Përtej dashurisë së Englezkës

Përtej dashurisë së Englezkës

Nga Fatmir Terziu

Për mua, Elbasani është një kupë e artë.

Një faqore e bukur, që gjerb shpresë,

dhe fal gradacion me art për pjesën tjetër të kohës.

Edhe pse pas kurorës së gjelbërt

shfaqja vazhdon ende,

si metafora që zbut Harpën e saj në sfond,

Bizantinët po i afrohen më shumë parajsës së sapogjetur,

një britmë pikture ende depërton në

mushkëritë e artit me skicimin e saj Edwairdian,

një djalë teatri, Demir Hyskja, vazhdon të thurë personazhet e tij

nga kantieri ku lëvrin memorja,

është e domosdoshme të thuhet në të vërtetë,

për trokthet e Egnatias, Zonjat brilante pa hiram

po rishkruajnë fatet e viteve '80

„Skampa“ pret,

parku „Rinia“ përcjell

ndonjë vjershëtor, ndonjë poet,

Shkumbini fryhet këtë Dimër dhe përcjell

ndërsa rendja e tepërt e bën jehonën më tej,

Myzyrin të sertë.

Dhe vargu im kërkon, çfarë mungon në të vërtetë?

Oh, padyshim me një zë e themi,

Jo vetëm Elbasanit i mungon Et'hem Haxhiademi!

Më duhet të kujtoj kokat e perdeve prej druri

nga trungu i ullirit mesjetar

që të mbetet vargu tek Ferid Hudhri,

rizbulimi i Elbasanit nga artistët evropianë,

si një risi,

xhirrot e netëve të bardha në bulevard. Dhe më tej, më duhet të them

Englezkën që na solli buzëqeshjen me dashuri,

Faleminderit Lef Nosi, edhe pse dhemb!

*********

Beyond the love of Englishwoman

By Fatmir Terziu

For me, Elbasan is a golden cup.

A beautiful flask that inspires hope,

and forgive gradation with art for the rest of the time.

Although after the green crown

the show still goes on

as a metaphor softening her Harp in the background,

The Byzantines are getting closer to their newfound paradise,

a scream still penetrates the painting

the lungs of art with its Edwairdian outline,

a theater boy, Demir Hyskja, continues to weave his characters

from the construction site where memory works,

it is necessary to say in fact,

for the trotches of Egnatia, the brilliant ladies without hiram

are rewriting the fortunes of the 80s

"Skampa" waits,

"Youth" park conveys

some rhymer, some poet,

The oak swells this Winter and conveys

while the excessive order echoes further,

the strict Myzyr.

And my verse asks, what is really missing?

Oh, surely with one voice we say,

Not only Elbasan misses Et'hem Haxhiademi!

I have to remember the wooden curtain heads

from the medieval olive trunk

that the verse remains with Ferid Hudhri,

the rediscovery of Elbasan by European artists,

as a novelty,

white nights rides on the boulevard. And further, I must say

The Englishwoman who brought us smiles with love,

Thank you Lef Nosi, even though it hurts!

Dashurisë ia di kufirin…

Nga fatmir Terziu

1978. Jam në orën e Hartimit. Tema

më shtyn të shkruaj për dashurinë

dhe endem si dem i harlisur nëpër ferma

të frymëzoj vetminë,

stalla është një gardh i rrethuar me hunj

asgjë më shumë se një kolektivizim fjalësh

këmbët përthyhen deri në gjunjë

është fjalia e parë për t'u shkruar

demat dhe mëshqerrat

ata brirë fundorë në kokat kryeneçe

të gjitha sekretet i mbajnë për vete,

dhe çfarë të shkruaj,

në sfondin e klasës bardhë e zi,

dikush tjetër me grushtin lart më jep buzëqeshje.

Dhe çfarë ndodh më tutje,

skuqem në mes të Hartimit me gjasme,

kujtoj një puthje,

diku në telin e komshijes pashë nga pjesa e pasme,

rrobat që ma perceponin lakuriqe,

ndërsa në sallën e mbushur vetëm me gërvishtje,

një grerëz kishte ngulur thumbin aksidentalisht

mbi një begzonjë me veshje jeshile.

