TALENTI NOTAR


Lire Bele

Njohja me personin për të cilin do të shkruhet në tregimin e mëposhtëm, ishte krejt e rastësishme, por, sikundër ndodh jo rrallë, ai mbeti në kujtesën time, sepse kohë më vonë ne krijuam një miqësi të vërtetë, të ngritur mbi bazën e respektit reciprok. Në njërin prej takimeve më tregoi hollësisht e me sinqeritet historinë e jetës së tij tejet të dhimbshme. Konstrukti i tij disi i veçantë (njeri trupmadh) menjëherë të tërhiqte vëmendjen, nëse i hidhje një shikim të shpejtë. Kish një fytyrë me tipare të spikatura burrërore, që dëshmonin se në rini kishte qenë një mashkull simpatik. Në të njëjtën kohë, kur shikimi të kryqëzohej me vështrimin e tij të drejtpërdrejtë brenda një fraksioni të shkurtër (gjatë të cilit kokën e mbante në pozicion normal dhe ndalonte hapat), disa pyetje të lindnin radhazi:

   "Ku dhe kur e kishe hasur më parë atë njeri? Apo ngjasonte me dikë tjetër? Si quhej dhe kush qe ai njeri?".

   Pas një momenti të shkurtër, gjithçka qartësohej: ngjasonte me një aktor të njohur hollivudian, kjo falë fizikut të tij, fituar ndoshta nga përkujdesjet dhe aktivitetet stërvitore.

   Ecte me hapa të ngadalshëm, i mbështetur në një bastun të lartë, në përputhje me gjatësinë e trupit. Dorën e djathtë e mbante të puthitur, duke ushtruar në të njëjtën kohë një forcë të lehtë në pjesën horizontale të bastunit, ndërtuar në atë mënyrë që parakrahu të përballonte peshën në momentin e hedhjes së hapave. Ishte pikërisht bastuni që i krijonte siguri atij personi, i cili dallohej që nga larg që kishte pësuar një goditje trunore dhe, si pasojë, gjysma e majtë e trupit dukej ende e pariparuar.

   I hidhte hapat me kujdes, shikimin e kishte të vëmendshëm e të përqendruar ku hidhte këmbën, kokën e përkulte lehtë dhe dukej se llogariste mirë kohën e duhur nga njëri hap tek tjetri. Këmba e djathtë, e ngritur lart, qëndronte një çast të shkurtër në ajër, si të merrte siguri për atë pjesë toke mbi të cilën do të shkelte; ndërsa këmba e majtë ngrihej me shumë vështirësi, për më tepër jo në lartësinë e hapit të hedhur më parë.

   Shikimi i vëmendshëm përpara vetes zgjaste fare pak dhe ecja ndërpritej paksa, për të fituar kohën e humbur. Pastaj, sërish e njëjta mënyrë e hedhjes së hapave të matur. Rreth e qark s'kish asnjë dhe ai ecte i vetëm, pa asnjë shoqërues.

   Sa hyri në repartin e urgjencës, u rrethua dhe u ndihmua nga dy infermierë. Ata e ulën në karrigen lëvizëse dhe e afruan pranë një shtrati, për ta vendosur në pozicion optimal, por pacienti e kishte të vështirë përshtatjen. Shprehu disa shqetësime. Kishte dhimbje të forta të kokës dhe turbullim të pamjes. Herë pas here vihej re një ndalesë e mezikapshme midis fjalëve që thoshte, çka saktësoi edhe shkakun kryesor të asaj gjendjeje të vështirë shëndetësore për të, sikundër u shpreh edhe vetë. U mat shifrat e tensionit arterial: maksimali 260 mmHg, ndërsa presioni minimal 140 mmHg. Kjo gjë na dëshmoi se ishte një situatë shëndetësore jo e zakonshme.

   - Ju faleminderit shumë! Ndihem i lumtur për kujdesin dhe afërsinë njerëzore që po tregoni ndaj meje, ndaj një pacienti të vetmuar gati 70-vjeçar (në pamje dukej gati 10 vjet më i ri). E ku mund të kthehem unë i vetëm në mesnatë? Për më tepër, unë banoj larg dhe pak më parë ndihesha pothuajse i tjetërsuar... Më duhet të sqaroj një fakt të rëndësishëm për të cilin përgjegjësia është plotësisht imja dhe këtë e kuptova tani në praninë tuaj, duke parë përkushtimin tuaj ndaj meje, ndaj një personi të panjohur...

   Pushoi pak, sa për të marrë pak frymë dhe vazhdoi sërish:

   - Disa orë më parë dola të shëtisja vetëm, pa asnjë nga shokët e mi. Si pa kuptuar, këmbët më çuan pranë pishinës së qytetit, që është ndërtuar kohëve të fundit... Tani, fatmirësisht po ndihem mirë. Nuk kam asnjë ankesë. Sikur po njoh veten time, ndaj ju vlerësoj dhe ju falënderoj nga zemra, sinqerisht!

