“Zgjidhja për Shqipërinë”, dialog, strategji politike dhe test besueshmërie

“Zgjidhja për Shqipërinë”, dialog, strategji politike dhe test besueshmërie

Tryeza e paralajmëruar nga Partia Demokratike për datën 9 janar, me moton “Zgjidhja për Shqipërinë”, vjen në një moment kur vendi vuan më shumë se kurrë nga mungesa e dialogut politik, mosbesimi publik dhe polarizimi ekstrem. Ftesa e Kryetarit të PD-së Sali Berisha drejtuar partive opozitare, shoqërisë civile, sindikatave dhe ekspertëve synon, në planin formal, të hapë një hapësirë bashkëbisedimi për çështje madhore: shtetin e së drejtës, korrupsionin, ekonominë, demokracinë dhe perspektivën europiane. Në letër kjo nismë duket e drejtë dhe e domosdoshme. Shqipëria ka nevojë që zërat e ndryshëm të ulen, të flasin dhe të kërkojnë rrugëdalje përtej retorikës. Por historia politike e këtij vendi na ka mësuar se tryezat shpesh shndërrohen në rituale, në gjeste simbolike që konsumohen shpejt dhe nuk prodhojnë ndryshim real. Prandaj kjo nismë nuk duhet gjykuar nga deklaratat, por nga aftësia për të sjellë propozime konkrete, të matshme dhe të përgjegjshme.

Opozita, nëse synon të rikthejë besimin e publikut, duhet të kalojë nga retorika e protestës tek ndërtimi i një alternative reale: një platformë për reformën zgjedhore, luftën sistemike ndaj korrupsionit, çlirimin e mediave nga presionet dhe forcimin e institucioneve të pavarura. Po aq e rëndësishme është që kjo tryezë të mos reduktohet në bashkim formal, por në një unitet minimal mbi parimet themelore të lojës demokratike. Shoqëria civile ndërkohë përballet me dilemë. Ajo është ftuar shpesh vetëm për dekor dhe me arsye mban një dozë skepticizmi. Megjithatë, tërheqja nuk është zgjidhje: pjesëmarrja kritike, me argument dhe evidencë, mund ta shndërrojë këtë forum në një laborator ku politika mëson të dëgjojë, jo vetëm të flasë. Roli i Sali Berishës mbetet domethënës.

Nëse “Zgjidhja për Shqipërinë” do të ketë peshë reale, ajo duhet të prodhojë dokumente, afate, përgjegjësi publike dhe rezultate të matshme. Shqipëria nuk ka mungesë fjalësh, por mungesë institucionalizimi të dialogut. Tryeza e 9 janarit nuk është vetë zgjidhja, ajo është një test besueshmërie për opozitën dhe një provë serioziteti për politikën shqiptare në tërësi. Diferencën do ta bëjnë jo premtimet, por mënyra si politika do të arrijë të kthejë këtë dialog në politika publike që prekin jetën e njerëzve. Në fund të fundit, vendi nuk ka më nevojë për spektakël politik, ka nevojë për institucione që funksionojnë dhe për një kulturë dialogu që nuk vlen vetëm për fotografi, por për të ardhmen e shtetit.