TI JE KRIJESA IME DASHURI...



    (Të linda prej fryme.

    Të rrita me bulëza vese.

    Të përkëdhela me mollëzat e gishtrinjve,

    ku biorryma përçohet në palcë të shpirtit

    për të mjekuar dhimbjet...)


    Të krijova nga mendja ime

    Dashuri,

    ashtu si stilisti modelin e tij,

    për t'u prekur vetëm nga ëndrra,

    për t’u zgjuar vetëm nga zgjimi yt

    ende pa m’u hapur sytë…

    Ti je krijesa ime,

    Dashuri,

    më e bukura e të gjitha kohërave

    që nga Adami dhe Eva

    deri mbrëmë, tani

    a para shtatë brezave,

    për t’u bërë Nusja me bedena

    rreth kështjellës së botës,

    pa tragjedi si te Romeo e Xhulieta,

    pa gjakmarrje fisesh,

    pa ngjyra racizmi,

    pa xhelozi

    që ta trembin puthjen

    prej trupi…

    Të pikturova me konture të padukshme

    me penelin e stinëve.

    Shqisat t’i shihja e t’i ndjeja veç unë,

    me ndihmën e Perëndive,

    duke këputur litarët e shiut

    që më pengonin vizionin e afërsive…

    Të këndova në heshtje

    derisa kordat e zërit

    kallo më zunë

    e tingujt

    u arratisën galaksive…

    Të botova si libër të hapur

    në shtypshkronjën e zemrës,

    ku molekulat e gjakut

    rradhisin fjalët,

    ku mushkëritë

    filtrojnë ca pikëpyetje si kërrabëza,

    ku në çdo faqe

    nënshkruaj për ty

    pa m’u tharë ende boja…

    Të gdhenda me mendjen time si skulpturë

    e të urdhërova,

    si Mikelanxhoja “Davidin”-

    FOLMË,

    t’u bekoftë Fjala,

    FOLMË!

    1 view

    Shkrimet e fundit