VUVI I TUSHIT


    VUVI I TUSHIT


    Nga Agim Mato



    Në fëmijëri shihja burrat të ngjiteshin në Llotrua

    me një mëngë të zhveshur të xhaketës,

    që u varej e boshatisur

    dhe bënte t’u dilte gjoksi leshtor përpara.

    Për t’u ndjerë burrë

    fillova të gjarpëroja edhe unë nëpër monopate,

    duke tundur mëngën e hequr të xhaketës,

    i fryrë si gjel.

    E trashja zërin me shokët.

    Qentë, macet dhe pulat

    më hapnin rrugën të trembur.

    Po një ditë, nga kroi i Agait, pashë të vinte,

    si katallan,

    i ngarkuar me bucelë, Vuvi i Tushit.

    Mbajta këmbët

    dhe, me një alarm të brendshëm,

    u fsheha pas një shkëmbi,

    me krenarinë e burrërinë e deriatëhershme,

    të shembur.

    Kur u afrua,

    shputa e tij e stërmadhe u ngrit mbi kokën time,

    gati për të më shtypur.

    Përmes ulërimave të mia,

    pashë të ngrihej shputa tjetër tërë pluhur,

    si në një film me xhiro të ngadalësuara,

    kurse Vuvi, duke u lëkundur

    e duke lëshuar

    një “ëh!” në çdo hap,

    nuk më përfilli kurrsesi,

    po vazhdoi rrugën e tij.

    E futa krahun në mëngë

    dhe fillova ta ndiqja së largu,

    deri te gardhi i shtëpisë

    të rrethuar me fiq deti.

    E pashë tek zgjidhi litarët në sofat,

    hodhi ujë në një ibrik

    dhe ja zgjati butësisht një fëmije

    me nojma e pasthirrma.

    Që atëherë,

    kurrë nuk e zbraza mëngën e xhaketës,

    duke hequr dorë nga fiksimi

    i të ndjerit burrë para kohe.


    #Agim #Mato

    5 views

    Shkrimet e fundit