Ora tiklon në murin ndarës të klasës

hapat e mësueses lëvizin të kontrollojnë kohën

dashurisë ia di kufirin, por ç'ti bëj kufirit të Fjalës,

në klasë po bie errësirë, ndërsa dielli mbulon Botën.

********

I know the border of love ...

By Fatmir Terziu

1978. I'm in Essay's class. Themes

it drives me to write about love

and roam like a lush bull through the farms

to inspire loneliness,

the stable is a fence surrounded by spikes

nothing more than a collectivization of words

legs are bent to the knees

is the first sentence to be written

bulls and heifers

those terminal horns on the heads of the heads

they keep all their secrets to themselves,

and what to write

on the black and white classroom background,

someone else with a fist up gives me a smile.

And what happens next,

blush in the middle of the half-draft,

i remember a kiss

somewhere on the neighbour’s wire I saw from the back,

clothes that felt naked on me,

while in the hall filled only with scratches,

a wasp had stuck its stinger in by accident

on a flower in green clothing.

The clock ticks on the dividing wall of the classroom

the teacher's steps move to check the time

I know the limit of love, but what do I do with the limit of the Word,

it's getting dark in the classroom, while the sun covers the world.

Vallja dyshe e Elbasanit

Nga Fatmir Terziu

Ka një botë të tërë në mes.

Janë dy duar që presin dy anët e tyre

me dy duar,

tirqe që ndrijnë mjeshtërisht dhe këpucë të shtrënguar

të ngjitura në këmbë me majë thepie.

Toka i prin përplasjes së fortë

e jeleku lëvrin i qëndisur

dy burra shtrëngojnë duart e djersitura.

Zemrat shpërthejnë nga gjoksi,

veshin artin e performancës

dhe shikoni në turmë,

Elbasani është i ngjeshur brenda sallës.

Muzika fillon të luajë.

Rrahja e hapësirës pompon në venat e mia.

e gjitha kërcen,

qielli hapet në sy

këmbët fluturojnë, mendjet fluturojnë,

edhe pse ata janë vetëm dy.

Gjithnjë e më paqtë i bëj thirrje vetes të kërcej.

Nuk mund të humbasë asnjë hap.

jam duke përhumbur nëpër rutinën e shpejtë,

një thirrje e brendshme më ndjek

kërce, kërce dhe, 1, 2, 3,

zgjohem i bërë qull djersë.

Bllokoj mendërisht audiencën

dhe dy kërcimtarët rreth meje.

Nënqasja ime nxjerr flokë kaçurrelë

ajo kërcen, ndërsa kërcej,

jam rinor në moshën e tretë

këpucët klikojnë kënaqshëm ndërsa i ndjej,

Jam i lirë.

Arrij në fund të hapave të mi.

I plotë, i kënaqur.

Zemra më rreh deri në kokë.

publiku brohoret, unë përkulem,

gishti i theksuar shkon bukur përpara

për spektatorin anglez.

Shpresoj që anëtarët e jurisë të shohin diçka tek unë.

Fitoj, ose humb s'ka fjalë,

për ato pak minuta,

ndjeva se si është të jesh gjallë.

*********

The double dance of Elbasan

By Fatmir Terziu

There's a whole world in between.

There are two hands that wait for their two sides

with two hands

shoes that shine neatly and tight shoes

attached to the legs with spikes.

The ground is about to crash hard

and embroidered bark vest

two men shake sweaty hands.

Hearts burst from the chest,

wear performance art

and look at the crowd,

Elbasan is crowded inside the hall.

The music starts playing.

The beat of space pumps through my veins.

everything dances

the sky opens to the eyes

legs fly, minds fly,

even though there are only two of them.

Less and less I call myself to dance.

Can't miss a step.

I'm wandering through the fast routine,

an inner call follows me

jump, jump and, 1, 2, 3,

I wake up covered in sweat.

I mentally block the audience

and the two dancers around me.

My bottom grows curly hair

she dances as i dance

I am a youth in my third year

the shoes click satisfyingly as I feel them,

I am free.

I reach the end of my steps.

Complete, satisfied.

My heart beats in my head.

the audience cheers, I bow,

the pointed toe goes forward nicely

for the English spectator.

I hope the jurors see something in me.

Win or lose there is no word,

for those few minutes,

I felt what it's like to be alive.