   Po e dëgjoja me shumë vëmendje, por nuk bëra pyetje jashtë protokollit, ndonëse shumë syresh më lindën vetiu (p.sh.: ç'kërkonte e ç'lidhje kishte një njeri i moshës së pacientit në pishinën e qytetit?).

   Si t'm'i kishte lexuar mendimet, ai vazhdoi:

   - Banoj në azil, "Shtëpinë e të Moshuarve" siç e quajnë kohëve të fundit. Patjetër që njëri prej tyre do ta ndiejë mungesën time sonte. Është bashkëmoshatar dhe njëkohësisht një nga miqtë e mi të vjetër, me të cilin nuk ndajmë vetëm dhomën e përbashkët, por edhe mendimet, shqetësimet e shumta, emocionet jo përherë pozitive. I duam vetëm të mirën njëri-tjetrit. Gjykoj se, kur t'i tregojnë ngjarjen e sotme, do të ndihet i gëzuar për përmirësimin e gjendjes sime shëndetësore dhe do bëjë si do bëjë disa net vetëm. Gjergji ka logjikë të fortë, është i duruar dhe zemërmirë; dikur një mësues i përkushtuar matematike, sot një azilant... Besoj se do ta konsiderojë të drejtë largimin tim të përkohshëm dhe do të më falë pse jam larguar pa i thënë gjë atij apo punonjësve të azilit. Ai më njeh mirë dhe i di problemet e mia shëndetësore e shpirtërore...

   Mjekimi përkatës solli përmirësimin e pritshëm. Po qetësohej i shtrirë në shtrat. Kishte trup të gjatë, me muskuj të fuqishëm në të dy krahët e parakrahët, që dukeshin qartë nën mëngët e bluzës së pambuktë me kudrate blu. Gjithë pamja u shfaq kur pacienti po merrte mjekimin në vena. Koha e ngrohtë dhe me temperatura optimale e lejonte të largonte në fund të shtratit mbulesën e batanijen e vendosur sipër trupit. Kishte shpatulla të gjera e supe të ngritura, që shtriheshin në dy anët e një qafe të trashë e të gjatë, e cila vazhdonte natyrshëm me belin e hollë. Në ekstremitetet e poshtme ravijëzoheshin qartë konturet e muskujve, si të ishin vepër e një skulptori të lashtësisë. Me sa duket, ai ishte marrë me aktivitet fizik të skajshëm, çka e prezantonin muskujt model të trupit, pavarësisht moshës që kishte. Në momente të caktuara, të krijonte përshtypjen se përmes shikimit të tij të përqendruar lexonte mendimet e tjetrit.

   - E kuptoj mirë vëmendjen tuaj, teksa shihni me kureshtje pamjen time fizike. Unë kam qenë sportist, noti ka qenë përzgjedhja ime. Pikërisht dashuria për sportin është shkaku që unë sot jam një nga të sëmurët e spitalit me fat të papërcaktuar. Veç anës së jashtme, sporti më ka dhuruar edhe një cilësi të rrallë: qëndresën, karakterin e skalitur, të shkrira në një substancë të vetme ,jane teper të vyera.

   Respektimi i etikës njerëzore, por edhe profesionale, kërkonin që pacientit të mos i bëheshin pyetje të shumta jashtë problematikës shëndetësore, sepse edhe mund t'i ngjallnin emocione të forta, të cilat mund t'i shkaktonin çrregullime të tjera. Ai na premtoi se do të qetësohej e do të përpiqej të bënte disa orë gjumë. Shifrat e larta të tensionit iu afruan normës. Mjekimi po jepte rezultate pozitive, ndërsa personeli vazhdonte punën me mjekimin e rasteve të porsaardhura, pa e lënë pas dore kontrollin e pacientit, tashmë fare i qetë.

   Të nesërmen dhe ditëve në vazhdim, gjendja e tij dukej e përmirësuar. Situata na lejonte edhe biseda të shkurtra miqësore. Në njërën prej tyre, ai u shpreh:

   - Më ra në sy vëmendja juaj dhe kurioziteti që ju treguat ndaj meje natën e shtrimit, ndonëse nuk më pyetët shumë. Kur ta dëgjoni prej meje, do të kuptoni dhe besoni se talenti dhe përkushtimi ndaj tij, ta hapin përherë rrugën e jetës, por ajo rrugë nuk është përherë e shtruar për askënd...

   Përsëri e pashë të arsyeshme të mos lodhej duke folur gjatë me kujtimet e së kaluarës, që dukej se ishte e mbushur me ngjarje të shumta, jo fort të zakonshme. Me mirësjellje i kërkova të ishte i qetë, i përcaktova mënyrën e mëtejshme të mjekimit dhe e këshillova që të ishte korrekt në marrjen