Bruna Gjoni Pervathi: Pa vete

Kur bie nata,

nis e kërkoj veten time te ti.

Në duar mbaj busullën që të humbi ty para një viti,

në kishën e vjetër, ku duart tona

u bashkuan në të njëjtën lutje.

Ti je ende atje,

i ajërt,

si frymë që nuk e prek dot.

Me sytë nga dritarja e hapur, ku bliri derdh degët e tij të reja

dhe era i shkund si bekim.

Atje ku një ujëvarë këndon me lahutë këngë kreshnikësh,

e zotat me kurora ulliri

rrëfejnë legjenda dashurie

që koha nuk i mplak.

Ndërsa unë…

unë, pa veten time, flas me fluturat

që më sillen rreth dritës së syve.

Ndërtoj e rrënoj ëndrra brenda natës.

Kthehem në zokth trishtimi.

Hap e mbyll fletë ditari,

ku mbaj të vizatuara dy duar që luten…

Luten edhe kur nuk ka meshë.

Kur bie nata,

ti bëhesh edhe më i bukur.

Yjet i kthen në rruzare,

hënën në një qiri lutjeje,

e qiellin në një kishë,

ku shenjtorët derdhin bekime mbi puthjen e parë.

Fli…

Fli bashkë me veten time,

që prej kohësh më ka lënë pa vete.