Pesë vite pa Florinë

Neki LULAJ

Kur numrat ngatërrohen me vitet

Pesë vite pa Florinë

Si kështu, Florinë?

Si???

Shumë herët na ngrive buzagazin në fytyrë

Ike drejt qiellit në kaltërsi

E na le shkrumb në zemër

Loti i patharë, pa ngjyrë

Na mbeti gjithnjë.

Shkove herët pa lamtumirë.

Atje larg

Në rrugën e lagëm me lotë.

Në zemër thellë

Na pate hyrë bijë,motër,nuse nënë,

Juriste e re si rreze që rrezaton.

Çuditërisht aty u ngujove

Dhe kurrë s’na hiqesh nga zemra

O lule që na kujton pranverën.

Fëmijët na i le të vegjël,

Sa pak dinin për jetën

Për Nënëmirë ndiejnë mungesën .

Po thërrasin.

Po pyesin me zërin e dridhur me zërin e ngrohtë

-Nga qielli na sheh nënëFlorina

Edhe ditën me diell

Edhe natën e errët me shtrëngatë e shira.

E plotë me mjegulla.

Ngado që shkojmë e kudo qe vijmë.

Ti je për ne busull për pastërtinë.

Fytyra e çiltër na vjen si hënë e si diell.

Po të kemi në shpirt si të të kishim një qiell.

Kur cingërin zilja të porta e bacës

Zëri yt na ndriton terrin e natës.

Për të hapur portën

Se po na mungon në shpirt po na mungon në çdo hap

Sugaresha e bacës dhe e mamasë!

Ikin ditët vitët e motet

E sytë tanë nga lotët nuk janë tharë.

Ka kohë që s’jemi parë. e zemra është si një eshkë mbi prush

Na duhet të mësojmë çka është jeta e gjatë

Mashtrim a realitet?

Apo një sofër pa ujë e pa bukë?

Eh, si ikën vitet si kalorës që rrugën e ngatërrojnë.

S’di çka të shkruaj s’di se si fëmijëve t’ua spjegojmë

Na ike para kohe o Nënëmirën gojëmjaltë!

Në qiellin plot yje

Të shohim e na sheh

Çdo natë…..

Pejë,maj 2023