Agshol dashurish


Agshol dashurish

Nga Fatmir Terziu


Ja tek jemi. Filiza të brishtë. Pemë që çelen, lulëzojnë, frutëzojnë, fulpë hiri të ardhur nga shekujt kë takojmë, kujt i takojmë?


Zogjtë ende takohen me njëri-tjetrin në momentin e tyre më të bukur, hovada e një peme të çelur për këtë skenë: kanë lutur Krishtin, mijëra vite pandërprerje për huallë që të mund të gjejnë agshol të lirë në një pemë.

Krishti ende u buzëqesh me diell nga larg, duke qëndruar me një uratë, ku kalimin, lulëzimi e përshfaq metaforë në varg.

Çdo lule e kësaj peme malluar është dëshirë e zjarrtë e jetës së kaluar.

Kur udhëtojnë afër, dëgjojnë me kujdes: Gjethe-dridhjet janë pasioni i tyre, dëshirë e madhe, dashurisht të dashuruar fluturojnë në mënyrë të shkujdesur, çdo mëngjes, pas tyre, çdo pemë hedh valle, e malli feks hijen që vdes në cipale.

Ja tek jemi fundja dhe ne një trup, që josh ftillimim e një shpirti që imiton udhë zogjsh ... E dashur, ne jemi kështu në të gjitha ditët shpirtra që pikturohen nga zogjtë atje lart, agshol në sytë e tu margaritarë!

Ja tek jemi. Mes filizave të brishtë. Pemë që çelen, lulëzojnë, frutëzojnë, fulpë hiri të ardhur nga shekujt kë takojmë, kujt i takojmë?

35 views15 comments

Shkrimet e fundit