top of page

Dy poezi ndryshe...


Balta e memorjes


Nga Fatmir Terziu


E lodha memorjen me qenushin e bërë nga balta e tokës sime

unë kam mbetur ende në klasë të parë

mes tij në damarë të strukura si në një objekt allçie

qëndrojnë idetë e mia në lindjen e tij

e në sipërfaqe ndjej se të tjerë gjëra kanë ndodhur

aq sa mund t'i dallojë thjesht një fëmijë

ndërsa ushtri të tëra mizash e kanë ndotur

me ardhjen e tyre të ndyrë

pa mundur ta deformojnë këtë qenush që struket

nga kohërat që prodhojnë vetëm zinxhirë.


Në gardhin e shembur para syve

ora e punës me dorë dhe me baltë

shëtit vetëm në kohë

ndërsa ora pranon të shkëmbejë mesazhe

me lehjen e tij të ftohtë

në vargun tim të pjekur të poezisë

ku çdo varg është thjesht një ushtar në pakohë

i cili mbron thjesht portën e shtëpisë

duke ndaluar herë në shi, e herë në borë

të mos ikin kujtimet e fëmijërisë.


Vargu pëshpërit aty

në majëkrahun dordolec të një ndërrese

ndërsa gjyshja ende i këndon ninulla

kërkon ta bëjë për vete

ndonjëherë i tregon trimëri me burra

derisa përfjetet

në mushtin e dheut ku e gatova qenushin

vrigëllijnë vetëm sepetet

një nimfë kërkon të trazoj prushin

e një dorë tjetër bën gati xhezvet

këto ndodhin ndërsa të gjithë flenë

ende ka jetë vërtetë

gjyshi po gjerb kafenë.


Kur vargu struket në libër

që të dëgjoj zërat e harbuar të botës

nga trupthi i vogël i qenushit të imët

zgjohen lehjet e kohës

kriposen qerpikët në vrima të hyra në të mishët

balta i ankohet Tokës:

pastaj aty bëhen një

brazdat e hapura moçëm

fryhen pa zë

e pastrojnë baltosjen e vargut të sotëm

siç ndodh zakonisht me të parë

një album të zverdhur fotografish të motshëm

por që flet me shumë fjalë.


Qenushi menjëherë bëhet i gjallë

o Zot

më duket se kam mbetur pa fjalë

leh e nuk e marë dot me të mirë

dhjetëra mollnja e godasin mbi damarë

në një ngrehinë që mbushet me errësirë

në këtë ngushticë

udhëtoj gati përditë

rrugëve të Botës,

kam frikë,

ende edhe qenushi im nga balta e memorjes ka frikë

për vargun që iu thurr kohës

kohës me zinxhirë.


Kujtesa e genit

Nga Fatmir Terziu


Lëndinën e Lotëve kam hedhur krahëve

edhe ballin e kam mbushur me grimcat kristal të Valamarës

i bekuar ajër i Jeronishtit është mes flokëve

në trupin tim shkrihet luku i Hënës

zbutur në rrënjë të Ullirit të Qejfit

larë në lotin e Nënës,

e hapin e ndal para Big Benit

e di edhe ai më mat kohën

sikur ndodh me miliona të Tjerët

po askush nuk e kupton botën

si ngrihet dhe vrapon herët

me trokun e kuajve të moçëm

midis mureve të padukshme të Muzeut

vetëm Fryma e di të gjej dritën e errësirës

në leximin që i bëhet Atdhéut

nga skutat e padukshme të Arkivës

në çastet kur lë pas historinë e zverdhur

njëzetë e dy vite

sa njëzetë e dy shekuj

zbresin në platelën Homerike

Odiseu

kërkon një mal të perëndishëm brenda kësaj drite

me dorën e një Tjetri që ia ktheu

një çast të bukur të kësaj dite

se ne vetëm kërkojmë të gjejmë një dritëz

në heshtjen e madhe që u kanoset të gjithëve

me një memecëri të frikshme të vdekjes së Gjuhës tinëz

sepse Lëndinën e Lotëve e kam ende krahëve

edhe këtë Prill në mes të stinës

e dua që udha të bëhet një opus i fjalëve

i përrulem atyre

sikurse urtisë së lashtë të baballarëve

me të cilën u jap dritë syve

në këtë udhë ku çdo goditje e Big Benit

pos atyre,

është dhe një shenjë e duhur e kujtesës së genit

që i është shkulur padashje dritës së syve.

37 views2 comments

2 Comments


Faruk Myrtaj

Big bang si sinonim I lotit...

Like

Thani Naqo

Lëndinën e Lotëve kam hedhur krahëve !!!!!

Like

Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page