Petrit Malushi: Pranverë dashurie

“Çasti bujar” !…

Ia rrëmbyem vrullin erës majë mali,

Diellit të meskorrikut ngrohtësinë,

Kaltërsinë të pastër qielli na e fali,

Deti nuk na e kurseu thellësinë.

Me romantizëm hëna na dehu…

Dhe s’mund të kërkonim më tepër fat !   

Marrëzia keqas na mbërtheu…

Ta humbnim “çastin bujar” ?! Mëkat ! 

Pranverë dashurie

Dy “të dua” lëshuar nga dy gojë,

Katër sy vështrime shpuzë,

Katër duar mpleksur për lojë…

Në betejë hedhin dy palë buzë.

Një ëndërr, dy thurës i mban zgjuar

Diellin e hënën ulin të rrinë.

Dy zemra tek rrahin ritëmnxituar,

Pranverë dashurie sjellin në çdo stinë.

Vegime

Mbi tavolinë, e kristalta gotë

Një karafil në të mbretëron.

Ngjyrë e aromë trazojnë dy botë,

E shkuara të tashmes vegime i dërgon.

Ngjyra, buzët e puthjes së parë,

Aroma, gushën e butë guguftu.

Mbi varg` të gjatë vitesh pa u parë

Ty, karafili të solli këtu.

Përmbi asgjë

Përmbi asgjë thurëm një dramë,

Përmbi asgjë ngritëm furtunë.

Rrebesh lëshuam e ç’nuk thamë,

Dashurinë shkelëm, hodhëm në lumë.                                                                                              

Të rënda fjalë, breshëri

Ngjyer në zift, nxirë katran

Lëshova unë, lëshove ti.

Qetësinë shqyem, flakëm matanë.

Dhe prej asgjëje goditje, vragë

Në shpirt e zemër shenja na mbetën.

Melhem më pas për ato plagë

Kërkuam, u lodhëm e dot nuk gjetëm.