THIKA ME GJAK…


Zija Çela

(E vetmja me gjak në 54 tregimet e librit “Thika pa gjak”) Kur shoku përballë, me të cilin po pinte raki manaferrash, nisi të vinte buzën në gaz pa ndonjë shkak të dukshëm, Leli Makulla e pyeti: - Kujt po ia çon atë buzëqeshje? - Atij që këndon në ekran, - iu gjegj tjetri, duke shenjuar me dorë pas kurrizit. - E çfarë po thotë ai që këndon? - Ai po thotë se, njëherë, iu bë sikur pa gruan e tij me një tjetër. Shenjat të sajat ishin. Por pastaj, si burrë pa këllqe për tradhtinë, i kthehet vetes: Jo, jo, nuk është ajo! Se ime shoqe lë kokën pas meje... e rrena të tjera, e dokrra pa kokrra. - Po emrin ia thotë? - Françeska ia thotë. Leli Makulla u tkurr dhe kokërdhokët iu zhytën më brenda në gropat e syve. Si kaloi heshtja e gjatë dhe u duk sikur e kishte harruar ekranin, krejt papritur ngriti zërin: - Por, ama, Françeska ishte? - Ishte që ç’ke me të! - ia vuri damkën bashkëbiseduesi. Dikur edhe Leli Makulla kishte kaluar një provë të hidhur. Vetëm një javë pasi qe kthyer nga Korfuzi, ku kishte punuar gjatë stinës bujqësore, nj