shala, Nexhat Rexha dhe Mehmetali Rexhepi – i dha çmimit një autoritet dhe dinjitet të veçantë. Në këtë sfond, poezia fituese “Puhi drite” u shpalos si një manifest i brendshëm i qëndresës krijuese, një thirrje për të mos u sprapsur përballë pengesave të mendimit dhe të shprehjes.

Për ta kuptuar më thellë këtë mesazh, poezia e autores Klejda Plangarica 𝐄 𝐯𝐥𝐞𝐫ë𝐬𝐮𝐚𝐫 𝐦𝐞 Ç𝐦𝐢𝐦𝐢𝐧 𝐞 𝐏𝐚𝐫ë - "𝐌𝐮𝐳𝐚 𝐞 𝐀𝐠𝐢𝐦𝐢𝐭 𝟐𝟎𝟐𝟔"! vjen e plotë si një frymëmarrje e lirë e mendimit:

PUHI DRITE

(Mes barrierave të pikësimit)

Mos u spraps!

Nëse ajo fije e hollë mendimi vetëtiu te ti -

Bëzaje fort, vishi fjalë,

Hidhu asaj rruge pa fre,

Mos u spraps!

Nëse një pikë ta ndal rrugën, të vë gardh -

Ti shtoji dy të tjera pas…

Ç’do kishim bërë në jetë pa retiçencat?!

Si do t’i kishim çarë një shteg mendimit

Për të lundruar larg?!

Mos u spraps

Nga presjet tinëzake rrugës,

Ndalesë e shkurtër janë.

Një bulëz sysh, një rigë fryme…

Mos u spraps!

Ajo fije e hollë mendimi

Puhi drite është… Jo flakë!

Kështu, vargjet e saj, të ndërtuara mbi metaforën e pikësimit si barrierë dhe mundësi njëkohësisht, sjellin një filozofi të thjeshtë, por të thellë: rruga e mendimit kërkon guxim, këmbëngulje dhe besim në dritën e brendshme. “Mos u spraps!” tingëllon si një refren që tejkalon poezinë dhe bëhet mesazh jetësor, ndërsa “puhi drite” mbetet simbol i asaj force të padukshme që e shtyn njeriun përpara. Në këtë mënyrë, ky çmim nuk është vetëm një arritje personale, por edhe një dëshmi se fjala poetike, kur lind në një truall të mbushur me histori dhe ndjenjë, merr dimensione që shkojnë përtej artit, duke u kthyer në një akt të vetëdijes kolektive.