Ardita Jatru: U rrëzova në dishezë.

Te poezia “U rrëzova në dishezë”, Ardita Jatru e trajton me ndjeshmëri dhe thellësi dilemën e padukshmërisë së qenies, duke e vendosur subjektin lirik në një hapësirë kufitare mes trupit të lënduar, ndërgjegjes së trazuar dhe kohës së shpërbërë. Dhimbja nuk shfaqet drejtpërdrejt, por vetëmbrohet përmes ironisë së errët dhe një qeshjeje nervore, duke e bërë përjetimin më të heshtur se sa dramatik, më të ndjerë se sa të thënë.

Koha humbet linearitetin e saj (“dje, të enjten, të premten”), çka e thellon ndjesinë e padukshmërisë dhe të mos-përkatësisë, ndërsa imazhet klinike të tavolinës metalike dhe dritës së verdhë ndërthuren me peizazhe të brendshme arketipale, pemë, lugina, lumenj, si shenja të një kujtese ekzistenciale që kërkon të mbijetojë. Poezia ndërton kështu një tension të vazhdueshëm mes trupores dhe metafizikes, mes asaj që shihet dhe asaj që ndjehet pa u artikuluar plotësisht, duke e kthyer padukshmërinë jo në mungesë, por në gjendje themelore të qenies njerëzore. (F. T.)

I mjeri skelet

si gjithnjë para një dhimbjeje

vetmbrohet duke i kërcyer në fytyrë

një e qeshur nervore dalldisëse.

Ndodhi dje,

apo të enjten, të premten

a javën e gjithë.

mos më pyet.

Fillim jave më ndjehet dita në fakt

prej sa mbaj mend.

Tani, të them, çfarë kam para syve

para se ta harroj:

dritë e beftë bie,

mbi tavolinën metalike

Më pret thonjtë

Më lyen pëllëmbët me ngjyrë të verdhë

Vijë e jetës rrjedh në të njëtjin drejtim.

Pa u zhytur njëherë

pa devijuar

në stacionin e brendshëm të përgjigjeve.

Rri dhe pak, i them

Do vdesësh.

Rri dhe pak se pastaj do më rrëmbejë

rob ndërgjegja.

Lëvizin brenda meje peizazhe

pemë, lugina, lumenj, male.

Oh, ka qenë gjithnjë një nevojë.

Hartë e blertë ngecur si njollë

syrit 

herë vogëlohet, herë madhohet,

nga drita.

Me të linda.

Diçka shtyhet të përtypet për

më vonë.

Por ndjej një gjendje

që s'di a i përkas.

Ndoshta