top of page

Fatmir Terziu: Dy poezi


BALTOSJA

Nga Fatmir Terziu

 

Endjeshterp një i palodhur. Nashtishëm

mes baltës në një pellg i alivanosur

shkul e mbjell yje

imagjinarë

si një meteor i ardhur nga shekujt

qëkur ardhja mbeti një fjalë

në fjalorët e gjethtë, të zverdhur.

Udhëton ndjesitë tona,

duke i transportuar vërdallë

mite të tjera lindin

bëhen (i)realë

buzët i bindin

duke u treguar një përrallë

në kasollen e largët afër vatrës

zjarri bubulak ngroh qoshin e pafjalë

që heshtazi spërkat me aromë skeleti

gjendjen që shkon përtej aradhës

brenda një rrënje

dhe një lastari

ardh-ikja briskgjerb në kokë e në sy

a është guri

më i rëndë se kurrë

në baltosjen e tij.

 

DOLLIBOSH

Nga Fatmir Terziu

 

Me qelq, me gdhënkë, pas meje

para meje

e kam gjithnjë një risi

mat hijen me hijen që sheh

dhe unë e pyes: Aje o njeri, Njeri?

Ai hesht.

Ngre me duart e tij të lidhura dolli,

bërtet për rrënien e hijes së Tjetrit

e më pëshpërit

mos i trego asnjerit,

të gjithë janë ziliqarë,

janë si maja e perit

e bërë majë,

majë e hollë nga pështyma e tharë

që qep arnat e mbetura në poturet e pleqve

e në taftanë e bardhë

nuse muzgu

që sillet si një mjegull vërdallë

të mbuloj farën që e zhduku

besimin me një fjalë.

Dhe pas kësaj

Mendon se del më i fortë

ka një zverdhje të paparë.

11 views0 comments

Comments


Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page