Vangjel Zafirati: RINGJALLJE

RINGJALLJE

Vështrim i druajtur,

i ankthshëm i gruas së re,

kurm i ngrohtë,

i skllavëruar i vejushës.

Vështrim ngadhënjyes

i gruas

që shkeli mbi vdekjen,

ringjallje

e gruas veshur me të zeza.

LËNDINË E GJELBËRUAR

Nuk fliste...

E pashë

tek vështronte e heshtur

manushaqet e brishta,

lulëkuqet adoleshente,

valsin e luleverdhave

në lëndinën e gkelbëruar.

Dora e saj pezull

drejt luleshqerrave të zhveshura,

lulekëmborave të virgjëra,

drejt ciklaminëve të druajtur.

Nuk fliste...

Vështronte tutje, e menduar...

 Të vetmet që flisnin,

ngjyrat

në fytyrën e saj!

SHEGË  E  VJESHTËS

Shkopsiti

bluzën e verdhë të trishtimit

dhe flladi

i vjeshtës ia mori me vete.

U drithërua e tëra,

u rrëqeth fillikate

në kopshtin e përflakur të vjeshtës.

Në tokën e butë

i binte fustani i hollë

gjethe pikëllimi.

 Ashtu,

e lakuriqtë dhe e përndezur

mes flakëve të shegëve shpërthyese,

në vetmi,

tej gardhit digjej e tëra.

I dyzuar

në mes të rrugicës së vjetër,

i pavendosur,

vështroj i druajtur

si digjet një pemë vjeshte.

MËNGJES  VERE

Harkoi trupin

mbi valët e Jonit.

Harknajë vdekjeprurëse

në duart e mëngjesit.

Përqafoi dritën,

shtriu duart, buzëqeshi.

U zhyt...

U ça cipa e dritës,

e kaltra e detit.

Pak shkumë,

edhe rënkimi i momentit.

 NË  ORIKUM

 Aq e madhe dhe e pafundme ishte qetësia,

sa nga thellësitë e kohës

e nga deti i paanë

dëgjoheshin llokoçitjet e ujit nga rremat

e zërat e argonautëve të lodhur.

Ishte e madhe

qetësia, hipnotike dhe e pashpjegueshme,

aq sa hëna

zbriti pa drojë dhe eci këmbëzbathur

në bregun onirik,

rërës së virgjër.

Nga qiejt

një lumë drite

vërshoi papritur,

një ujëvarë

e papërmbajtur na mbuloi.

E vetmja gjë që pamë,

ishte një zbardhëllim i lulëzuar,

i qeshur që na foli,

herë këlthiste i ngazëllyer

si zog i vogël pulëbardhe,

herë ndrinte larg nesh

në direkët e anijes së mitit.

 Po ne, thanë miqtë e mi,

me gjithë këtë dritë ç’të bëjmë?!

KUAJ  DETI

Për ku u nisën që pa zbardhur,

ku venë

një mijë kalorës shkumëbardhë,

të çmendur mes dallgëve të Jonit.

Shfryjnë kuajt, shkumëzojnë

të stërlodhur

në këmbët e Keraunëve hijerënda.

Për ku u nisën mes stuhisë

një mijë kuaj jelebardhë?

Në brigjët shkëmbore

shkëlqejnë rrufetë,

Zeusi i frikshëm udhët u ka prerë.

SHKRETI

Nën hijën e rëndë të kështjellës së shkelur

pemë të përzishme në pikëllimin e pasditës,

plaka të heshtura, shamizeza që

dalin nga lutja mbrëmësore.

Nën muret e rrënuara

rrëqethshëm

vajton kalorësin e vet kali i legjendës.

Në avllitë

e mbuluara nga bari i harresës

thërras emrin tënd...

Heshtin

shtëpitë e vjetra e bujare,

oborret e trishta,

aromëzon borziloku i mallit

në shtegun e njohur të kujtesës.

KISHËZ E PAQTË

Kishëza e paqtë,

në prehër të shkëmbit.

Ngushëllimi i vetëm

flakëza e zbehtë,

e përzishme

e qiririt fillikat.

Edhe ai,

kalimtari i panjohur i perëndimdiellit,

që nga rrënojat e kishëzës

komunikon me Zotin.

Edhe ai,

kalimtari i panjohur, mbrëmësore

që me përmallim dëgjon

jehona të largëta,

rënkimin, dëshpërimin e thellë

të një shpirti.

MELANKOLI

Pemë e ngjyer

nga trishtimi i një gruaje në pritje

apo nga vështrimi

i kalimtares së panjohur.

Melankoli e ëmbël,

trishtim i dëshiruar

që më ndjek.

NË SHTRATIN E SAJ

Rrëshqiste e qeshur,

përdridhej,

ndrinte e tëra.

Herë shtirej e fjetur,

herë zgjohej

nga një vallëzim ngazëllues

të çmendur.

Iu afrova,

e preka.

Lëvizi, u drithërua...

Psherëtiu e përhumbur,

rënkoi,

dha shpirt

në shtratin e gjelbër.

Megjithëse asnjëherë

në të njëjtat ujëra

nuk zhytem dy herë,

Vjosa më mban peng.